• Ethel Lilian Voyniçin hər növbəti əsərilə tanış olduqca, hələ də ki, bu bioqrafik xarakterli əsərdisə, artıq əmin olmağa başlayıram; ya mən birinci həyatımda E.L.Voyniç olmuşam, ya da xanım Voyniç öldükdən sonra ruhu mənim bədənimə köçüb... Çünki bir insan başqa bir insanın hisslərinə, ağrılarına, kədərinə, kədəri yaşama, duyma şəklinə ancaq bu qədər qarşılıq verə, ancaq bu qədər incəliklə təsvir eləyə bilər. Fərqli yaşanmışlıqları, fərqli duyğuları, faciələri eyni şəkildə hiss eləyib yaşamağı bir-birinin ruhuna ancaq bu qədər yaxın olan insanlar bacarar. Hətta eyni ruhu daşıyan insanlar...
    E.L.Voyniçin həyatından bəhs elədiyi güman edilən (çünki əsərdəki bütün əksər hadisələr Miss Voyniçin həyatıyla səsləşir) Oliviya Letam əsərini tamamladım. Voyniçdən oxuduğum 4-cü əsər idi bu və hər dəfə yeni bir əsərini oxumağa başlayanda öz - özümə məni maraq götürür ki, görəsən bu dəfə məni necə bir ağrı gözləyir, necə toxunacaq hisslərimə, hansı yaşanmışlıqla iz qoyacaq həyatımda... Doğrusu, çox da bir şey gözləmirəm, çünki mən Ovodla yaşaya biləcəyim bütün ağrıların, sarsıntıların, dəhşətin, üsyanın ən gerçəyini, kuliminasiyası nöqtəsini yaşamışam. Bundan o tərəfə yoxdur deyə düşünürəm. Ancaq yenə də hər dəfə məni təəccübləndirə, sarsıda bilir əsərlərində təsvir elədiyi xarakterlərin yaşadığı faciələrlə.. ən önəmlisi də budur ki, bu qəhrəmanlar, bu ağrılar gerçəkdi, yaşanmışdı. Bunu hər zaman hiss eləmişəm, bu əsərlə isə bir daha əmin oldum…. Həm də əsəri bitirdikdən sonra E.L.Voyniçin bioqrafiyasını araşdırdım bir az və qarşıma bu günə qədər heç oxumadığım maraqlı məlumatlar çıxdı. Bir yazıçı üçün olduqca maraqlı, rəngarəng, səyahətlərlə dolu və kifayət qədər də ağrılı bir həyatı olub Miss Voyniçin. Pianoçu olmağı arzulayarkən əlində yaşadığı və həkimlərin çox da baş açmadığı problemlə əlaqədar bu xəyalı suya düşür. (Voyniç 1917ci oı rus inqilabı şərəfinə Vavilion aratoriyasını bəstələmişdir). Sonra rus inqlabçısı Slavinskiylə qarşılaşması, onunla və ailəsiylə olan dostluğu düşüncələrində çox dərin izlər qoyur. Bu vəsiləylə Peterburqda olur, ordan ağır əsəb sarsıntısıyla qayıdır. İnqilabi hərəkatın iştirakçılarından olan və Sibirdən qaçıb gələn Mixail Voyniçlə qarşılaşması və sanki uzun zamandan bəri gözlədiyi qəhrəmanın gəlməsi kimi olur onunçün. Voyniçlə ailə həyatı qurur. Slavinski onu romanını yazmağa ilahmlandırır və uzun zaman çəkdiyi əziyyətdən sonra xəyalında yaşatdığı qəhrəman artıq sətirlərlə canlanır, milyonların sevimli qəhrəmanı Ovod doğulur. Əəsər ilk dəfə Amerika və İngiltərədə paralel çap olunur. Lakin Amerika tənqidçiləri əsəri anti din ruhuna görə gənclik üçün zərərli hesab edir. Yazıldığı ilk dövrdə istədiyi zirvəyə qalxa bilməyən əsər miss Voyniçin ömrünün sonlarına yaxın Sovet İttifaqında yenidən kəşf olunur. Lakin əvvəldən əsərin müəllifi haqqında yalnış təsəvvürün olması çaşqınlıq yaradır. Çünki məlum ölkədə əmindilər ki, əsərin müəllifi həmin dövr inqilabçılarından biridir və kişidir. Əəsərin müəllifiinin yaşadığını öyrənən Sovet cəmiyyəti böyük qüvvəylə xanım Voyniçin mənzilinə hücum çəkirlər. Yaşadığı uğursuzluqların ruhdan saldığı Voyniç onları yazıçı olmadığına inandıra bilmir və sonunda nəhayət böyük sevgiylə yaratdığı yarı gerçək, yarı xəyali qəhrəman, Ovod layiq olduğu dəyəri görür, layiq olduğu zirvəyə qalxır.
    Oliviya Letam əsərindən yola çıxıb Voyniçin həyatına qədər getdim və onun yaxından tanıdıqca incə ruhunu, həssaslığını, qürurluluğunu, güclü xarakterini çox sevdim. Onu özüm kimi anladım...
    İndi isə bir az da bitirdiyim əsər haqqında danışmaq istəyirəm.
    Oliviya Letam Miss və mister Letamların böyük qızıdı. Kifayət qədər varlıqlı ailə olan Letam ailəsi üçün bu gün sevincli gündür. Çünki böyük qızları Oliviya Londondan evlərinə qayıdır. Son 7 ildə Oliviya orda yaşamış, əvvəlcə tibb bacısı ixtisasına yiyələnmiş, daha sonra Londonda qalıb işləmişdir. Oliviya xaraktercə çox güclü, bacarıqlı, çalışqan, fədakar, sevgi dolu, nəzakətli, düşüncəli insandır. Oliviyanın Susseksə qayıtması ailə üçün çox böyük xoşbəxtlikdir, çünki xəstə olan anasının qayğısına qalacaq onu tezliklə sağalmasına çalışacaq etibarlı bir insan var, həm də uzun sürən ayrılıqdan sonra mister Alfred Letamın sevimli qızı artıq evlərində olacaq. Ancaq gözlənilmədən gələn bir teleqramla Oliviya bu dəfə də uzağa getməli olur, üstəlik indi daha uzağa Peterburqa dərin bir sevgiylə bağlandığı insanın yanına… Vladimr rus inqilabçı hərəkatının aparıcı üzvlərindən biridir, iqilabi fəaliyyətinə görə həbs olunmuş, qaldığı həbsxanada ağır günlər keçirmiş və vərəm xəstəliyinə tutulmuşdur. Oliviyanın gəlişi və böyük fədakarlıqla Vladmirin qayığısına qalması onun vəziyyətini yüngülləşdirir. Kakin Oliviya onu anlamır, onun siyasi fəaliyyətinin nəticəsi olacağına. Onun fikrincə silah gücünə heç bir müsbət nəticə eldə eləmək olmaz. Oliviyanın Vladimirlə bağlı yaşadığı dəhşətli travma onun hətayatını, şəxsiyyətini iflic olma vəziyyətinə qədər gətirib çıxarır. Yaşadığı dəhşətli şokdan oyanması, özünü ələ alması, yenidən yaşamağa başlaması uzun zaman tələb eləyir. ən pisi də budur ki, Oliviya heç kəslə paylaşa bilmir yaşadıqlarını, tək başına yaşayır bütün faciələrini, baş verənlərin ağırlığlnı qəbul eləyə bilmir, çiyinləri bu qədər dəhşətli ağrını qaldıra bilmir. Bütün bu ağrılı vəziyyyətdə onun yanında tək insan olur, o da inqilabi hərəkatın başçılarından olan Vladmirin də çox yaxın dostu Karol... Karolun da həyatı ağır sınaqlardan xali olmayıb, onun da qismətinə dəhşətli sınaqlar, ağrılı günlər düşüb. Oliviya Londona qayıtdıqdan sonra canlı ölü kimi sadəcə bioloji həyat sürməyə başlayır, bütün günü qarabasmalar, qorxularla yaşayır. Heç kəs ona kömək eləyə bilmir, sevdiyi işindən də uzaqlaşır, Vladimirin onu qoyub getməsinə inana bilmir. Uzun zaman sonra yavaş yavaş özünə gəlməyə başlayır. Karolun gəlişi isə onu real həyata qaytarır. Oliviya və Karol bərabər fəaliyyət göstərir, bir birinə dəstək olurlar. Lakin Oliviya Karolu da itirmək təhlükəsiylə qarşı qarşıyadır. Bu dəfə onu necə bir faciə gözləyir?! Bu vəziyyətdən çıxış yolu varmı?! Bəlkə bu dəfə nəhayət uzun sürən ruhi sarsıntılardan sonra layiq olduğu xoşbəxtliyə çata biləcək?!
    Əəsər hər bir obrazı, hər bir xarakterilə realdır, həyatdan götürülüb və hətta Etel Lilyen Voyniçin ailəsinin, yaxınlarının prototipi sayıla bilər. Bu, mənə görə əsərin təsir gücünü və dəyərini iki qat artırır.
    Çox təssüf eləyirəm ki, əsərin Azərbayacan dilində tərcüməsi yoxdu… Azərbaycan oxucusu bu əsəri öz dilində oxumaqdan məhrumdu. Ümid eləyirəm k, bir gün mütləq bu gözəl əsərləri öz dilimizdən oxuma xoşbəxtliyini yaşayacağıq…
  • Cihada Giden İle İlgili Konular
    (23) Mücahidi Teçhiz ve Gerideki Yakınlarına Yardım Etmek
    (42) Zeyd bin Halid (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    ‘Kim Allah yolunda cihad edecek bir mücahidi teçhiz ederse, oda cihad etmiş olur. Kim de Allah yolunda cihad eden bir mücahidin bıraktığı işleri için hayırlı halef olursa, o da cihad etmiş olur’ buyurdu.”

    Buhari 2682, Müslim 1895/135

    (43) Enes bin Malik (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Eslem kabilesinden bir genç geldi ve:

    −Ya Rasulallah! Ben savaşa gitmek istiyorum! ancak benim beraberimde teçhizattan bir şeyim yok! dedi.

    Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) ona:

    −‘Falan kimseye git, çünkü o teçhizatını hazırladı akabinde de hastalandı!’ buyurdu.

    Bunun üzerine o genç hastalanan kimseye geldi ve:

    −Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) sana selam söylüyor ve kendin için hazırladığın savaş teçhizatını bana vermeni söylüyor dedi.

    O hasta kimse, karısına:

    −Ey falanca! Kendim için hazırladığım teçhizatımı bu gence ver ve ondan hiçbir şey esirgeme! Vallahi eğer ondan bir şey esirgersen, Allah onda senin için bereket yapmaz! dedi.”

    Müslim 1894/134

    (44) Ebu Mesud (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Bir kimse Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e geldi ve:

    Benim devem öldü! Beni başka bir deveye bindir dedi.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Benim yanımda deve yoktur!’ buyurdu.

    Bunun üzerine orada bulunan başka bir kimse:

    −Ya Rasulallah! Ben onu yükleyecek olan bir kimseye delalet edeyim? dedi.

    Bunun üzerine Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Herkim bir hayra delalet ederse, ona da hayrı işleyenin sevabı kadar sevap vardır!’ buyurdu.”

    Müslim 1893/133

    (24) Allah Yolunda İnfak Etmenin Fazileti
    (45) Ebu Mesud (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Bir kimse yular takılmış bir dişi deveyi getirdi ve:

    −Bu Allah yolunda sadakadır dedi.

    Buna mukabil Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Bu deveye karşılık sana kıyamet gününde hepsi de yularlı yedi yüz deve vardır!’ buyurdu.”

    Müslim 1892/132

    (25) Mücahid Eşlerinin Haram ve Dokunulmazlığı!
    (46) Bureyde (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    ‘Mücahidlerin kadınlarına yapılacak hürmet geride kalan kimseler üzerine, kendi annelerine yapacakları hürmet gibidir! Geride kalanlardan herhangi bir kimse mücahidlerden birine ailesinin işlerini görüp yardım etme hususunda halef olur sonra mücahide ailesi hususunda hainlik yaparsa, o hain kıyamet gününde mücahid için durdurulur da mücahid onun amellerinden dilediği her şeyi alır! Mücahidin o hainin amellerini almada ki istek ve hırsı hakkında ne zannedersiniz?’ buyurdu.”

    Müslim 1897/139

    (26) Kadınların Cihada İştirak Etmesi
    (47) Rubeyyı’ bin Muavviz (Radiyallahu Anha) şöyle dedi:

    “Biz kadınlar, Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) ile beraber savaşta bulunurduk. Mücahidlere su verir ve yaralıları tedavi ederdik. Ölüleri de Medine’ye götürürdük.”

    Buhari 2709

    (48) Enes bin Malik (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Ümmü Süleym (Radiyallahu Anha), Huneyn günü ikiyüzlü bir hançer edindi. Bu daima onun yanında bulunuyordu.

    Ebu Talha (Radiyallahu Anh) onu gördü ve:

    −Ya Rasulallah! Bu beraberinde bir hançer bulunduran Ümmü Süleym’dir dedi.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) ona:

    −‘Bu hançer nedir?’ buyurdu.

    Ümmü Süleym (Radiyallahu Anha):

    −Ya Rasulallah! Ben bunu edindim ki, müşriklerden biri bana yaklaşırsa bununla onun karnını yararım! dedi.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bunun üzerine gülmeye başladı.

    Ümmü Süleym (Radiyallahu Anha):

    −Ya Rasulallah! Bizden sonra İslam’a yeni girip azat edilenlerden senin etrafından dağılanları (harbiler gibi) öldürsen dedi.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Ya Ümmü Süleym! Allah bizim imdadımıza yetişti ve ne güzel yaptı’ buyurdu.”

