Necip G.
@NeGe
Native Content Manager @ Demirören Medya
“Her okur oturduğu koltukta birer Crusoe’dur.” (Alberto Manguel)
"Ben cenneti hep bir çeşit kütüphane olarak düşlemişimdir." (Jorge Luis Borges)
Şu anda okuduğu kitap
2023~OCAK
"Okuma insanın iliğine işlemiş bir kurda benzer." 
Lawrence Durrell(Karanlık Labirent #56150626)
1. 
Ağustos Işığı ~ 
William Faulkner : Okuduğum beşinci kitabından sonra gördüm ki Faulkner'ın eserlerini ayrı ayrı değerlendiremiyorum. Faulkner kendine has dili, yaratma evreni, mekanı ve zamansal algısı ile bir bütün. Bir yazardan ötesi ...bir OKUL. Ağustos Işığı'nın adı okuru yanıltmasın. Ortada ışık falan yok. Bilakis zifiri karanlık. Dünyanın en yalnız adamlarından Chirtmas'ın ve onun halkının! zaman dışı destanıydı bu.
2.
Namuscular ~
Kemal Tahir : Kemal Tahir'in 1940'larda yattığı Malatya'dan cezaevi notları. Tahir, hapishanedeki insanları bir bilim insanı titizliği ile incelerken kendi has yaklaşımlarıyla da bir devrin panoramasını çıkarıyor. Edebiyat-sosyoloji-politika-din... Birçok açıdan eser çok kıymetli.
3.
Günübirlik Hayatlar~
Irvin D. Yalom : Şairin "Yaşamak ağrısı asıldı boynuma." Dediği yeri kurcalayan psikanaliz öyküleri. Yalom'un aktarım tarzını seviyorum, empati duygusu çok yüksek.
4.
Valizdeki Mektup~
Menekşe Toprak: Yazarın kendine has imzasını göremediğim ortalama öyküler. Bana işleyen tek öykü, kitaba adını veren öykü oldu.
5.
Yeniçeriler ~
Reşad Ekrem Koçu : Yeniçeriler özelinde Osmanlı askeri ve toplumsal tarihine bir bakış gibi olmuş. Yazarın kendine has hikayesel yer yer deneme tadında bir üslubu var. Osmanlı hayatı ile ilgili pek zengin ayrıntılar var. Neden sonuç iliskilileri ve
Lawrence Durrell(Karanlık Labirent #56150626)
1. Ağustos Işığı ~ William Faulkner : Okuduğum beşinci kitabından sonra gördüm ki Faulkner'ın eserlerini ayrı ayrı değerlendiremiyorum. Faulkner kendine has dili, yaratma evreni, mekanı ve zamansal algısı ile bir bütün. Bir yazardan ötesi ...bir OKUL. Ağustos Işığı'nın adı okuru yanıltmasın. Ortada ışık falan yok. Bilakis zifiri karanlık. Dünyanın en yalnız adamlarından Chirtmas'ın ve onun halkının! zaman dışı destanıydı bu.
2.Namuscular ~Kemal Tahir : Kemal Tahir'in 1940'larda yattığı Malatya'dan cezaevi notları. Tahir, hapishanedeki insanları bir bilim insanı titizliği ile incelerken kendi has yaklaşımlarıyla da bir devrin panoramasını çıkarıyor. Edebiyat-sosyoloji-politika-din... Birçok açıdan eser çok kıymetli.
3.Günübirlik Hayatlar~Irvin D. Yalom : Şairin "Yaşamak ağrısı asıldı boynuma." Dediği yeri kurcalayan psikanaliz öyküleri. Yalom'un aktarım tarzını seviyorum, empati duygusu çok yüksek.
4.Valizdeki Mektup~Menekşe Toprak: Yazarın kendine has imzasını göremediğim ortalama öyküler. Bana işleyen tek öykü, kitaba adını veren öykü oldu.
5.Yeniçeriler ~Reşad Ekrem Koçu : Yeniçeriler özelinde Osmanlı askeri ve toplumsal tarihine bir bakış gibi olmuş. Yazarın kendine has hikayesel yer yer deneme tadında bir üslubu var. Osmanlı hayatı ile ilgili pek zengin ayrıntılar var. Neden sonuç iliskilileri veNecip G.
"Ocak ayında satın aldıklarım", " Şubat ayında okuduklarım", "Mart ayında kitaplığıma dizdiklerim" gibi hiç kimseyi ilgilendirmeyen bomboş listeler paylaşmak yerine, okuma deneyimini tıpkı sizin yaptığınız gibi şahsi izlenimlerle besleyerek daha verimli bir hale getirmek ve bu deneyimden her okurun kendince istifade etmesini sağlamak işte bu kadar kolay aslında...
