Atticus
@Seus
“Orijinal alt yazılı”
Şu anda okuduğu kitap
Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz var ki? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı? Yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten ise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?
"İnsan dünyaya sadece yemek, içmek, koynuna birini alıp yatmak için gelmiş olamazdı. Daha büyük ve insanca bir sebep lazımdı."
Aşk bir benzetme sanatı sayılabilir mi?
Adam da çıktıktan sonra uzanıp tavanı seyretmeye başladım. Tavanın sıvasındaki izlerden şekiller türetmeye koyuldum. Tıpkı çocukken bulutları bir şeylere benzetmek gibi. Hangi buluta baksam at görürdüm genelde. artık bulutları değil tavanı izler oldum. Büyüdükçe gökyüzüne bakmayı da bırakıyor insan. Pek bir şey değişmiş değil, tavandaki izlerde de at görüyorum hala. Ama şu iz, diğerlerinden farklı gibi. Eskiden de var mıydı yeni mi oldu? İlk defa görüyorum. Bu? Bu iz değil ki, basbayağı onun sureti. Tavanda durmuş bana bakıyor. Ama... Ama ben yatamam ki şimdi böyle. Kalkıp üstümü değiştirsem? pijamalarla görmesin beni ayıp olur.