    Müslim 1809/134

    (27) Deniz Savaşı Yapmanın Fazileti
    (49) Enes bin Malik (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) Ümmü Haram binti Milhan (Radiyallahu Anha)’nın yanına girer o da Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e yemek yedirirdi. Ümmü Haram (Radiyallahu Anha), Ubade bin Samit (Radiyallahu Anh)’ın nikâhı altında idi. Bir gün yine Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) Ümmü Haram (Radiyallahu Anha)’nın ziyaretine geldi. O da Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e yemek ikram etti ve başını temizleyip taradı. Müteakiben Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) uyudu.

    Sonra gülerek uyandı.

    Ümmü Haram (Radiyallahu Anha) dedi ki, ben:

    −Ya Rasulallah! Seni güldüren nedir? dedim.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Ümmetimden bir takım insanlar şu denizin üzerinde tahtlara krallar gibi kurulmuş halde veya kralların tahtların üstüne kurulu olduğu gibi Allah yolunda savaştıkları rüyamda bana gösterildi’ buyurdu.

    Ümmü Haram (Radiyallahu Anha) dedi ki:

    −Ya Rasulallah! Beni de o deniz mücahidlerinden etmesi için Allah’a dua et dedim. Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) onun için Allah’a dua etti. Sonra Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) başını yastığa tekrar koydu biraz daha uyudu.

    Sonra yine gülerek uyandı.

    Ben:

    −Ya Rasulallah! Seni güldüren nedir? dedim.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Ümmetimden bir takım insanlar tahtların üzerine krallar gibi kurulmuş Allah yolunda savaşa gider halde bana rüyamda gösterildi’ buyurdu.

    Ümmü Haram (Radiyallahu Anha) dedi ki:

    −Ya Rasulallah! Beni de o mücahidlerden etmesi için Allah’a dua et dedim.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Sen birincilerdensin’ buyurdu.

    Enes (Radiyallahu Anh):

    −Ümmü Haram (Radiyallahu Anha) Muaviye zamanında tertip edilen bir deniz seferinde gemiye bindi ve denizden karaya çıktığı vakit binitinden düştü ve hayatını kaybetti! dedi.”

    Buhari 2638, 2639, Müslim 1912

    (28) Toplu Hücumlarda Kadın ve Çocukların Öldürülmesi!
    (50) Sa’d bin Cessâme (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Ben:

    −Ya Rasulallah! Bizler geceleyin müşriklerin kadın ve çocuklarından bazısını öldürüyoruz! dedim.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Onlar da müşriklerdendir!’ buyurdu.”

    Müslim 1745/27, Buhari 2810, Ebu Davud 1570, Ahmed 4/38, 71

    (29) Savaşta Kadın ve Çocukları Öldürmenin Yasaklanması!
    (51) Abdullah ibni Ömer (Radiyallahu Anhuma) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in savaşlarından bazısında öldürülmüş bir kadın bulundu. Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bunun üzerine kadınları ve çocukları öldürmeyi yasakladı!”

    Buhari 3014, Müslim 1744

    (30) Bir Adam Diğerini Öldürür İkisi de Cennete Girer!
    (52) Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    ‘Allah iki kişiye güler! Bunlardan biri diğerini öldürür ikisi de cennete girer! Bu birincisi Allah yolunda öldürülür ve cennete girer sonra Allah onu öldüren katilin tevbesini kabul eder ve şehit olur ve cennete girer!’ buyurdu.”

    Buhari 2670, Müslim 1890/128

    (31) Az Çalıştı Çok Ecir Aldı
    (53) Bera bin Azib (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e demir zırhla örtülü bir adam geldi ve:

    −Ya Rasulallah! Savaşayım da sonra Müslüman olurum! dedi.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Müslüman ol sonra savaş!’ buyurdu.

    Adam Müslüman oldu ve savaştı, akabinde de şehit oldu!

    Bunun üzerine Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Az amel etti karşılığında çok ecir aldı!’ buyurdu.”

    Buhari 2655, Müslim 1900

    (32) Cihada Giderken Tesbih ve Tekbir Getirmek
    (54) Ebu Musa el-Eşari (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) Hayber’e savaşa gittiği zaman yahut Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) Hayber’e savaş için yöneldiğinde sahabeler vadiden yükseğe çıktıkları zaman seslerini yükselterek:

    Allah-u Ekber Allah-u Ekber La İlahe İllallah diye tekbir getiriyorlardı.

    Bunun üzerine Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Yumuşak olunuz! Seslerinizi fazla yükseltmeyiniz! Şüphesiz sizler sağır ve gaibe dua etmiyorsunuz! Sizler, işiten size yakın olana dua ediyorsunuz. O sizinle beraberdir’ buyurdu.

    O sırada Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in binitinin arkasında bulunuyordum.

    Ben, ‘La Havle Vela Kuvvete İlla Billah’ derken o beni işitti ve:

    −‘Ey Abdullah bin Kays!’ dedi.

    Ben:

    −Lebbeyk ya Rasulallah! dedim.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Sana cennet hazinelerinden bir hazineye delillik edeyim mi?’ buyurdu.

    Ben:

    −Evet ya Rasulallah! Babam ve annem sana feda olsun! dedim.

    Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘O La Havle Vela Kuvvete İlla Billah sözcüğüdür!’ buyurdu.”

    Buhari 3928, 3929, 2992, Müslim 2704

    (33) Düşmanlara Korku Salmakla İle Yardım Olundum
    (55) Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    ‘Ben Cevamiu’l-kelimelerle gönderildim. Düşmanların gönlün korku salmakla yardım olundum. Bir de ben uyuduğum bir sırada bana yeryüzündeki hazinelerinin anahtarları getirildi ve elimin içine kondu’ buyurdu...”

    Cevamiu’l-Kelim: Az söz, çok ve derin manalar ifade eden kelimelerdir.

    Buhari 2783, Müslim 523

    (34) Zayıflarınızla Rızıklanır ve Zafer Elde Edersiniz
    (56) Musab bin Ebi Vakkas (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Babam Sa’d bin Ebi Vakkas (Radiyallahu Anh) malla diğer sahabelerin fevkinde kendinde bir fazilet olduğunu sanırdı. Bunun üzerine Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    −‘Sizler ancak zayıflarınız sebebiyle yardım ediliyor ve rızıklandırılıyorsunuz’ buyurdu.”

    Buhari 2719

    (57) Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    ‘Altının kulu, gümüşün kulu ve elbisenin kulu helak olsun! Öyleleri verildiği zaman razı olur, verilmediği vakit kızar bunlar helak olsun, baş aşağı yuvarlansın! Ayağına diken batsa çıkaran bulunmasın! Müjdeler olsun şu kula ki, Allah yolunda cihad için atının gemini tutmuş, başı dağınık, ayakları tozlanmıştır. Eğer bu kula hudut bekleme (görevi verilir) ise en güzel şekilde hudut bekler. Eğer askerin gerisinde artçı vazifesi verilirse en güzel şekilde artçılık görevini yapar. Buna rağmen bu kul bir meclise girmek için izin istese izin verilmez! Bir mevzuda şefaat etse şefaati kabul edilmez!’ buyurdu.”

    Buhari 2712, 2713

    (35) Düşmanla Karşılaşma Anında Dua Etme
    (58) Enes bin Malik (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) savaş edeceği zaman:

    ‘Ey Allah’ım! Benim dayanağım, yardımcım sensin. Düşmanı Seninle savuştururum, düşmana Senin yardımınla hücum ederim ve Senin yardımınla savaşırım’ diye dua derdi.”

    İbni Hibban 4761, Ebu Davud 2632, Nesei 203, Tirmizi 3584, Ahmed 3/184

    (36) Halifenin Arkasında Kıtal Edilir
    (59) Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

    ‘Bana itaat eden Allah’a itaat etmiştir! Bana isyan eden Allah’a isyan etmiştir! Emire isyan eden bana isyan etmiştir! İmam (halife) bir kalkandır. Onun arkasında ona uyarak savaşılır. İmam, Allah’a takvalı olmayı emreder ve adaletli davranırsa, bu sebeple onun için ecir vardır. Eğer takvayı emretmez ve adaleti yerine getirmezse, bundan meydana gelecek günahlar da onun aleyhinedir!’ buyurdu.”

    Buhari 2766

    (37) Emir İnsanlara Güç Yetirdikleri Şeyi Emreder
    (60) Abdullah ibni Mesud (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Bir gün bana bir adam geldi. Benden nasıl cevap vereceğimi bilmediğim bazı şeyler sordu ve:

    −Görevini yerine getiren, aktif, emirlerimizle beraber savaşlara çıkan, emirlerimiz ise sayamayacağımız kadar ağır vazifeler verir bu şartlar altında ki kimsenin durumu nedir? Bu kimsenin bu ağır şartlar altında emire itaat etmesi gerekir mi? dedi.

    Abdullah ibni Mesud (Radiyallahu Anh):

    −Vallahi sana ne diyeceğimi bilmiyorum! Ancak biz, Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) ile savaşlarda beraber idik. Bir kerenin dışında O, bir işi bize emrettiğinde, biz onu yapana kadar, bize şiddetle muamele etmemeye yakın dururdu. Sizden biri Allah’tan korktuğu sürece o kimse hayırdadır. Bir kimse nefsinde bir şey hakkında şüpheye düştüğü zaman, başka bir kimseye sorup o şüpheyi izale edip şifa verebilir. Öyle kimseleri de bulamamanız yakındır. Kendinden gayrı İlah olmayan Allah’a yemin ederim ki, ben dünyadan geri kalan ve geçen günleri derede birikmiş suya benzetiyorum. Onun saf ve temiz kısmı içilmiş, geriye bulanık ve kokuşmuş kısmı kalmıştır.”

    Buhari 2770

    (38) Harp Hiledir!
    (61) Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) harbe aldatma ismini verdi.”

    Buhari 2822, Müslim 1739/17

    (39) Allah’ın Azabı İle Azap Etmeyin!
    (62) Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bizleri bir seriyyede gönderdi:

    −‘Falan ve Falan kişileri bulursanız, onları ateşle yakınız!’ buyurdu.

    Sonra bizler yola çıkmak istediğimiz anda:

    −‘Ben size, falan ve falan kişileri bulursanız onları ateşle yakınız! diye emretmiştim. Oysa ateşle ancak Allah azap eder! Bu sebeple onları bulursanız öldürün!’ buyurdu.”

    Buhari 2812, 2954

    (63) İkrime şöyle dedi:

    “Ali bin Ebi Talib (Radiyallahu Anh)’a birkaç tane zındık getirildi o da onları yaktı. Bu olay Abdullah ibni Abbas (Radiyallahu Anhuma)’ya ulaştığında:

    −Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in:

    −‘Allah’ın azabı ile azap vermeyin!’ şeklindeki yasağından dolayı onları yakmazdım! Aksine ben onları Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in:

    ‘Dinini değiştiren kimseyi öldürün!’ hükmünden dolayı öldürürdüm! dedi.”

    Buhari 6788, İbni Hibban 5606, Ebu Yağla 2532, Ahmed 1/282

    (40) Savaşı Oruç Tutmaya Tercih Edenler
    (64) Enes bin Malik (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:

    “Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in zamanında Ebu Talha savaş için nafile oruç tutmazdı. Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in vefatından sonra, ben Ebu Talha’yı Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı günleri hariç orucu yerken görmedim!”

    Buhari 2672
  • Memleketimden İnsan Manzaraları II

    Atlantiğin dibinde upuzun yatıyorum, efendim,

    Atlantiğin dibinde

    dirseğime dayanmış.

    Bakıyorum yukarıya:

    bir denizaltı gemisi görüyorum,

    yukarıda, çok yukarıda, başımın üzerinde,

    yüzüyor elli metre derinde,

    balık gibi, efendim,

    zırhının ve suyun içinde balık gibi kapalı ve ketum.

    Orası camgöbeği aydınlık.

    Orda, efendim,

    orda yeşil, yeşil,

    orda ışıl ışıl,

    orda yıldız yıldız yanıyor milyonlarla mum.

    Orda, ey demir çarıklı ruhum,

    orda tepişmeden çiftleşmeler, çığlıksız doğum,

    orda dünyamızın ilk kımıldanan eti,

    orda bir hamam tasının mahrem şehveti,

    mahrem şehveti efendim,

    gümüş kuşlu bir hamam tasının

    ve koynuna ilk girdiğim kadının kızıl saçları.

    Orda rengarenk otları, köksüz ağaçları

    kı􀁙ıl kı􀁙ıl mahlukları deniz dünyasının,

    orda hayat, tuz, iyot,

    orda başlangı􀁆ımız, Hacıbaba,

    orda başlangı􀁆ımız

    ve orda hain, çelik ve sinsi

    bir denizaltı gemisi.

    400 metroya kadar sızıyor ışık.

    Sonra alabildiğine derin

    alabildiğine derin karanlık.

    Yanlız ara sıra

    acayip balıklar geçiyor karanlığın içinde

    ışık saçarak.

    Sonra onlar da yok.

    Artık dibe kadar inen

    kat kat kalın sular kati ve mutlak

    ve en dipte ben.

    Ben, upuzun yatıyorum, Hacıbaba,

    upuzun yatıyorum dibinde Atlantiğin

    dirseğime dayanmış,

    bakıyorum yukarlara.

    Avrupa Amerika' dan Atlantiğin yüzünde ayrıdır

    dibinde değil.

    Gazgemileri gidiyor yukarda, çok yukarda, birbiri peşi sıra.

    Omurgalarının altını görüyorum,

    omurgalarının altını.