Kendi adıma emekleriniz için teşekkür ederim Gönül hanım.
Bu arada, Reader'ın filmini henüz seyretmediyseniz öneririm kesinlikle. Ben de kitabını okumadım ama anladığım kadarıyla film, kitaptan daha etkili:) Kate Winslet'ın da 2. defa en iyi kadın oyuncu oscarı aldığı filmdi yanlış hatırlamıyorsam...
Keyifli okumalar...
Reklam
Cebimizdeki safiri denizde sektirebildiğimiz gün...Öykü
“Yaraların hissedilmesi için tanımlanmaya ihtiyaçları yoktur” der Amin Maalouf. Yaralarımız, varoluşumuzun kanıtı gibidir. Yara nerede açıldıysa bütün benliğimiz yüzünü o yana çevirir. Çünkü sancının konuştuğu yerde başka hiçbir sesi duyamazsınız…
İşte 
Resul Bulama ‘nın kaleminde hayat bulan 
Taş Sektirme Ustası da, sancısının sesini dinlerken hayata sağır kesiliverenlerden... Ne baba nasihatı, ne ana ricası, ne dost uyarısı, ne de yârin kucağı çare olamamış, bir merhem sürememiş bu yaraya. Cebinde bir avuç taşla her gün yaşadığı kasabanın sahilini revir bellemiş kendine… Zaman desen, günbatımı akrep, son vapurun düdüğü yelkovan… O en sert dediğin taşı hamura çeviren derya, derdi de söküp alamaz mı derinine?
----------------------------
Rousseau’nun dediği gibi özgür doğduk hepimiz. Fakat zincire vurulduk her yerde… Bu öyle bir zincir ki, ucu bucağı görünmez oldu bir yerden sonra. Bize öğretilen her şey, bir halka daha ekledi zincire. Kalan zamanımızı da bu halkaları çıkarmak için beyhude bir çaba içinde geçiriyoruz. Dahası, öğütler veriyoruz birbirimize… Öğüdü veren de prangalı, alan da… Sanıyorlar ki, yara bandıyla iyileşiyor yaralar. Oysa biliriz ki, yara bandı yarayı kapatır sadece. Kusuru saklar. Taş sektirme ustasına divane diyenlerin bir ‘kusur saklama ustası’ olduklarından haberleri var mı acaba?
Bana sorarsanız, insanın tek derdi kendi günahları olmalı… Günah sizin için bir anlam ifade etmiyorsa, kusurları diyelim o vakit. Ve bu kusurlardan tam takım arınmak mümkün olamayacağı için dertsiz insan diye bir şey de söz konusu olamaz haliyle… Bu nazarla bakıldığında, dert sahibi insan kendini bilen insandır. Niyazi Mısrî’nin meşhur dizelerindeki gibi “derdine derman ararken, dermanı derdinde
Resul Bulama ‘nın kaleminde hayat bulan Taş Sektirme Ustası da, sancısının sesini dinlerken hayata sağır kesiliverenlerden... Ne baba nasihatı, ne ana ricası, ne dost uyarısı, ne de yârin kucağı çare olamamış, bir merhem sürememiş bu yaraya. Cebinde bir avuç taşla her gün yaşadığı kasabanın sahilini revir bellemiş kendine… Zaman desen, günbatımı akrep, son vapurun düdüğü yelkovan… O en sert dediğin taşı hamura çeviren derya, derdi de söküp alamaz mı derinine?
----------------------------
Rousseau’nun dediği gibi özgür doğduk hepimiz. Fakat zincire vurulduk her yerde… Bu öyle bir zincir ki, ucu bucağı görünmez oldu bir yerden sonra. Bize öğretilen her şey, bir halka daha ekledi zincire. Kalan zamanımızı da bu halkaları çıkarmak için beyhude bir çaba içinde geçiriyoruz. Dahası, öğütler veriyoruz birbirimize… Öğüdü veren de prangalı, alan da… Sanıyorlar ki, yara bandıyla iyileşiyor yaralar. Oysa biliriz ki, yara bandı yarayı kapatır sadece. Kusuru saklar. Taş sektirme ustasına divane diyenlerin bir ‘kusur saklama ustası’ olduklarından haberleri var mı acaba?
