"Peki, o ( yaşamımdaki tatsız anılarımı izlediğim) filmlere ne gerek vardı, Eflatun?"
"Hayatında olumsuz gibi görünen her şeyi görmeni ve onun yaratılmasına yardımcı olduğunu anlamanı sağlamak için, Michael. Sen onların planlanmasına yardım ettin ve onları programa uygun olarak uyguladın. Başka bir deyişle, onlardan sen sorumluydun."
Mike bu sözler karşısında şaşırmıştı. Dinamikleri hala anlamıyordu.
"Ya ben bu planı değiştirmek isteseydim, Efla tun? Nasıl olur da böyle bir üzüntüyü ve trajediyi seçmiş olabilirim?" Eflatun'un yanıtı hazırdı.
"Sen burada değilken, Michael, Tanrı'nın zihnine sahipsin. Şimdi bu gerçeği göremezsin, ama gerçek budur. Ölüm ve duygusal durumlar Tanrı için sadece enerjidir. Sen ebedisin ve insanların bu dünyaya geliş gidişleri senin bildiğinden daha yüce bir amaç içindir; bu amacı bir gün bana benim formuma katıldığında anlayacaksın. Şimdilik, trajedi dediğin şeyin, mevcut düşünüşünle senin için korkunç olsa da, gezegensel de
ğişim ve titreşimsel yükseliş için bir katalizör ve paha biçilmez bir armağan olabileceğini anlamalısın. Önemli olan olayın kendisi değil, genel bakıştır. Bunun kafa karıştırıcı gibi geldiğini biliyorum, ama gerçek budur."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ben karanlıklar içindeyim, dış dünya ruhumu oyalayamıyor, sesine, sıcaklığına ihtiyacım var, ama.......
"Thames Nehri'nin ağzından yukarı doğru çıkıyoruz ve gemide hiçbir dostum yok - oturup iki saygıdeğer kişi gibi konuşacak kimse yok demek istiyorum. Başka yapacak bir şeyim olmadığına göre, yazmalıydım; ama kafam bomboş ve elim ısınmıyor bir türlü."
Eğer birbirimizle barışacak, âşık olmayan ama yine de birbirine karşı hiçbir kötü niyet beslemeyen iki insan olduğumuz şeklinde dürüst bir önermeyle işe başlayacak kadar mantıklı olsaydık, eh, dedi, gözleri yine dolarak, durum bu olsaydı, birbirimizi ve kendimizi gerçekten sevmeyi öğrenebilirdik. Fakat bunu yapacağımıza, bu durumu yeni bir ilerleme için fırsat olarak gördük, bir kere daha yolculuk beliriyor diye gördük, ama bu seferki yolculuk yıkım ve savaştan geçiyordu ve her ikimiz de, her zamanki gibi, bunun için gereken enerjiyi ve yeteneği gösterdik.
Onların beni sevdiğini biliyordum. Ama ben onlardan korkuyordum ve onlar beni sevdikçe ben daha da korkuyordum.