    Dönüyor keyifili keyifli pervaneleri.

    Dümenleri ne tuhaf suyun içinde

    İnsanın tutup tutup kı􀁙ırası geliyor.

    Köpekbalıkları geçti gemilerin altından,

    karınlarını gördüm

    ağızları da orda.

    Gemiler şaşırdılar birdenbire,

    herhalde köpekbalıklarından değil.

    Denizaltı gemisi bir torpil attı, efendim

    bir torpil.

    Gemilerin dümenlerine baktım:

    telaşlı ve korkaktılar.

    Gemilerin omurgalarında imdat arar gibi bir hal vardı__________,

    gemiler bir bıçak darbesinden en yumuşak yerini

    karnını saklamak isteyen insanlara benziyorlardı.

    Denizaltılar birden üç oldular, derken, altı, yedi, sekiz.

    Gazgemileri düşmana ateş açarak

    insanlarını ve yüklerini suya döküp saçarak

    batmaya başladılar.

    Mazot, gaz, benzin,

    tutuştu yüzü denizin.

    Bir alev deryasıdır şimdi yukarda akan,

    yağlı ve yapışkan

    bir alev deryası efendim.

    kıpkızıl, gömgök, kapkara,

    arzın ilk teşekkülü hengamesinden bir manzara.

    Ve denizin yüzüne yakın suyun içi allak bullak.

    Köpürüp, dağılıp parçalanmalar.

    Yukardan dibe doğru inen gazgemisine bak.

    Gece uykuda gezenler gibi bir hali var:

    lunatik.

    Geçti kargaşalığı,

    girdi deniz dünyasının cennetine.

    Fakat durmadan iniyor.

    Kayboldu ıslak karanlıkta.

    Artık baskıya dayanamaz, parçalanır.

    ve direği, efendim, bacası yahut

    nerdeyse yanıma düşer.

    Yukarda insanla dolu denizin içi.

    Bir tortu gibi dibe çöküyorlar

    tortu gibi çöküyorlar, Hacıbaba.

    Baş aşağı, baş yukarı,

    uzanıp kısalıyor, bir şeyler aranıyor kolları bacakları.

    Ve hiçbir yere, hiçbir şeye tutunamadan

    onlarda iniyorlar dibe doğru.

    Birden bire bir denizaltı düştü yanıbaşıma.

    Parçalanmış bir tabut gibi açıldı köprüüstü kaportası

    ve Münihli Hans Müller dışarı çıkıverdi.

    39 ilkbaharında denizaltı􀁆ı olmadan önce

    Münihli Hans Müller

    Hitler hücum kıtası altıncı tabur

    birinci bölük

    dördüncü mangada sağdan üçüncü neferdi.

    Münihli Hans Müller

    üç şey severdi:

    1-Altın köpüklü arpa suyu

    2-Şarki Prusya patatesi gibi dolgun ve beyaz etli Anna.

    3-Kırmızı lahana.

    Münihli Hans Müller için

    vazife üçtü:

    1-Çakan bir şimşek

    gibi mafevke selam vermek.

    2-Yemin etmek tabancanın üzerine.

    3-Günde asgari üç çıFıt çevirip

    sövmek sinsilelerine.

    Münihli Hans Müller'in

    kafasında, yüreğinde, dilinde üç korku vardı:

    1-Der Führer.

    2-Der Führer.

    3.Der Führer.

    Münihli Hans Müller

    sevgisi, vazifesi ve korkusuyla

    39 ilkbaharına kadar

    bahtiyar

    yaşıyordu.

    Ve Vagneryen bir operada do sesi gibi heybetli

    Şarki Prusya patatesi gibi dolgun ve beyaz etli

    Anna'nın

    tereyağı ve yumurta krizinden şikayet etmesine

    şaşıyordu.

    Diyordu ki ona:

    -Bir düşün Anna,

    yepyeni bir manevra kayışı takacağım,

    pırıl pırıl çizmeler giyeceğim ben.

    Sen beyaz ve uzun entari giyeceksin,

    balmumundan çiçekler takacaksın başına.

    Tepemizde çatılmış kılıçların altından geçeceğiz.

    Ve mutlak

    hepsi erkek 12 çocuğumuz olacak.

    Bir düşün Anna,

    tereyağı, yumurta yiyeceğiz diye

    top, tüfek yapmazsak eğer

    yarın 12 oğlumuz nasıl muharebe eder?

    Münihlinin 12 oğlu muharebe edemediler

    çünkü doğamadılar,

    çünkü henüz, efendim, Anna'yla zifaf vaki olmadan önce

    bizzat harbe girdi Hans Müller.

    Ve şimdi 41 sonbaharı sonlarında

    dibinde Atlantiğin

    benim karşımda durmaktadır.

    Seyrek sarı saçları ıslak,

    kırmızı sivri burnunda esef,

    ve ince dudaklarının kıyılarında keder.

    Yanı başımda durduğu halde

    yüzüme çok uzaklardan bakıyor,

    İnsanın yüzüne nasıl bakarsa ölüler.

    Ben biliyoum ki, o bir daha görmeyecek Anna'yı,

    ve artık bir daha arpa suyu içip

    yiyemeyecek kırmızı lahanayı.

    Ben bütün bunları biliyorum, efendim,

    ama o bütün bunları bilmiyor.

    Gözü bir parça yaşlı,

    silmiyor.

    Cebinde parası var,

    çoğalıp eksilmiyor.

    Ve işin tuhafı

    artık ne kimseyi öldürebilir

    ne de kendisi ölebilir bir daha.

    Şimdi şişecek birazdan,

    yükselecek yukarıya,

    sular sallayacak onu

    ve balıklar yiyecek sivri burnunu.

    Ben

    Hans Müller'e bakıp,

    Hacıbaba, bunları düşünürken

    yanımızda peyda oluverdi

    Liverpul Limanından Harri Tomson.

    Gazgemilerinden birinde serdümendi.

    Kaşları ve kirpikleri yanmıştı.

    Gözleri sımsıkı kapalıydı.

    Şişman ve matruştu.

    Bir karısı vardı Tomson'un:

    tavan süpürgesi gibi bir kadın,

    tavan süpürgesi gibi, efendim, zayıf, uzun, titiz, temiz

    ve tavan süpürgesi gibi münasebetsiz.

    Bir oğlu vardı Tomson'un:

    altı yaşında bir oğlan, Hacıbaba,

    tombul mu tombul, pembe beyaz, sarı papa mı sarı papa.

    Tuttum Tomson'un elinden.

    Açmadı gözlerini.

    "-Vefat ettiniz" dedim.

    "-Evet " dedi, "İngiliz imparatorluğu ve hürriyeti için:

    Canım isterse, harp içinde bile Çörçil'e sövmek hürriyeti

    ve canım istemese de aç kalmak hürriyeti uğruna.

    Fakat değişecek hürriyette bu son bahis,

    harpten sonra artık işsiz ve aç kalacak değiliz.

    Planı hazırlıyor Lordlarımızdan biri.

    Adalet: ihtilalsiz.

    Ben İngiliz İmparatorluğu'nu dağıtmaya gelmedim, dedi Çörçil.

    Ben de ihtilal çıkarmaya gelmedim:

    buna Kenterburi başpiskoposu

    bizim tredünyonun reisi

    ve karım razı değil.

    Ay bek yur pardın.

    İşte bu kadar,

    nokta, son."

    Sustu Tomson.

    Ve ağzını açmadı bir daha.

    İngilizler fazla konuşmayı sevmezler,

    hele hümoru seven ölü İngilizler.

    Tomson' la Müller'i yanyana yatırdım.

    Şiştiler yan yana,

    yan yana yükseldiler yukarı doğru.

    Balıklar Tomson'u afiyetle yediler,

    fakat dokunmadılar ötekisine,

    Hans'ın etiyle zehirlenmekten korktular anlaşılan.

    Hayvan deyip geçme, Hacıbaba,

    sen de hayvansın ama

    akıllı bir hayvan...
  • Memleketimden İnsan Manzaraları II

    Atlantiğin dibinde upuzun yatıyorum, efendim,

    Atlantiğin dibinde

    dirseğime dayanmış.

    Bakıyorum yukarıya:

    bir denizaltı gemisi görüyorum,

    yukarıda, çok yukarıda, başımın üzerinde,

    yüzüyor elli metre derinde,

    balık gibi, efendim,

    zırhının ve suyun içinde balık gibi kapalı ve ketum.

    Orası camgöbeği aydınlık.

    Orda, efendim,

    orda yeşil, yeşil,

    orda ışıl ışıl,

    orda yıldız yıldız yanıyor milyonlarla mum.

    Orda, ey demir çarıklı ruhum,

    orda tepişmeden çiftleşmeler, çığlıksız doğum,

    orda dünyamızın ilk kımıldanan eti,

    orda bir hamam tasının mahrem şehveti,

    mahrem şehveti efendim,

    gümüş kuşlu bir hamam tasının

    ve koynuna ilk girdiğim kadının kızıl saçları.

    Orda rengarenk otları, köksüz ağaçları

    kı􀁙ıl kı􀁙ıl mahlukları deniz dünyasının,

    orda hayat, tuz, iyot,

    orda başlangı􀁆ımız, Hacıbaba,

    orda başlangı􀁆ımız

    ve orda hain, çelik ve sinsi

    bir denizaltı gemisi.

    400 metroya kadar sızıyor ışık.

    Sonra alabildiğine derin

    alabildiğine derin karanlık.

    Yanlız ara sıra

    acayip balıklar geçiyor karanlığın içinde

    ışık saçarak.

    Sonra onlar da yok.

    Artık dibe kadar inen

    kat kat kalın sular kati ve mutlak

    ve en dipte ben.

    Ben, upuzun yatıyorum, Hacıbaba,

    upuzun yatıyorum dibinde Atlantiğin

    dirseğime dayanmış,

    bakıyorum yukarlara.

    Avrupa Amerika' dan Atlantiğin yüzünde ayrıdır

    dibinde değil.

    Gazgemileri gidiyor yukarda, çok yukarda, birbiri peşi sıra.

    Omurgalarının altını görüyorum,

    omurgalarının altını.

    Dönüyor keyifili keyifli pervaneleri.

    Dümenleri ne tuhaf suyun içinde

    İnsanın tutup tutup kı􀁙ırası geliyor.

    Köpekbalıkları geçti gemilerin altından,

    karınlarını gördüm

    ağızları da orda.

    Gemiler şaşırdılar birdenbire,

    herhalde köpekbalıklarından değil.

    Denizaltı gemisi bir torpil attı, efendim

    bir torpil.

    Gemilerin dümenlerine baktım:

    telaşlı ve korkaktılar.

    Gemilerin omurgalarında imdat arar gibi bir hal vardı__________,

    gemiler bir bıçak darbesinden en yumuşak yerini

    karnını saklamak isteyen insanlara benziyorlardı.

    Denizaltılar birden üç oldular, derken, altı, yedi, sekiz.

    Gazgemileri düşmana ateş açarak

    insanlarını ve yüklerini suya döküp saçarak

    batmaya başladılar.

    Mazot, gaz, benzin,

    tutuştu yüzü denizin.

    Bir alev deryasıdır şimdi yukarda akan,

    yağlı ve yapışkan

    bir alev deryası efendim.

    kıpkızıl, gömgök, kapkara,

    arzın ilk teşekkülü hengamesinden bir manzara.

    Ve denizin yüzüne yakın suyun içi allak bullak.

    Köpürüp, dağılıp parçalanmalar.

    Yukardan dibe doğru inen gazgemisine bak.

    Gece uykuda gezenler gibi bir hali var:

    lunatik.

    Geçti kargaşalığı,

    girdi deniz dünyasının cennetine.

    Fakat durmadan iniyor.

    Kayboldu ıslak karanlıkta.

    Artık baskıya dayanamaz, parçalanır.

    ve direği, efendim, bacası yahut

    nerdeyse yanıma düşer.

    Yukarda insanla dolu denizin içi.

    Bir tortu gibi dibe çöküyorlar

    tortu gibi çöküyorlar, Hacıbaba.

    Baş aşağı, baş yukarı,

    uzanıp kısalıyor, bir şeyler aranıyor kolları bacakları.

    Ve hiçbir yere, hiçbir şeye tutunamadan

    onlarda iniyorlar dibe doğru.

    Birden bire bir denizaltı düştü yanıbaşıma.

    Parçalanmış bir tabut gibi açıldı köprüüstü kaportası

    ve Münihli Hans Müller dışarı çıkıverdi.

    39 ilkbaharında denizaltı􀁆ı olmadan önce

    Münihli Hans Müller

    Hitler hücum kıtası altıncı tabur

    birinci bölük

    dördüncü mangada sağdan üçüncü neferdi.

    Münihli Hans Müller

    üç şey severdi:

    1-Altın köpüklü arpa suyu

    2-Şarki Prusya patatesi gibi dolgun ve beyaz etli Anna.

    3-Kırmızı lahana.

    Münihli Hans Müller için

    vazife üçtü:

    1-Çakan bir şimşek

    gibi mafevke selam vermek.

    2-Yemin etmek tabancanın üzerine.

    3-Günde asgari üç çıFıt çevirip

    sövmek sinsilelerine.

    Münihli Hans Müller'in

    kafasında, yüreğinde, dilinde üç korku vardı:

    1-Der Führer.

    2-Der Führer.

    3.Der Führer.

    Münihli Hans Müller

    sevgisi, vazifesi ve korkusuyla

    39 ilkbaharına kadar

    bahtiyar

    yaşıyordu.