Bana sorarsanız, insanın tek derdi kendi günahları olmalı… Günah sizin için bir anlam ifade etmiyorsa, kusurları diyelim o vakit. Ve bu kusurlardan tam takım arınmak mümkün olamayacağı için dertsiz insan diye bir şey de söz konusu olamaz haliyle… Bu nazarla bakıldığında, dert sahibi insan kendini bilen insandır. Niyazi Mısrî’nin meşhur dizelerindeki gibi “derdine derman ararken, dermanı derdindeNeşe isimli okura yanıt verildi
Necip G.
Neşe hanım çok teşekkür ederim. Belli bir süre karşılaşmadığımızda üzüldüğüm, endişe ettiğim nadir insanlardan birisiniz. Keşke daha sık görüşebilsek. Neyse ki, koşturmaca içinde dediğiniz gibi bazen güzel kitapların vesile olduğu duraklar bulabiliyoruz kendimize. Muhabbetin olduğu yerde taş dökmek de, taş toplamak da, taş sektirmek de çok keyifli ve çok değerli benim için. En kısa zamanda görüşmek dileğiyle... Sevgiler...
Cebimizdeki safiri denizde sektirebildiğimiz gün...Öykü
“Yaraların hissedilmesi için tanımlanmaya ihtiyaçları yoktur” der Amin Maalouf. Yaralarımız, varoluşumuzun kanıtı gibidir. Yara nerede açıldıysa bütün benliğimiz yüzünü o yana çevirir. Çünkü sancının konuştuğu yerde başka hiçbir sesi duyamazsınız…
İşte Resul Bulama ‘nın kaleminde hayat bulan Taş Sektirme Ustası da, sancısının sesini dinlerken hayata sağır kesiliverenlerden... Ne baba nasihatı, ne ana ricası, ne dost uyarısı, ne de yârin kucağı çare olamamış, bir merhem sürememiş bu yaraya. Cebinde bir avuç taşla her gün yaşadığı kasabanın sahilini revir bellemiş kendine… Zaman desen, günbatımı akrep, son vapurun düdüğü yelkovan… O en sert dediğin taşı hamura çeviren derya, derdi de söküp alamaz mı derinine?
----------------------------
Rousseau’nun dediği gibi özgür doğduk hepimiz. Fakat zincire vurulduk her yerde… Bu öyle bir zincir ki, ucu bucağı görünmez oldu bir yerden sonra. Bize öğretilen her şey, bir halka daha ekledi zincire. Kalan zamanımızı da bu halkaları çıkarmak için beyhude bir çaba içinde geçiriyoruz. Dahası, öğütler veriyoruz birbirimize… Öğüdü veren de prangalı, alan da… Sanıyorlar ki, yara bandıyla iyileşiyor yaralar. Oysa biliriz ki, yara bandı yarayı kapatır sadece. Kusuru saklar. Taş sektirme ustasına divane diyenlerin bir ‘kusur saklama ustası’ olduklarından haberleri var mı acaba?
Bana sorarsanız, insanın tek derdi kendi günahları olmalı… Günah sizin için bir anlam ifade etmiyorsa, kusurları diyelim o vakit. Ve bu kusurlardan tam takım arınmak mümkün olamayacağı için dertsiz insan diye bir şey de söz konusu olamaz haliyle… Bu nazarla bakıldığında, dert sahibi insan kendini bilen insandır. Niyazi Mısrî’nin meşhur dizelerindeki gibi “derdine derman ararken, dermanı derdinde
Resul Bulama ‘nın kaleminde hayat bulan Taş Sektirme Ustası da, sancısının sesini dinlerken hayata sağır kesiliverenlerden... Ne baba nasihatı, ne ana ricası, ne dost uyarısı, ne de yârin kucağı çare olamamış, bir merhem sürememiş bu yaraya. Cebinde bir avuç taşla her gün yaşadığı kasabanın sahilini revir bellemiş kendine… Zaman desen, günbatımı akrep, son vapurun düdüğü yelkovan… O en sert dediğin taşı hamura çeviren derya, derdi de söküp alamaz mı derinine?
----------------------------
Rousseau’nun dediği gibi özgür doğduk hepimiz. Fakat zincire vurulduk her yerde… Bu öyle bir zincir ki, ucu bucağı görünmez oldu bir yerden sonra. Bize öğretilen her şey, bir halka daha ekledi zincire. Kalan zamanımızı da bu halkaları çıkarmak için beyhude bir çaba içinde geçiriyoruz. Dahası, öğütler veriyoruz birbirimize… Öğüdü veren de prangalı, alan da… Sanıyorlar ki, yara bandıyla iyileşiyor yaralar. Oysa biliriz ki, yara bandı yarayı kapatır sadece. Kusuru saklar. Taş sektirme ustasına divane diyenlerin bir ‘kusur saklama ustası’ olduklarından haberleri var mı acaba?
