Meselelerin halledileceğine inanmıyorum. Daima öleceğiz ve öldürüleceğiz. Daima bir tehdit altında kalacağız. Ben trajedinin kendisini seviyorum. Asıl büyüklük, ölüm şuuruna rağmen gösterdiğimiz cesarette.
Sadece kendi dünyasıyla sınırlı dar görüşlünün, evrensele akıl hocalığı yapmaya
çalışmasının kadim tragedyasıydı bu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her şey yokken daha kesindir:
İşler gizli bir düzen görünenin ardında.
Onlar uzaklıklarıyla güzel
Ben hem oğul hem bir babayım, aynı zamanda birisine ağabey ve bir başkasına kardeş olabilirim, ayrıca birinin eşiyim de. Bu rollerin her biri farklı davranışlar ortaya koymamı gerektirir. Oyunculuk burada devreye girer. Bir Yunan tragedyası yani. Kendi kendime farkında olmadan üstlendiğim rollerden kurtulmak, takındığım maskelerden arınmak ve saf tertemiz bir hale dönmek Öz'ü açığa çıkarmakla mümkündür. Bu da genelde en yakınlarım, yani aile, dost veya akrabalarımın yanındayken söz konusu olabilir. Fakat bu en açık, en saf, en hassas ya da en çok kendim olduğum zamanlarda incinmem de kaçınılmaz oluyor. Onlara güvenip kendi aslımı, içimde uyuyan hassas oluşumu ortaya koyduğumda sadece beni görmelerini, anlamalarını beklerken karşımdaki kişi bir yargıca dönüşürse, beni eleştirmeye başlarsa kalbim kırılıyor, canım acıyor ve ağır bir darbe alıyorum. Öz'ü korumaya çalışarak yepyeni bir kılıf, farklı bir maske hatta değişik bir rol üstleniyorum. Tragedya bitmiyor. Bu roller birikip arttığında, sonunda kendini tanımayan hatta kendini sevmeyen birisine alelacele dönüşüyorum. Halbuki gerçekten kendim olmak insana göre davranmak yerine insan gibi davranmak demek oluyor. Söylediklerim doğrultusunda sizlerin de yorumlarınızı bekliyorum..." diye devam etti başkan.
Günün sonunda yine kendinle baş başa kalmak1000Kitap
Herkes tarafından bu şekilde yüzüstü bırakılmışken içimde hissettiğim şiddetli ve bilinmeyen sarsıntıları neden kendi kendime anlatmayi denemeyeceğim ki?