    Ve Vagneryen bir operada do sesi gibi heybetli

    Şarki Prusya patatesi gibi dolgun ve beyaz etli

    Anna'nın

    tereyağı ve yumurta krizinden şikayet etmesine

    şaşıyordu.

    Diyordu ki ona:

    -Bir düşün Anna,

    yepyeni bir manevra kayışı takacağım,

    pırıl pırıl çizmeler giyeceğim ben.

    Sen beyaz ve uzun entari giyeceksin,

    balmumundan çiçekler takacaksın başına.

    Tepemizde çatılmış kılıçların altından geçeceğiz.

    Ve mutlak

    hepsi erkek 12 çocuğumuz olacak.

    Bir düşün Anna,

    tereyağı, yumurta yiyeceğiz diye

    top, tüfek yapmazsak eğer

    yarın 12 oğlumuz nasıl muharebe eder?

    Münihlinin 12 oğlu muharebe edemediler

    çünkü doğamadılar,

    çünkü henüz, efendim, Anna'yla zifaf vaki olmadan önce

    bizzat harbe girdi Hans Müller.

    Ve şimdi 41 sonbaharı sonlarında

    dibinde Atlantiğin

    benim karşımda durmaktadır.

    Seyrek sarı saçları􀀃ıslak,

    kırmızı sivri burnunda esef,

    ve ince dudaklarının kıyılarında keder.

    Yanı başımda durduğu halde

    yüzüme çok uzaklardan bakıyor,

    İnsanın yüzüne nasıl bakarsa ölüler.

    Ben biliyoum ki, o bir daha görmeyecek Anna'yı,

    ve artık bir daha arpa suyu içip

    yiyemeyecek kırmızı lahanayı.

    Ben bütün bunları biliyorum, efendim,

    ama o bütün bunları bilmiyor.

    Gözü bir parça yaşlı,

    silmiyor.

    Cebinde parası var,

    çoğalıp eksilmiyor.

    Ve işin tuhafı

    artık ne kimseyi öldürebilir

    ne de kendisi ölebilir bir daha.

    Şimdi şişecek birazdan,

    yükselecek yukarıya,

    sular sallayacak onu

    ve balıklar yiyecek sivri burnunu.

    Ben

    Hans Müller'e bakıp, Hacıbaba, bunları düşünürken

    yanımızda peyda oluverdi

    Liverpul Limanından Harri Tomson.

    Gazgemilerinden birinde serdümendi.

    Kaşları ve kirpikleri yanmıştı.

    Gözleri sımsıkı kapalıydı.

    Şişman ve matruştu.

    Bir karısı vardı Tomson'un:

    tavan süpürgesi gibi bir kadın,

    tavan süpürgesi gibi, efendim, zayıf, uzun, titiz, temiz

    ve tavan süpürgesi gibi münasebetsiz.

    Bir oğlu vardı Tomson'un:

    altı yaşında bir oğlan, Hacıbaba,

    tombul mu tombul, pembe beyaz, sarı papa mı sarı papa.

    Tuttum Tomson'un elinden.

    Açmadı gözlerini.

    "-Vefat ettiniz" dedim.

    "-Evet " dedi, "İngiliz imparatorluğu ve hürriyeti için:

    Canım isterse, harp içinde bile Çörçil'e sövmek hürriyeti

    ve canım istemese de aç kalmak hürriyeti uğruna.

    Fakat değişecek hürriyette bu son bahis,

    harpten sonra artık işsiz ve aç kalacak değiliz.

    Planı hazırlıyor Lordlarımızdan biri.

    Adalet: ihtilalsiz.

    Ben İngiliz İmparatorluğu'nu dağıtmaya gelmedim, dedi Çörçil.

    Ben de ihtilal çıkarmaya gelmedim:

    buna Kenterburi başpiskoposu

    bizim tredünyonun reisi

    ve karım razı değil.

    Ay bek yur pardın.

    İşte bu kadar,

    nokta, son."

    Sustu Tomson.

    Ve ağzını açmadı bir daha.

    İngilizler fazla konuşmayı sevmezler,

    hele hümoru seven ölü İngilizler.

    Tomson' la Müller'i yanyana yatırdım.

    Şiştiler yan yana,

    yan yana yükseldiler yukarı doğru.

    Balıklar Tomson'u afiyetle yediler,

    fakat dokunmadılar ötekisine,

    Hans'ın etiyle zehirlenmekten korktular anlaşılan.

    Hayvan deyip geçme, Hacıbaba,

    sen de hayvansın ama

    akı

    akıllı bir hayvan...
  •  

    Sorularla Risale

    ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

    3. BÖLÜM
    RİSALE-İ NUR’UN ÖNEMİNİ KAVRAMA

    1. İhtiyacınız olduğuna inanın ve dert edinin!

    Hepimize her gün 24 saatlik zaman verilir. Sabahın ilk ışıklarıyla emanet aldığımız bu hazineyi ertesi günün sabahına kadar kullanırız. Rabbimiz, günlük sermaye konusunda eşit davranmıştır hepimize. Hiç kimsenin daha az veya daha fazla süresi yoktur.

    Bu süreyi bizce önemli ve değerli uğraşlarla doldururuz. Sizin için en büyük mesele ne ise onun için çırpınırsınız gün boyu. Neyi dert edinmişseniz onda yoğunlaşırsınız. Sizi peşinden koşturan hedefiniz ne kadar önemli ve değerliyse o kadar fedakârlıkta ve feragatta bulunursunuz.

    Eğer üniversitede okumayı kafanıza koymuşsanız gece gündüz çalışmayı, yüzlerce gece uykusuz sabahlamayı göze alacaksınız. Sizin için para kazanma vazgeçilmezse ağır hastayken bile yatağı değil, iş yerini tercih edeceksiniz. Emekli oluncaya kadar bir gün bile işe geç kalmayan ya da gelmemezlik yapmayan insanların var olduğunu duymuşsunuzdur.

    Bunları şaka mı sanırsınız? Hayır! Evlâdı için canını fedadan çekinmeyen anne, üniversite için can atan öğrenci, işinden vazgeçmeyen iş adamı hep neyi dert edindiğini gösterir davranışlarıyla...

    Üstünkörü okumak yetmez!

    Peki, sonsuz ahiret hayatına bedel bir damla serap hükmünde olan dünya hayatının hedefleri bizi böylesine dertlendirirse, ebedî saadeti kazanmanın anahtarı olan imanı sağlam elde etme gayretleri bizi bizden almalı değil midir?
    Manevî bir binayı ve ulvî bir bir ağacı temsil eden insanın temeli ve kökleri hükmünde olan “iman” gerçeği tam ve mükemmel elde edilmezse ne din yaşanır, ne de sonsuz mutluluk kazanılır. Yaratılış itibarıyla sonsuza âşık ve sonsuz mutluluğu isteyen insanın en büyük meselesi, en büyük derdi ve en büyük davası, “Kur’an’ın istediği iman”ı kazanmaktır.

    İşte baştan sona tahkikî iman dersleri olan Risale-i Nur’u okuma ve anlama meselesini dert edinmeden ona tam zaman ayıramazsınız, anlamak için çırpınamazsınız. “Dostlar alış verişte görsün” izlenimi veren “üstünkörü göz gezdirmek”, “teberrüken okumak”, “günde birkaç sayfayla yetinmek”, bizleri “Biliyorum” gafletine sokan yetersiz çabalardır.

    Oysa onu okumanın aşkıyla deli divane olmak, onu anlamanın ateşiyle yanıp tutuşmak gerekir. Onu niçin büyük bir şevkle okumak ve anlamak zorunda olduğumuzun gerekçelerinden en önemlilerini sıralayalım.


    2. En büyük davayı kazanacaksınız

    Risale-i Nur’un müellifi Bediüzzaman Hazretleri, 1939 yılında Kastamonu’da sürgün yaşamaktadır. O yıl İkinci Dünya Savaşı başlamıştır. Bütün dünya heyecanla savaşı izlemekte, gazeteler ve radyolar bu ilgi çekici olayı haber vermektedir. Hatta bazı dindar kimseler, camiyi ve cemaati bırakmış, radyo dinlemekle meşguldür.

    Bediüzzaman ise hiç merak etmemiş, hiç kimseye bir şey sormamıştır. O sıralarda kendisine hizmet etmekte olan talebeleri Mehmed Feyzi ve Çaycı Emin, bu ilgisizliğine şaşırırlar. Niye 50 gündür hiç sormadığını, hâlbuki bu savaşın İslâm’ın geleceğiyle ilgili olduğunu belirterek, “Onunla meşgul olmanın zararı mı var? Ondan daha büyük bir hadise mi var?” derler.
    On Birinci Şua’nın Dördüncü Meselesinde geçen bu soruya verilen cevap müthiştir. Bediüzzaman’ın ilk cümlesi, “Ömür sermayesi pek azdır, lüzumlu vazifeler ise pek çoktur” şeklindedir. Bu cümle, gaflet uykusundaki insanın beynine bir balyoz gibi inmektedir.

    İman elde edilmezse dava kaybedilir

    İnsanın kendi küçük dünyasında “en büyük, en mühim ve sürekli” bir vazife vardır. Çünkü herkesin, özellikle Müslüman’ın başına, “iman karşılığında ebedî Cenneti kazanmak veya kaybetmek davası” açılmıştır. Eğer iman belgesini sağlam elde edemezse, bu davayı kaybedecektir.

    İşin acı yanı, Bediüzzaman’ın keşfine göre, bir yerde 40 kişi ölmüş, ancak bunların sadece birkaçı imanla kabre girmiş, diğerleri kaybetmişler.
    Düşünün: Sonsuz mutluluğu kazanmak için verilen ömür sermayesini lüzumlu vazifelerle doldurmak yerine gelip geçici hayat için harcıyorsunuz. Sonunda iman vesikasını sağlam elde edemiyorsunuz. “Bu kaybedilen davanın yerini, bütün dünya saltanatı verilse doldurabilir mi?”

    Bütün dünya bizim olsa, tüm karaların ve denizlerin hâkimi olsak, hatta bin yıl mutlu bir hayat yaşasak, imanın yerini tutabilir mi? Elbette ki tutamaz. Çünkü dünyanın bin sene en mutlu hayatı, Cennette bir saat yaşamaya bile denk değildir.

    Bütün dünya böyle ise, dünyanın küçük işleri, iman dersini hakkıyla öğrenmemize nasıl engel olabilir?

    Müslüman’ın sorumluluğu daha büyük

    Üstelik bu dava, özellikle Müslümanların başına açılmış. Çünkü kendisine İslâm ulaşmamış kimse, sadece Allah’a inansa kendini kurtarır. Müslüman ise, “tam inanmak, tam teslim olmak ve tam yaşamak” zorundadır.
    Hele bir de bu Müslüman, ümmet-i Muhammed’i (a.s.m.) selâmet sahiline çıkarmakla görevli ise... Risale-i Nur gibi bir iman hazinesini tanıyorsa... İşte onun sorumluluğunu ölçemeyiz bile!

    Eğer bu durumdaysanız, sanki Nurları henüz tanımış gibi, sanki bu hazineyi yeni keşfetmiş gibi silkinmeniz, yeni bir ceht ve gayrete girmeniz, yepyeni bir hizmet şuuruyla donanmanız gerekir.

    Zaten öyle olanların Rabbim şevk ve gayretini daim etsin, bize de dua etsinler. Tavsiyemiz, nefsim gibi gaflet gemisinde rahat yatarken Cennet rüyaları görenler için...


    3. Şeytanın tuzağından kurtulacaksınız

    Bütün ömrünüzü iman ve ibadetle geçirmiş olabilirsiniz. Allah’ı sevmiş, hep O’nu anmış, hep O’nun rızasını düşünmüş olabilirsiniz. Bunlar yetmiyor büyük imtihanı kazanıp sonsuz mutluluğa kavuşmaya...

    Ruhlar âleminden başlayıp anne karnından dünyaya, oradan kabre ve ahirete doğru uzanan yolda bir dizi tuzak, bir dizi engel var. Hepsinden başarıyla geçmek, son hedefinize varmak zorundasınız.

    İşte bu tuzaklardan en önemlisi, “imanla kabre girmek”tir. İslâm’ı çok iyi yaşayan Allah dostları, son nefeslerini verinceye kadar “hüsn-ü hatime” için dua etmişler, hep “iyi son” dilemişlerdir. Bir kimse gitmek istediği şehre kalkan tren için bilet alır ve yolculuğun sonuna kadar tren içindeki kurallara uyabilir. Ama son anda hoşuna giden bir istasyonda trenden inmemesi gerekiyor ki, istediği şehre varabilsin. Yoksa yolculuk boyu çektiği acıların, sıkıntıların, uyduğu kuralların hiçbir önemi yoktur.

    Bir insan ne kadar imanlı ve iyi olursa olsun son anda Allah’a olan inancını, ümidini, bağlılığını yitirirse, sonsuz mutluluk değil, sonsuz hüsran kazanır.

    Sekeratta şeytan aldatmak ister

    İşte bu çetin imtihandan bütün Allah dostları tir tir titremişler, son anda imanla çene kapayabilmek için gözyaşı dökmüşler, gece gündüz yalvarmışlardır.
    Çünkü sekerat anında şeytan gelir ve insanın aklına şüpheler atar, insanın imanını çalmak için çırpınır. Eğer kişinin sağlam bir imanı yoksa son anda aldanır ve hayatta iken canı gibi sevdiği imanını kaybeder.