Bana sorarsanız, insanın tek derdi kendi günahları olmalı… Günah sizin için bir anlam ifade etmiyorsa, kusurları diyelim o vakit. Ve bu kusurlardan tam takım arınmak mümkün olamayacağı için dertsiz insan diye bir şey de söz konusu olamaz haliyle… Bu nazarla bakıldığında, dert sahibi insan kendini bilen insandır. Niyazi Mısrî’nin meşhur dizelerindeki gibi “derdine derman ararken, dermanı derdindeMustafa A. isimli okura yanıt verildi
Necip G.
Mustafa hocam çok teşekkür ederim. Buranın akışı, hayatın özeti gibi. Göstermek istediklerini gösteriyor sadece:) Ancak bununla yetinmeyenler bir şekilde buluyor birbirini. İncelemeler konusundaki durum dün size yazdığım gibi. Biraz daha seçici olmaya başladık ister istemez... Bazen kendiniz yazıyorsunuz, bazen okuduğunuz eser size yazdırıyor. Sizin fikirleriniz, özellikle gözlemleriniz her zaman çok kıymetli. O yüzden ayrıca mutlu olduğumu belirtmek isterim. Daha sık karşılaşmak dileğiyle... Selam ve sevgiler...
Puan vermedi·460 syf.·
2023 3. kitabı
Kar hakkında çok uzun yazabilirim fakat Orhan Pamuk’un sığ siyasetine kapılmamak için becerebildiğim kadarıyla kısa tutacağım.
Başlangıç olarak söylenmesi gereken kitabın entelektüel seviyesinin düşüklüğü ve yazarın kullandığı materyali, dili inanılmaz derecede kötü kullanması.
Dili sorgulamadan ne’sini ve nasıl’ını incelediğiniz bir eseri doğru yere oturtmak pek mümkün değildir. Görmezden gelerek verdiğiniz değer de bulunduğunuz yeri imlemekten öteye gitmez, kitap hakkında değil de kendiniz hakkında konuştuğunuzun, edebiyat yerine neyi görmek istediğinizin ip uçlarını verir. Ülkemizde bilinen kaygılarla hareket eden çok sayıda eleştirmenin durumu ne yazık ki bu. Her doğru, her yerde söylenir mi, burada söylenmeyecekse nerede söylenir?
Kitabı okurken sık sık kapıldığım hissi kısaca ve en basit şekliyle şöyle tarif edebilirim: Her dem mağdur durumdaki türbanlı kız kardeşlerimizin duygularına oynayan ya da o hislerle yazılmış kitaplar vardır. Çok acımasız davranmadan onlarla bir tutmayayım da bir tık üstü demekle yetineyim. Türbanlı mağdurların yanına Ermenileri ve Kürtleri ekleyerek o kitapların yazarlarından kendini yatay bir seyir izleyerek ayırmış Orhan Pamuk. Aradığı çoğunluğun, hedef kitlesinin, yan yana yürümek istediklerinin etrafını kalın çizgilerle çizmiş. Yazar kimliğinden doğan aydın sorumluluğunu da terk ederek; birlikteyiz, birlikte olabiliriz mesajı vermek istediği herkesi bir araya getirmiş, paket halinde sunmuş okuyucusuna. “Mı acaba?” sorusunu buraya bırakalım.
Hikaye Ka gibi tuhaf bir adamın yaşam öyküsü etrafında kurgulanmış. Ka 80 ihtilali sonrası Almanya’ya kaçmış, politik sığınmacı statüsüne geçmiş bir şair. Yıllar sonra ülkeye dönüşünde Cumhuriyet gazetesi tarafından intihar eden genç kız vakalarını araştırmak üzere Kars’a gönderiliyor.
Varsız isimli okura yanıt verildi
Necip G.
Evet Turan bey haklısınız. Bende siz yazdıkça hatırlıyorum. Kitap genelde Batman mevzusu üzerinden tartışıldı ama kitapta dişe dokunur şekilde bir karşılığı yoktu. Neyse, Pamuk'u zaten her okuru kendince bir yere koyuyor. Ben mesela, pandemi döneminde "Veba Geceleri" adında bir kitap çıkarttığı günden beri, kalan son zayıf bağlarımı da kopardım:) Çok da mesai harcamamak lazım. Teşekkürler tekrardan, keyifli okumalar...