    Oysa Bediüzzaman’ın dediği gibi, ilme’l-yakînden ayne’l-yakîne ve hakka’l-yakîne yükselen tahkikî iman kişinin aklına, kalbine, ruhuna ve bütün duygularına öyle bir yerleşir ki şeytan onu aldatamaz ve imanını çalamaz.
    Düşünün: Bir ömür boyu iman ve ibadeti sevdiğini ve onu korumak için çırpındığını sanan bir Müslüman’ın ölüm anında imanını kaybetmesi kadar acı bir olay olabilir mi?

    İşte Risale-i Nur’u üstünkörü değil, çöldeki susuz insanın buz gibi suya yapışması gibi okumaya bu bakımdan da şiddetle ihtiyacımız var. Balıkların su içinde olduğu hâlde onun kıymetini bilmeyip ancak çıktıktan sonra fark etmeleri gibi, iman ve Kur’an derslerinin yanı başında, hatta içinde olan kimseler ondan kana kana içmezse ahirette uyanmak çok geç olur. Rabbim bizi böyle gaflete düşmekten korusun.

    İmanla yaşayan imanla ölür

    Şeytanın ölüm anındaki tuzağından başka “kabir, hesap, mizan, sırat” engelleri var. Yüce Peygamberimiz (a.s.m.), “Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz, nasıl ölürseniz öyle haşrolursunuz” buyuruyor.

    Eğer işiniz gücünüz, aklınız fikriniz iman dersleriyle dolmuş, ibadet aşkıyla yoğrulmuş, hizmet şevkiyle yanıp tutuşuyorsa, müjde size! Çünkü “Allah Allah!” diye can vereceksiniz, iman tahsilinize tıpkı Denizli hapsinde risale yazarken şehit olan Hafız Ali (r.a.) gibi kabirde devam edeceksiniz, orada başta Peygamberimiz (a.s.m.) olmak üzere tüm İslâm büyükleriyle ve tüm sevdiklerinizle birlikte olacaksınız...

    Söyleyin, bundan daha büyük saadet olur mu? Bediüzzaman, toprak altındaki hayatı gördüğünü söylüyor. Başka birçok veli, kabirdeki müminlerin bizden daha mutlu ve rahat bir şekilde yaşadıklarını müjdeliyorlar. Biz bunları görmüş gibi inanıyoruz. Onlar gibi olmak için de, iman ve Kur’an dersleriyle en yüksek seviyede meşgul olmalıyız.


    4. Hesabınız kolay, mizanınız ağır olacak

    Kur’an, yaptığımız zerre kadar iyilik ve kötülüğün mutlaka hesabını vereceğimizi belirtiyor. Her şey en ince ayrıntısına kadar sorulacak. Buna karşı da, kâmil bir iman kazanıp, her an Allah’ın huzurunda olduğumuz şuuruyla yaşayıp, bütün davranışlarımıza ve sözlerimize dikkat etmemiz gerekmez mi?
    O haşir âlemi ki müthiş bir âlem. Kıyame Suresinde denildiği gibi, “insanların anasından babasından, eşinden çocuğundan kaçtığı” bir âlem. Yüce Nebinin (a.s.m.)beyanıyla, “güneşin tepemize indiği, herkesin günahına göre ter denizinde yüzdüğü” bir âlem...

    İşte o en sıkıntılı bir anda imdadımıza koşacak olan yine imanımız, imanımız, imanımızdır. Onu güçlendirmek ve en mükemmel hâle getirmek için gözümüzü yoruncaya kadar okusak, beynimizi zorlayacak seviyede düşünsek ne kaybederiz? Hiçbir şey kaybetmeyiz.

    Kaldı ki, ne gözümüzü, ne aklımızı kaybetmeden “bir iman çağlayanı” olan Risale-i Nur’u her gün muntazam okuyarak sağlam bir imanı kazanabiliriz.

    “Hayrola, Sıratı mı geçtin?”

    Bir de Sırat Köprüsünü düşünün. Mahiyeti bilinmediğinden “kıldan ince kılıçtan keskin” diye anılan, altında Cehennem ve ilerisinde Cennet bulunan bu engeli aşmadan Cennete gireceğinizi mi sanırsınız?
    Bu öyle bir meseledir ki, ehl-i kemal zatlar, kahkahayla gülen insanlara, “Hayrola, nedir bu neşen? Sıratı mı geçtin?” diyerek uyarırlarmış. Çünkü orayı geçmeden, tam rahatlık ve tam huzur duyamayız. Orayı geçmenin yolu da sağlam bir iman kazanmak, her gün iman ve tefekkürle meşgul olmak, başta namaz ve diğer ibadetleri hakkıyla yapmaktır. Çünkü namaz, Sıratta burak olacaktır.

    İşte, Risale-i Nur’u okuyup anlamayı kendimize en büyük bir mesele ve en önemli bir dert edinmemiz için yığınla sebep var.

    5. Cehennemden kurtulacaksınız

    Bu eserlerde anlatılan gerçek imanı ve esma-i hüsna bilgisini hakkıyla elde edip imanla kabre girerseniz, inşallah Cehennemden kurtulacaksınız. Diyebiliriz ki, “insanlığın en mühim meselesi, Cehennemden kurtulmak meselesidir.” Onun dışında insanlığın büyük zannettiği her mesele küçüktür.
    Bir insan Cehennemden kurtulmadıktan sonra dünyanın hâkimi bile olsa neye yarar? Sanki bir hayal ülkesinde yaşıyormuş gibi bol imkânlar içinde geçen sorumsuz ve inançsız bir hayatın neticesi sonsuz azap olursa, nasıl içimiz rahat eder, nasıl huzur duyabiliriz?

    Cehennemden kurtulmak için öylesine ateşli bir gayret ve coşkulu bir çırpınma içine girmeliyiz ki, Rabbimizin bizi oraya bir saniye bile uğratmaması için elimizden geleni yapmalıyız.

    Yazık ki, bazı mü’minler, ümitsiz bir hava içinde, “Bizim günahımız çok, Cehennemden kurtulamayız. Hiç değilse Allah, bir süre yanıp da çıkanlardan eylesin” gibi yanlış bir dua ediyorlar.

    Allah’ın rahmetini sınırlandırmayın

    Oysa Rabbimiz, meâlen, “Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyiniz” buyuruyor. Bir hadis-i kudsîde, rahmetini yüze böldüğünü, birini dünyada tecelli ettirdiğini, doksan dokuzunu ahirete ayırdığını ifade eden Rabbimizin rahmetini niçin sınırlandırıyoruz? Onun sonsuz rahmetinden niye ümidimizi keselim? Mademki, Kendisini Erhamürrâhimîn olarak tanıtıyor; niçin “merhametlilerin en merhametlisi”nden ümidimizi keseceğiz ki? Hem Cehennemin bir saniyesine bile dayanabilecek miyiz ki, bir müddet yanmayı katlanılabilir görüyoruz?
    Orası öyle bir azap yeridir ki, İmam-ı Gazalî Hazretleri, “Cehennemde bir gece kalmamak için, dünyanın bütün zevk ve rahatı terk edilse değer” buyuruyor; çünkü oradaki azabın acısı çok şiddetli...

    Yüce Peygamberimiz (a.s.m.), “Cehennemin en hafif azabı şudur ki, bir kimsenin ayağının altına bir kor parçası konur da onun şiddetinden beyni fokurdar” buyuruyor. Buna nasıl dayanabiliriz? Nasıl bu azabı, yıllarca, asırlarca, hele sonsuz olarak çekmeye karşı cür’etkâr ve korkusuz olabiliriz?
    Sağlam imanı elde etmek için çalışmamak, imanın gereği olan salih amelleri işlememek ve günahlardan kaçınmamak, “Cehenneme karşı korkusuz olmak” demektir. Bunun anlamı, bir bakıma, Allah’ın celâline karşı meydan okumaktır. İşte bu hataya düşmemek için, iman derslerinin her zaman ve her yerde gönüllü ve coşkun bir öğrencisi olmak gerekir.

    6. Şüpheleriniz yok olacak

    Risale-i Nur’u tam anlarsanız, imanınız taklitten tahkike çıkacak, ilme’l-yakînden ayne’l-yakîne, oradan da hakka’l-yakîne terakki edecektir; ibadette de ihsan makamına yükseleceksiniz, her an Allah’ın huzurunda bulunduğunuz şuuruyla hareket ederek, huzur-u daimîyi kazanacaksınız.

    Hakkal-yakîn, iman hakikatini tam hissetmek, zevk etmek ve yaşamaktır. Nasıl ki, mutfaktaki yemeğin varlığını üç yolla bilirsiniz. Birisi, onun kokusunu duyunca ne olduğunu anlamak; diğeri, gidip gözle görmektir. Üçüncüsü ise, bizzat yemek, onun tadına bakmak ve özelliklerini hissetmektir. Nasıl ki, sonuncusu en kuvvetli bilgi ise, hakkal-yakîn de, en kuvvetli iman mertebesidir.

    İhsan ise, Allah’ı görür gibi ibadet etmektir. Peygamberimiz (a.s.m.) bir hadislerinde bunu anlatırken, “İhsan, Allah’ı görür gibi ibadet etmektir. Her ne kadar sen Onu görmüyorsan da, O seni görüyor” buyurmuştur. Bu durumda ihsan, Allah’ın seni gördüğünü bilme şuurudur bir bakıma.

    Ben Rabbimle beraberdim

    Bir gün, Beyazid-i Bestamî Hazretleri namaz kılarken evine hırsız girmiş ve ne var ne yoksa her şeyi toplayıp gitmiş. “Nasıl olur da sen evde iken her şeyi alır gider? Hiçbir şey duymadın mı?” diye sormuşlar. “Ben o anda namaz kılıyordum. Rabbimle beraberdim. Hiçbir şey ne gördüm, ne duydum” demiş.
    İşte ihsan budur. Tıpkı Hz. Ali Efendimizin (r.a.) ayağına batan oku, namaza durduğu zaman çıkarmalarını istemesi gibi... Çünkü o anda kendinden geçiyor ve namaz ona, ameliyat anında kullanılan bir anestezi görevi görüyor. Dış âlemden kopup ulvî âlemlere dalıyor.

    Huzur-u daimî, “Ve Hüve meaküm eynemâ küntüm” âyetinin sırrına mazhar olmaktır. Yani, “Siz nerede olursanız olun, Allah sizinle beraberdir.”

    Günün 24 saatinde, ne kadar mekân değiştiriyorsak değiştirelim, nereye gidersek gidelim, her yerde isim ve sıfatlarıyla hazır ve nâzır olan Rabbimiz bizimle beraberdir.

    Huzur-u daimîyi kazanmak

    “İmanın en mükemmeli, nerede olursan ol, Allah’ın seninle beraber olduğunu bilmendir” buyuran Peygamberimiz (a.s.m.), hem bu âyeti, hem de huzur-u daimîyi açıklamış oluyor.

    Huzur-u daimî, Allah’ın varlığını, isimlerini ve sıfatlarını öyle bir hissetmektir ki, her ânının Onun bir ihsanı ve her davranışının Onun kontrolü ve gözetiminde olduğunu bilmektir.

    Âyetlerde belirtilen, “Onun izni olmadan bir yaprak bile düşmez”, “O gönüllerinizdekini bilir”, “O, kişi ve kalbi arasına girer” gibi mânâlar, inandığımız, gönülden kabul ettiğimiz gerçeklerdir. Her mü’min bunu kabul ve tasdik eder. Ancak huzur-u daimî, her an bu gerçeklerin farkında olduğunu bilerek yaşamaktır.

    Allah’ın kendisini görüp gözettiğini, bütün isim ve sıfatlarıyla her yerde tecelli ettiğini, her şeyiyle Ona teslim olduğunu bilen ve her an bu gerçekleri hisseden bir insan, günah işleyebilir mi? Haksızlık yapıp yalan söyleyebilir mi? Huzur-u daimîyi bütün zerreleriyle hisseden bir mü’min, ezanlar asumanı çınlatırken namaza koşmak dışında bir başka işle meşgul olabilir mi? Hele ibadetlerini ihmal edebilir mi? Mümkün değil...

    Sultanlar Sultanının huzurunda
    Onun varlığı, her yerde hazır ve nazır olduğu, hayatının ve ölümünün, sevincinin ve üzüntüsünün ancak ve ancak Onun kudret ve iradesinde bulunduğunu tam kabul eden bir mü’min, Allah’ın emir ve yasaklarının dışına çıkamaz.
    İşte bu makama ulaşan maneviyat büyüklerinden Gümüşhaneli Ahmed Ziyaeddin Efendi (k. s. ), hasta iken bile ayağını uzatmaktan kaçınır. Çünkü o, Allah’ın huzurundadır. Sultanlar Sultanının huzurunda ayak uzatılır mı? Etrafındakiler onu rahatlatmak için ayağını uzatırlar, hemen geri çeker ve “Beni günaha sokmayın” der.

    Bu yüce makamın yücelerinde olan Bediüzzaman Hazretleri, bir saniyesini bile boş geçirmeden ibadet eder, diz çökmekten ayakları yara olur. Talebesi Molla Resul böylesi takvayı aklına sığıştıramaz ve nazı geçtiği için şunları söylemekten kendini alamaz: “Biz de Allah’tan korkuyoruz, ama senin ödün patlıyor...”

    Bediüzzaman Hazretleri, huzur-u daimîyi anlatırken, bir Arap şaire ait olan şu ifadeyi sık sık zikreder: “Her şeyde Allah’ın birliğine delâlet eden bir âyet vardır.” Evet, huzur-u daimî, her şeyle Allah’ı bulmak ve bilmektir.

    İman, binanın temeli gibidir
    İşte her gün Risale-i Nur’la meşgul olarak böyle bir iman şuurunu kazanacaksınız. İmandaki bu yüce mertebeleri elde etmek için imanın mâhiyetini iyi bilmeniz gerekir.

    İman, bir binanın temeli veya bir ağacın kökü gibidir. Nasıl ki, ağacın kökündeki değişim ve gelişim dallarında ve meyvelerinde etkisini gösterir; imandaki terakki de insanın ibadetlerinde duyarlılığa, devama ve gelişmeye sebep olur. Bu iman, teknolojik alet ve makinelere hareket veren elektrik veya bedene canlılık kazandıran ruh gibi, fonksiyonel ve etkilidir.
    Hiç şüphesiz bahsini ettiğimiz, basmakalıp, üstünkörü, ruhsuz, cansız, etkisiz, kuru bir iman değildir. Kast ettiğimiz, Kur’an’da ve hadislerde anlatılan, başta Resulullah’ın (a.s.m.), ashabının ve maneviyat büyüklerinin yaşadığı coşkun, hareketli, muhteşem imandır. İşte bu imanı Yüce Rabbimiz, binlerce ayetle anlatıyor. Belki diyebiliriz ki, Kur’an’ın yarısı bu imanı anlatan ibretli âyetlerle doludur.

    Coşkun ve fonksiyonel iman
    Yoğun bir biçimde Kur’an’ın imanî ayetlerini açıklayan Bediüzzaman Hazretlerinin Risale-i Nur’da anlattığı iman ise, Kur’an’ın istediği o coşkun ve fonksiyonel imandır. Bu iman, Rabbimizin sadece varlığını değil, aynı zamanda isim ve sıfatlarını, hattâ şuunatını ve tecellilerini bilmekle elde edilir. Çünkü Muhyiddin-i Arabî’nin dediği gibi, “Allah’ı bilmek, varlığını bilmekten başkadır.”

    “Allah bilgisi” diyebileceğimiz, mârifetullah, Onun sadece varlığına inanmakla meydana gelmez; Onun bütün isimlerini, sıfatlarını, şuunatını ve bunların zerreden kürelere kadar her şeyde, her varlıkta tecellilerini anbean, günbegün görmekle, bilmekle, inanmakla elde edilir. İnsan, kendi vücudunda, duygularında, âlemdeki bütün varlıklarda bu tecellileri defalarca görmeli, her fırsatta tefekkür etmeli, Rabbine olan bağlılığını her an tazelemelidir. Zaten Peygamberimizin (a.s.m.) bir hadislerinde, “Bir saat tefekkür, bir sene nafile ibâdetten hayırlıdır” demesi, bu sırra işarettir.

    Risaleler, tefekkür programıdır
    Tefekkür, uçsuz bucaksız, sınırsız, kuralsız bir kavramdır. Onu yapabilmek için bir kurallar silsilesi, bir program, bir rehber lâzımdır. İşte Risale-i Nur, bu programdır. Yoksa plânsız, programsız, kuralsız, hangi varlığın hangi cihetle Rabbimizin hangi isim ve sıfatına delâlet ettiğini bilemeyiz.

    Risale-i Nur, Kur’an’ın imanî âyetlerini anlatan muazzam bir programdır; bu programı ne kadar çok okuyup anlarsak o derece imanımız ziyadeleşir.

    İman, nazarımızı, zihnimizi, dikkatlerimizi, Allah’tan başkasından (masivadan) alıp Ona yöneltmektir. Ne kadar zihnimizi dağıtan masivadan yüzümüzü çevirip, ilgimizi Rabbimize yöneltirsek o kadar imanımız parlar. Bunun için de Risale-i Nur’u yoğun bir şekilde okumalısınız.

    Sathî, üstünkörü, alelusul meşguliyet, istediğimiz istifadeyi sağlamaz. İmanın bütün haşmetiyle hayatınıza hükmetmesini istiyorsanız, her gün ve yoğun bir şekilde meşguliyetten başka seçeneğiniz yoktur.

    İşte, Risale-i Nur’u anlayarak okuduğunuzda, imanınızı sarsacak ve tehlikeye atacak tuzaklardan kurtulacaksınız. Aklınıza iman hakkında hiçbir şüphe gelmeyecek. Bu müthiş bir kazanç!.. Belki Peygamberimizi (a.s.m.), bazı evliyaları veya melekleri uyanıkken göreceksiniz.

    Özellikle okuma programlarında bu tür harikalıklar oluyor. Çünkü iman şuuru müthiş inkişaf ediyor, zihinler bir noktaya odaklanıyor. Buraya kadar saydığımız avantajlar bile iman ve Kur’an tahsili için deli divane olmaya yetmez mi?

    7. Risale-i Nur okumakla muhteşem kazançlar elde edeceksiniz

    Bir eseri okumaya sizi teşvik eden nedir? Bir öğrenci niye sabahlara kadar ders çalışır? Neden üniversiteye girmek için gecenizi gündüzünüze katıp uykusuz kalırsınız?

    Parklarda, otobüslerde, hattâ fatura ödeme kuyruğunda bile kitap okuyan insanlar görürsünüz. Neyin peşindedirler acaba?

    Çünkü, okumakla büyük kazançlar elde edeceklerine inanmışlardır. Üniversite için yıllarca dershane peşinde koşturan öğrenci, iyi bir okul kazanıp güzide bir meslek sahibi olacaktır; kariyer edinecek, mesleğinde yükselecek, dünya hayatını başarılarla süsleyecektir. Sınıfını geçen, okulunu bitiren gencin kafasında geleceğe yönelik türlü türlü hedefler vardır.

    Ancak dünyayla ilgili kazançlarımızın hiçbirisi, Risale-i Nur okumakla elde edeceğimiz muhteşem kazançlara ulaşamaz. Bir eseri okumak için gösterilecek gayret, katlanılacak fedakârlık elde edilecek kazancın büyüklüğü oranında olacağına göre, risaleleri okumakla neler kazanacağımıza bakalım ve birkaç maddede ele alalım. Bu kazançlar öylesine büyük olmalı ki, onun değerini bilen binlerce insan, yazıldığı günden beri deliler gibi okuyor, gece gündüz ondan ayrılmıyor.

    8. Bir yılda âlim olacaksınız

    Risale-i Nur’un yazarı Bediüzzaman Hazretleri, “Bu eserleri bir yıl kabul ederek ve anlayarak okuyan, bu zamanın mühim ve hakikatli bir âlimi olabilir” demektedir. Süre çok kısa, hedef ise çok büyük... Bundan daha güzel bir müjde olabilir mi?


    “İman” ilmini tam elde etmek, dinimizi öğrenmek, günahlardan kaçınıp ibadetleri hakkıyla yerine getirmek, âlim olmaya bağlı... Rabbimiz, “Allah’tan hakkıyla korkan kimselerin ancak âlimler olduğunu” belirtiyor. Elbette bilmeyen yaşayamaz.

    Peygamberimiz (a.s.m.), âlimler için, “Uykusu bile ibadettir” buyuruyor. Daha ötesi var mı? Âlimin hiçbir eylem yapmadığı uykusu bile ibadet olarak kabul edilirse, diğer fiillerinin sevabını kim ölçebilir, Allah’tan başka?

    Ancak, bu büyük müjdenin böyle muhteşem avantajları yanında bize yüklediği küçük bir zahmeti var. O da, bu bir yıl içinde Risale-i Nur’la yoğun bir şekilde meşgul olmaktır. Bunun için risaleleri tam anlamak ve gönülden kabul etmek gerekir. Yoksa risaleleri ara sıra, hatırladıkça, teberrüken ve üstünkörü okumakla, değil bir sene, bin sene de okusanız âlim olamazsınız.

    Yanlış olan müjde değil, ilgisizliktir
    Nitekim bu eserlerle 20-30 yıldır meşgul olan, okuduğunu sanan nice insan, bir türlü âlim olamadığını görür. Yanlış olan, Bediüzzaman’ın müjdesi değil, onu ara sıra okuyup, anlama yolunda gereken gayreti göstermeyen kimsenin lâkayt ve sorumsuz davranış biçimidir.

    Oysa bu muhteşem sonuca ulaşmak için o bir yıl içinde en mühim ve en yoğun meşguliyetiniz, onu okumak ve anlamak olacaktır.

    Sözgelişi; sabah kalktığınızda tıpkı mesaiye gider gibi masanın başına geçecek, günlük işinizi yapar gibi en az 10 saat, belki 16 saat onunla meşgul olacaksınız. Bu kadar süreyi fazla büyük görmeyin. Elde edeceğiniz muhteşem kazanç karşılığında bu kadar bir gayret “hiç” hükmündedir.

    Böyle bir fedakârlığa girişebilir misiniz? Girişebilirsiniz... Yeter ki, delicesine isteyin ve kararlı olun. Çünkü elde edeceğiniz başarı, hiçbir şeyle kıyaslanmayacak kadar büyüktür.

    Böyle bir faaliyete giriştiğinizde risaleleri okumak ve anlamak için ciddî bir program yapmanız gerekecektir. Size tavsiye edeceğimiz örnek programı uygularken, bu kitabın üçüncü bölümünde yer alan “Risale-i Nur’u anlamak için nasıl bir teknik izlenmeli?” başlığı altındaki kuralları dikkate almalısınız.

    Nasıl âlim olabilirsiniz?
    Bu konuda çalışma yapmak isterseniz, şöyle bir program takip edebilirsiniz:
    Önce bir yılı dörde böleceksiniz. Her üç ayı, plânladığınız yoğun eğitimin bir dilimi olarak kabul edin.

    Birinci Dilim-İlk Üç Ay:
    Diyelim ki, günde 10 saatinizi feda etmeyi göze aldınız. Günde en az 200 sayfa risale okuyarak, bir ayda külliyatı aktaracaksınız. Bir ayı fazla kısa bulmayın. Çünkü 15 günde bu işi bitirenlerin olduğunu hatırlayın. İlk üç ayınız düz okumakla geçecek ve risaleleri en az üç kez aktaracaksınız. Böylece genel anlamda mantığına vâkıf olacak, kelimelerine alışacak, neyin nerede olduğunu öğreneceksiniz.

    İkinci Dilim-İkinci Üç Ay:
    İkinci üç ayda, elinize defter kalem alacak, kelime ve terkipleri yazarak, öğrenerek gideceksiniz. Hatta bilemediğiniz yerleri bilenlere soracaksınız. Bu şekilde tümünü en az iki kez aktaracaksınız.

    Üçüncü Dilim-Üçüncü Üç Ay:
    Anlaşılması zor olan ve tekrarı gereken yerlerde yoğunlaşacaksınız. Sözgelişi; Onuncu ve Yirmi İkinci Söz, Yirmi Dördüncü Mektup, Otuzuncu Lem’a, Yedinci Şuâ gibi bölümlerin derinliklerine inecek, yıllardır tanıyor olsanız bile fark etmediğiniz mânâ cevherlerini keşfedeceksiniz. Bu şekilde genel üzerinde çalışmak yerine, bölümler ve konular üzerinde çalışacaksınız.

    Dördüncü Dilim-Dördüncü Üç Ay:
    Bir önceki çalışmayı sürdürmekle beraber, meslek ve meşrebinde, âdap ve erkânında, ibadet ve evradında tam mesafe alacağınız, tam mücehhez olacağınız bir devre olacak. Bu devrede girift meseleler üzerine biraz daha eğilecek, belki genel bir tekrar yapacaksınız.

    Bir yılda 12 yıllık tahsil mümkün
    Bu her üç ay, eski medrese tahsilinin veya günümüz üniversitelerinin bir yılı mesabesindedir. Hatta bazı kabiliyeti gelişmiş insanlar için bir yılın her ayı bir yıllık eğitim değerindedir.

    Böylece bir yılda en az 4, en fazla 12 yıllık bir tahsil mertebesine ulaşacağınıza kesin inanın. Çünkü günümüz eğitiminin çoğu teneffüs, yoklama, sohbet, derse giriş, imtihan, tartışma, dersi kaynatma ve boş ders gibi fuzulî şeylerle doldurulmakta, zaman hebâ olup gitmektedir. Elbette bunların tümü boş değildir, ama tam verimli değerlendirilemediğinden vakit israfı çok olmaktadır.

    Kariyer yapmış, temayüz etmiş ilim adamlarına bakın... Eğitimlerini yerleşik üniversite kural ve uygulamalarıyla mı edinmişlerdir? Hayır! Orada işin anahtarını öğrenmişler, asıl çalışmalarını evlerinde, duvarlarını kitapla ördükleri özel kütüphanelerinde, masalarının başında ve bilgisayarlarının karşısında yapmışlardır.

    Siz de yaşınız, mesleğiniz, işiniz ne olursa olsun, böyle muhteşem bir hedef için program yapabilirsiniz. Dünyanın hiçbir güzelliği, hiçbir avantajı bu müthiş gayenin yerini tutamaz.

    Sezai Karakoç’un, “14 asırlık İslâm kültürünün özeti” diye nitelendirdiği Risale-i Nur, sizi de âlim yapar. Çünkü, zamanında girdiği bütün münazaralardan başarıyla çıkan ve bileğini hiç kimsenin bükemediği Bediüzzaman bile bu eserleri herkesten fazla okuyup istifade ediyorsa, hepimizin onu okuyup anlamaya canımız pahasına koşmamız gerekir.


    9. İmanınızı kurtaracak ve Cennete gireceksiniz

    İki dünyamızı da ışıklandıracak olan Kur’an’ın mükemmel bir tefsiri olan Risale-i Nur’u okuyup anlamakla imanınızı kurtaracak ve Cennete gireceksiniz. Bu müjdeden daha büyük ve daha mühim bir kazanç olamaz.

    Sonsuz mutluluk yurdu olan Cennet öyle muhteşem güzellikler barındırıyor ki, Peygamberimiz (a.s.m.) bunlar için “Ne göz görmüş, ne kulak işitmiş, ne insanın gönlünden geçmiştir” buyuruyor. Demek ki, Cennetin güzellikleri, dünyadaki en harika güzelliklerle kıyaslanmayacak kadar benzersiz... Zaten Yirminci Mektupta, “dünyanın bin sene mes’udane hayatının, Cennetin bir saatlik hayatına kâfi gelmediği” belirtiliyor.

    Oysa bizler, dünyanın güzelliklerine bile vuruluyoruz. Düşünün ki, denize bakan görkemli bir köşkünüz var. İçinde dilediğiniz kadar hizmetçi, arzu ettiğiniz kadar araba, aklınıza gelen tüm yiyecek ve içecekler, dünyanın en güzel ve rağbet edilen zevkleri bulunuyor. Eğlenmeniz ve mutlu olmanız için en küçük bir ayrıntı bile düşünülmüş. Dilediğinizde en hızlı vasıtalarla dünyanın en güzide yerlerine gidebiliyor, istifade edebiliyorsunuz. Hiçbir hastalığınız, sıkıntınız, derdiniz yok. Bıkar mısınız?

    Cennet hayatının hayali bile güzel

    Bırakın böylesine benzeri olmayan bir mutluluk saltanatından bıkmayı; biz şu sıradan hayatımızın zevklerine bile dört elle sarılıyoruz! Oysa Cennet hayatı, hayal edebileceğimiz en güzel dünya hayatından bile tam 8 milyon 760 bin kattan daha da güzel... Çünkü, bin sene en mutlu dünya hayatı, Cennetin bir saatine kâfi gelmiyor ve bin senede tam 8 milyon 760 bin saat var.

    Cennetin ne harika bir mutluluk yurdu olduğunu anlamak için Kur’an’daki ve hadislerdeki Cennet tasvirlerini okuyun. Nasıl özlem duyarsınız... Taşı, ağacı, kuşu, canlı ve emir dinleyen bir saadet yurduna özlem duymamak mümkün mü?

    İşte, sağlam ve köklü bir iman, Rabbimizin en büyük nimeti olan Cenneti kazandırıyor. Bu sonsuz mutluluk için geceyi gündüze katarak iman derslerini mütalâa etmeye değmez mi?

    Hem sağlam bir imanı elde etmekle Cenab-ı Hakk’ın rızasını kazanacak ve cemâlini göreceksiniz. İşte burada söz biter, kalem durur, beyin çalışmaz... Çünkü, hoşnutluğunu kazanmaya çalıştığımız, öyle bir Zat ki, bizi yoktan var eden ve tutkun olduğumuz her şeyi bizim için yaratan Odur. Onu razı etmek demek, sevdiğimiz ve bizi mutlu edeceğine inandığımız her şeye sahip olmak demektir.

    Cemalullah, Cennetten de güzel

    Aklımıza gelen her şeyin sahibi O, her şeyin dizgini Onun elinde... İşte Onun rızasını kazanarak nefsimizi “nefs-i marzıyye”, yani “kendisinden razı olunan nefis” mertebesine çıkarmak öyle bir makamdır ve öyle bir mutluluktur ki, uğrunda her şey feda edilir, her sıkıntıya katlanılır.

    Düşünün: Her şeyin sahibinin, “Ey mutmain nefis! Sen Rabbinden razı, Rabbin senden razı olarak Rabbine dön. Razı olduğum kullarım arasına katıl ve Cennetime gir” sözüne muhatap olduğumuz gün, bizden daha mutlu kim olabilir?

    Onun rızası, kâmil bir iman, salih bir amel ve tam bir ihlâsla kazanılır. Bu üç önemli gayeyi elde etmek için Risale-i Nur’u düzenli ve devamlı okumak, hakkıyla anlamak gerekir.

    Onun hoşnutluğunu kazanıp Cennete giren kimseyi sınırsız zevkler ve mutluluklar bekliyor. Bunların en azametlisi, en haşmetlisi, en güzeli ise, Rabbimizin cemalini görmektir. Onu görmek ise, Cennette bin sene yaşamaktan daha güzel, daha lezzetli...

    Bütün güzellikler, Onun güzelliğinin gölgesi

    Elbette Onun güzelliğini anlatmaya hiçbir kimse güç yetiremez. Ancak şu kadarını düşünebiliriz: Gözümüzle gördüğümüz bütün güzellikler, Onun sonsuz güzelliğinin zayıf bir tecellisidir. Ağaçlarda, çiçeklerde, yıldızlarda, denizlerde, hayvanlarda ve insanlarda ne kadar güzellik varsa, O sonsuz güzellikten gelen parıltılar, belki gölgelerdir. Gölgesi bile bizim aklımızı başımızdan alırsa, ya Kendisi nasıldır, düşünebiliyor muyuz?

    İşte Yüce Peygamberimizin (a.s.m.) Allah yolunda her acıya katlanmasının, her işkenceye göğüs germesinin, herkesten fazla ibadet etmesinin bir sırrı budur. Çünkü onun gözleri, “Güzeller Güzelini” görmüş, cemal tecellisi olan Cenneti görmüş, celâl tecellisi olan Cehennemi görmüş; niye dünyanın basit güzelliklerine ve geçici zevklerine aldansın?

    Bizler her ne kadar gaybî âlemleri gözümüzle göremiyor isek de, aklımızla biliyoruz, kalbimizle hissediyoruz ve görür gibi inanıyoruz. O halde, Efendimizi (a.s.m.) örnek almak, onun kutlu ve mutlu yolunda her fedakârlığa katlanmak gerekir. İşte bu yüzden onun dâvâsını bu zamanda en güzel bir şekilde temsil eden Bediüzzaman Hazretlerinin eserlerini okumak ve anlamak, Cennet gibi güzel ve ebedî saadet gibi şirindir.


    10. Ahiret ortaklığı kuracaksınız

    Bediüzzaman Hazretleri, eserlerini okuyan, yaşayan ve hizmet edenler arasında manevî kazançlarda ortaklık bulunduğunu belirtir ve bunu “iştirak-i amal-i uhreviye” ifadesiyle anlatır.

    Nasıl ki, bulundukları odayı aydınlatmak isteyen adamlardan birisi lâmbanın şişesini, diğeri fitilini, başkası gaz yağını, öbürü kibriti getirse, hepsi de karanlıktan kurtulurlar. Halbuki kendi başlarına hareket etseler bu lâmbaya sahip olamazlar. Ortak hareket etmekle karanlıktan kurtuldukları gibi, birinin istifadesi de diğerine engel değildir.

    İşte “iştirak-i amal-i uhreviye” de böyledir. Bunun anlamı, “iman ve Kur’an hizmetinde olanların, ahiretle ilgili işlerde ortaklık kurmaları” dır.
    Herkes ibadet ve takvasıyla, hizmet ve gayretiyle bu manevî şirkete katkıda bulunuyor. Sonuçta hepsinin kazandığı toplam sevap, hizmetteki derecelerine ve takvadaki mertebelerine göre defterlerine yazılıyor.

    Böylece yalnız başına kazandığı sevaptan katbekat fazla bir sevap ve makam kazanıyor. Özellikle bu zamanda böylesine manevî ortaklığa ihtiyacımız var. Çünkü günahlar sel gibi hücum ediyor. Onlara karşı tek vücut olmak, bir değil, milyonlar dille dua ve istiğfar etmek gerekiyor. Bunlardan birisinin duası kabul olsa, hepsi kabul olmuş gibidir. Çünkü, her biri, bütün kardeşlerine dua ediyor. İşte bu ortaklığın şartı, Risale-i Nur’u anlayarak okumak ve onun hizmetinde bulunmaktır.

    11. Başkalarının imanına kuvvet vereceksiniz

    Yaşadığımız devir, iman hizmetinin zirveleştiği bir çağdır. Bu zamanın en büyük, en güzel, en faziletli, en vazgeçilmez hizmeti “iman hizmeti”dir.
    Risale-i Nur’un yazarı Bediüzzaman Hazretleri, imana ve Kur’an’a hizmet görevinin “bir ihsan-ı İlâhî” olarak talebelerinin omuzlarına konduğunu belirtir.

    Eğer siz, bu mukaddes ve ulvî vazifeyi omuzlamayı kabul etmişseniz, eğer saniyelerinizi iman ve Kur’an hizmetiyle süslemeyi ve ebedîleştirmeyi ideal edinmişseniz, bu uğurda her şeyi göze almak ve çalışıp çabalamak zorundasınız; başka kurtuluşunuz yok; bu hizmeti yapmaya mecbursunuz, mahkûmsunuz. Sizin sorumluluğunuz, başkalarına benzemez.

    Kaynağın başında bulunan kişi, başkaları susuzluktan can çekişirken rahat uyuyamaz, zevk ve sefaya dalamaz, kendisini başkaları gibi kabul edemez.

    Dünyevîleşmek en büyük engel
    Risale-i Nur’u anlamanın önündeki en büyük engellerden birisi, dünyevîleşmektir. Dünya rahatı, gelip geçici zevk ve keyifler, okuyup hizmet etmenin en büyük engelidir. Bu eserler dün hapishanelerin en ağır şartlarında okunup yazılıyordu. Eğer biz, sıcak koltuklarımıza oturup onları okuyup anlamak yerine, elimizde kumanda aletiyle televizyon kanallarını geziyorsak, ahiretteki hesabımızı zor vereceğiz demektir.

    Herkes sadece “yaptıkları ve yapmadıklarıyla” sorumlu olmayacak, aynı zamanda “yapabilme ve kaçınabilme” seviyesiyle orantılı bir şekilde hesap verecektir. Bunun için iman derslerini okurken, bir kişinin imanını kurtarmanın ne büyük bir şeref ve nimet olduğu bilinciyle hareket edeceksiniz.

    Peygamber Efendimiz (a.s.m.), “Bir kişinin imanını kurtarmak dünya ve içindekilerden hayırlıdır”, “Bir kişi senin vasıtanla imana girse, sahralar dolusu kırmızı koyundan hayırlıdır” buyurarak, iman hizmetinin önemini vurgulamıştır.

    Kimse kurtulmuş insan değildir

    Bir kişinin imanını kurtarmak dünya ve içindeki her şeyden daha hayırlıysa, kazanmak için ömür boyu çırpındığımız basit varlıkların ne değeri olabilir?
    Dünyadan hissemize düşen basit ve küçük mal ve mülk için ahiret hizmetimizi tehlikeye atmaya değer mi?

    Elbette değmez! Eğer bu eserleri tanıma bahtiyarlığına ermişseniz, sakın kendinizi “kurtulmuş insan” gibi görmeyiniz. Sizin sorumluluğunuz başkalarından çok farklıdır. Çünkü siz yolcu değil, mürettebatsınız. Bu yüzden farklısınız.

    Bediüzzaman’ı, bütün rahatı bırakıp zahmeti tercih etmeye götüren sebep nedir? Bunun altında yatan sır, nurlu hakîkatleri, sana, bana, ona ulaştırma azmidir.
    “Kur’an’ımız yeryüzünde cemaatsiz kalırsa Cenneti de istemem” diyen, o değil mi? “Milletimin îmânını selâmette görürsem Cehennemin alevleri içinde yanmaya razıyım” fedakârlığının altında yatan sır başka ne olabilir?
    O, kendisi için yaşamadı, bizim için yaşadı; tıpkı diğer mâneviyat büyükleri gibi...

    İslâm, kahramanların omuzlarında yükseldi

    Eğer bir fikir uğruna hayatı hakîr gören milyonlarca kahraman olmasaydı, İslâm dâvâsı bugün olmayabilirdi. Allah bu yüce dâvâsını bu büyük insanların omuzlarında yükseltti.

    Mes’uliyet ve vazifenin takat getirmesi güç ağırlığı, sadece nebîlere ve velîlere has değildir. Kur’an’dan aynı dersi alan insanlar, sıradan bir mü’min gibi gözükseler bile, kabiliyetleri miktarınca mes’uliyetin ağırlığını hissederler.

    Onun gönlünde yanan, mes’uliyet ateşidir. Onun gecelerini uykusuz bırakan, mes’uliyet şuurudur. Onu durup dinlenmeden çalıştıran, aç susuz bırakan, mes’uliyetin her şeyin üzerindeki ağırlığıdır. Bizi, sizi, onları bir ideal uğrunda koşturan, bu sorumluluk değil midir?

    Ne diyor Asrın Bedîi, İhlâs Risâlesinde?
    “Ümmet-i Muhammedi (a.s.m.) sahil-i selâmete çıkaran sefine-i Rabbaniyede çalışan hademeleriz” demiyor mu? Bu hizmetin bir ihsan-ı İlâhî tarafından omzumuza konduğunu belirtmiyor mu?

    Mürettebat, sıradan insanlar gibi olamaz

    Geminin mürettebatı uyumaz, uyuyamaz. Herkesin rahat etmesi için o dâimâ uyanık olmalıdır. Başkaları belki gönlünce dinlenip eğlenebilir; ama başkaları için yaşayanlar, sıradan insanlar gibi olamazlar.

    Etrafımızda kimi insanlar görürüz... Başkaları rahatken onlar telâşlıdır, başkaları gezerken onlar çalışmaktadır. Onları her zaman bitip tükenmeyen bir meşguliyetin içinde görürüz. Çünkü, onlar sadece kendilerini değil, başkalarını da düşünmektedirler. Belki onlar düşündükleri insanlardan daha fazla onlara acımakta, onlar için çırpınmaktadırlar. Çünkü onların örneği Resulullah’tır (a.s.m.).

    Herkes uyurken sabaha kadar gözyaşı dökerek ümmeti için af ve mağfiret dileyen Resûlullah... Savaşta en önde, cihadda en başta, ıstırapta en yüksekte olan Resûlullah... Âlemlere rahmet olduğu için âlemi düşünen Resûlullah...

    İhsan şükür ister

    Onu rehber eden, elbette onu taklit edecek, ona benzemeye çalışacak; onun fedakârlığının, sorumluluk duygusunun, gayretinin hiç değilse bir zerresini göstermek için çırpınacak. Yoksa “ihsan-ı İlâhî tarafından omzuna konulmuş hizmetin” hesabını vermesi güçtür.

    İhsan şükür ister. İhsan, gereğiyle amel etmeyi gerektirir. Başkalarından farklı olarak bazı gerçekleri bilmek, Allah’ın bir lûtfudur. Ancak bu lûtfun şükrü, onu muhtaçlara ulaştırmaktır. Eğer bu yapılmazsa, eğer kişi “farklı” olduğunu fark etmezse, eğer kendini sıradan kabul ederse, onun hesabı ağırdır, onun neticesi acıdır. Ama, ihsana karşı şükürle, hizmeti başkasına ulaştırmakla mukabele ederse, karşılığı ebedî saâdettir.

    12. Risale-i Nur’u anlamak için Bediüzzaman’ı iyi tanıyın!

    Belki de bu, kimilerine hiç de aklî ve ilmî gelmeyecektir; “Bir eseri anlamak için onun yazarını tanımak niçin gereksin?” diye düşünenler olacaktır. Gerçekten de, Risale-i Nur’u anlamak için Bediüzzaman Hazretlerini tanımak ve sevmek, fazla aklî ve ilmî değildir. Ancak akıl ve ilimden çok, hâlî, vicdanî ve hissî bir gerçektir.

    Onu tanıyan, seven ve şevkle eserlerini okuyan birçok insan, fazla tahsilleri olmadığı halde, okumuş nice insanın bilemediği imanî gerçekleri öğrenmiş, çevrelerine ışık saçmışlardır. Risalelere sevgiyle sarılmışlar, onu anlamayı kendilerine dert edinmişlerdir.

    Evet, bir insan, tanıdığı ve sevdiği kimsenin yazısını, eserini daha bir arzuyla okur, ondan istifade eder; hissen hoşlanmadığı bir kimsenin eserlerine de soğuk ve uzak olur.

    Bu açıdan yaklaştığımızda, Bediüzzaman Hazretleri, bütün ruh u canımızla sevip sayacağımız bir ulu şahsiyettir.

    O, asrın söz sahibi, müceddididir

    Çünkü, onun ilimde, ahlâkta, takvada, ibadette, zikir ve taatta, hizmet ve mücadelede, sevk ve idarede emsali yoktur. İlmî seviyesi tartışılmazdır. Çağının bütün âlimleriyle münazara etmiş ve hepsinde galip gelmiştir.
    Takvada, ibadette o kadar ileridir ki, tüm sıkıntılara rağmen nafile dahi olsa namaz ve evradlarını terk etmemiştir. Bir taraftan ibadetin en yüksek mertebesinde iken, diğer tarafta da her türlü şer güçlerin engellerine karşı tarihte emsalsiz bir hizmeti organize etmiştir.

    Peygamberimizin (a.s.m.), “Âlimler, peygamberlerin varisleridir” hadisine lâyık olmuş, veraset-i nübüvvet makamında olan bir şahsiyettir. “Rüyada Bir Hitabe”de, geçen asırların mümessillerine niçin hesap vermiştir? Çünkü “asrın temsilcisi” seçilmiştir. Bir rüya-yı sadıkada meşhur Ağrı Dağı infilâk ederken, ona “İ’caz-ı Kur’an’ı beyan et” diyerek emreden mühim bir zat kimdir? Peygamberimizdir (a.s.m.). Büyük bir makamın görevlendirdiği şahıs, elbette büyüktür ve sevgiye lâyıktır.

    Gelecek nesillerin imanının kurtulması için 35 yıl sürgün hayatı yaşamış, 40 ay haps-i münferidde kalmış, 21 kez zehirlenmiş ve bunlar yetmiyormuş gibi, “Milletimin imanını selâmette görürsem Cehennemde yanmaya razıyım” diyecek kadar fedakârlık göstermiştir.

    Basit bir hastalığa yakalansak çalışamıyoruz. Nezle, grip gibi gelip geçici rahatsızlıklar, çoğu kez programımızı aksatıyor. O ise, talebelerinden Mustafa Sungur’a, “Bende 10 hastalık var. Bunlardan birisi sizde olsa ayağa kalkamazsınız” demiştir.

    Onca hastalık, yaşlılık, işkenceye rağmen, eser yazmaktan ve yaymaktan bir an geri durmamıştır.

    Onuncu Söz’ü 500 kere okumuş

    Bizim için her zaman istirahatini feda eden, bir an bile durmadan sürekli üreten bir kimseyi elbette gönülden sevmek ve uyarılarını dikkatle yerine getirmek gerekir.

    Bütün hayatını Kur’an’dan süzülen Risale-i Nur eserlerine vakfeden, “Bunlar benim değil, Kur’an’ın malıdır” diyerek kendisi bile sürekli okuyarak istifade eden bir zatın tavsiyelerini elbette can kulağıyla dinlemeniz, şevkle yerine getirmeniz icap eder.

    Kendisi yazdığı halde, Onuncu Sözü 500 kere okuması, onun risaleler hakkındaki nitelendirmelerinin ne kadar yerinde olduğunu gösterir.

    Onun manevî makamını, Kur’an’a ve İslâm’a olan hizmetini, şahsiyetini, meziyetlerini, faziletlerini anlatmakla bitiremeyiz. Baştan başa Risale-i Nur, sanki yazılı bir Bediüzzaman, kendisi de canlı bir Risale-i Nur’dur. Çünkü ne yazmışsa yaşamış, yaşamadığını da yazmamıştır.

    Tarihçe-i Hayat ve onu görenlerin hatıralarından derlenen Son Şahitler dizisi, onun özelliklerini ve büyüklüğünü anlatan eserlerdir. Koskoca ciltler dolduran bir meseleyi, bizim birkaç sayfada anlatmamız zaten düşünülemez.
    Ancak bir işaretle yetiniyoruz ve diyoruz ki: Onu tanımayı ve anlamayı da kendinize dert edinin. Onun nasıl manevî zirveleri tuttuğunu ve bizim henüz o zirvenin eteğinde bile olamadığımızı bilin. Onu hakkıyla tanıyıp sevin ki, eserlerindeki mânâ çiçekleri açılsın.

    13. Risale-i Nur’u anlamak için özelliklerini bilin!

    Öğrenmek istediğiniz bilim dalına olan ilgi ve sevginiz, o dalda elde edeceğiniz başarıyı etkiler. Ne kadar çok ilgi ve sevgi duyuyorsanız, o kadar çok istifade edersiniz.

    Kimi öğrenciler matematik dersinden nefret eder, ama bir başkası problem çözmeye bayılır! En zor matematik problemleriyle uğraşmak bir zevktir onun için... Bu yüzden o derste başarılıdır.

    Birçok ilim dalı insanları bir yönüyle ilgilendirir; ancak üzerinde durduğumuz “iman” ilmi, insanları kâinatın bütün varlıklarıyla birlikte ilgilendirir. İman, ibadet, ihlâs ve ahlâka dair bilgiler, insanı akıl, kalp, ruh ve diğer duygularıyla birlikte cezb eder. Çünkü iman, insanın bütün varlığını hareketlendiren, ışıklandıran, ona huzur ve sürur veren, onu mutlu eden bir güçtür.

    İşte Risale-i Nur, insanın en mühim meselesi olan “nereden gelip nereye gittiği ve niçin yaratıldığı” gerçeğine tatmin edici cevaplar verdiğinden, onu okumak, anlamak ve hayata geçirmek bambaşka bir zevktir.

    Risale-i Nur’un özelliklerini, meziyetlerini ve faziletlerini anlatmak için bir kitap yazmak bile yetmeyebilir. Bizim konumuz kısaca işaret ve hatırlatma olduğu için birkaç noktaya temasla yetineceğiz.

    Risale-i Nur nasıl yazılıyordu?

    Risale-i Nur’un en mühim özelliklerinden biri, bir insanın eseri değil, tam “bir ilham-ı İlâhî” olmasıdır. Bunun telifini anlatan Risale-i Nur’un ilk kâtiplerinden Şamlı Hafız Tevfik, Bediüzzaman Hazretlerinin sürekli ufuktaki bir noktaya bakarak söylediğini ve kendisinin de hızla yazdığını anlatıyor.
    Öyle ki, o kadar ağır ve ilmî meseleler, âdeta bir konuşma yapıyor gibi bir hızla yazılıyor. Demek ki, Bediüzzaman Hazretlerinin emsalsiz ilmi yanında Allah’ın da büyük bir lütfu ve ilhamı vardır.

    Hattâ İşarâtü’l-İ’caz, savaş meydanında, at sırtında yazılmıştır. Birçok ilim adamının çalışma masalarında okurken anlamakta zorlandıkları bir eserin, bilhassa sanki bir bilgisayar hesabı gerektiren huruf-u mukattaaya dair yazılan bölümlerin at sırtında yazılması, Üstadın harika ilmini, ihlâsını ve Cenab-ı Hakk’ın ikram ve ihsanını gösterir.

    Müellif yaşayarak yazıyordu
    Özellikle yazılan gerçeklerin yaşanarak kaydedildiğini düşünürsek, bu eserlerin kıymeti bir derece daha anlaşılır. Sözgelişi, Ayetü’l-Kübrayı yazarken kıtalarda, asırlarda, yıldızlarda geziyor.
    Üstad Hazretleri bir gün, Sungur ve Ceylân Ağabeyleri odasına çağırıyor ve, “Ayetü’l-Kübrada kıtalarda, asırlarda gezen cevval ruh kimdir, biliyor musunuz?” diye soruyor. Onlar da kendisini kast ederek, “Evet, biliyoruz Üstadım” cevabını veriyorlar.

    Demek ki, eserlerini yazarken, zaman ve mekânın dışına çıkıp konuyla ilgili âlemlere giriyor, göremediğimiz mânâ âlemlerinde ilhama mazhar oluyor. Bediüzzaman Hazretleri, eserlerinin birçok yerinde, “Sözler güzeldirler, fakat benim değildirler” diyerek, Cenab-ı Hakk’ın ikram ve ilhamına işaret ediyor.

    Kaynağın kudsiyeti önemli
    Bu hakikat, Risale-i Nur’u okuma ve anlamada nasıl bir etki meydana getirir? O yazsa ne olur, ilham-ı İlâhî olsa ne olur?

    Arada çok büyük bir fark vardır. İkinci şıkta, bu eserlerin bu asrın insanına Allah tarafından ihsan edilmiş bir kurtarıcı ve Kur’an’ın manevî bir mûcizesi gerçeği vardır. Elbette kaynağın kudsiyeti çok önemlidir. Bediüzzaman ise, Cenab-ı Hakk’ın bu asrın insanına bir kurtarıcı olarak gönderdiği bu harika tefsiri yazmaya ve yaymaya muvaffak olmuş, ilmiyle âmil, ihlâsıyla namdar muhteşem bir şahsiyettir.

    Onun eserleri yazarken nasıl bir ilhama mazhar olduğunu şu olayda da görüyoruz: Bir gün, Emirdağda iken, hizmetine geç gelen bir ağabeye, “Kardeşim, az önce gelseydiniz, yaptığımız ders Kader Risalesine iyi bir zeyl olurdu” diyor.

    Demek daha sonra yazamıyor; o kudsî kuşu avlayamıyor...

    Eseri severseniz, öğrenmeye çalışırsınız

    Ayrıca Risale-i Nur’un üslûbu, işleyiş tarzı, bakış açısı, temel mantığı muhteşem... Onu deli gibi sevmek, Zübeyir Ağabeyin müdâfaasında dediği gibi, “Kâğıt bulamazsak derimizi kâğıt, kanımızı mürekkep yapacağız” diyebilmek gerekir.

    Bir eseri sever ve kıymetini takdir ederseniz, onu okumak ve anlamak için can atarsınız; sevgi ve takdiriniz ölçüsünde katlanacağınız zahmet ve fedakârlık da artar.

    Risale-i Nur, imanımızı kurtarıp İslâm’ı yaşama şuuru kazandırdığı için, onu okuyup anlamayı ciddî bir iş kabul etmek, mutlaka halledilmesi gereken bir mesele ve bu meseleyi dert edinmek şarttır.

    Yoksa, “Gerçekten faydalı bir kitap... Ara sıra okumak gerekir. Bende de var. Hattâ eskiden çok okurdum” mantığı, ondan istifadeyi temin etmez.
    Bediüzzaman’ı iyi tanımak ve Risale-i Nur’un özelliklerini öğrenebilmek için Hizmet Rehberini tahlil ederek okumak gerekir. Eğer bu eserleri yeni bir heyecanla tekrar ele almak istiyorsanız, Hizmet Rehberini çok iyi müzakere etmelisiniz.

    Risale-i Nur’u ilk günkü heyecan ve tazeliğiyle sevmeniz, dört elle sarılmanız, okuyup anlamanız için özel plân ve programlar yapmanız gerekir. Bir sonraki bölümde böyle bir programın teknikleri üzerinde duracağız.
    OKUNMA: 17830
    Sorularla Risale
  • İnsanlığın eski nankörlüğü !
    Su derdi ve su için kavga.