Gestapo’nun adamları pencerelerin altında, tabancalarını odaya doğrultmuşlar. Hafiyeler kapıyı kırıp, mutfağın oradan odaya dalıyorlar. Bir, iki, üç — tam dokuz kişi. İçeri daldıkları kapının arkasında olduğum için beni görmüyorlar. Arkalarından vurmam işten değil. Ne ki, dokuz tabanca, odadaki iki kadın ve üç silahsız adama doğrultulmuş. Ateş etsem, beş arkadaşım benden önce vurulacak. Kendimi vursam, yine silah patlamış olacak ve beşi de ölecek. Ateş etmezsem, altı ay, en fazla bir yıl hapis yatarlar, devrim onların imdadına yetişir, canlarını kurtarır. Yalnızca Mirek’le ben sağ çıkmayız; bizi işkenceden geçirirler. Benim ağzımdan tek bir laf alamazlar, ama ya Mirek? İspanya’da savaşmış bir adam o, Fransa’daki toplama kampından sağ çıkmış, savaşın ortasında Fransa’dan gizlice Prag’a dönmüş — yok, asla konuşmaz. İki saniye içinde karar vermeliyim.
Yoksa üç saniye mi?
Sayfa 24 - 25 [Yirmi Dört Saat] Yordam Kitap
Nietzsche de Freud gibi bedenin ihtiyaçlarını inkâr etmenin tehlikeli olduğunu, tutkuların bastırılmasının suça ve diğer kötülüklere yol açtığını düşünüyordu. Nietzsche'nin Böyle Buyurdu Zerdüşt'ünde "Bedeni Küçümseyenlere Dair" başlıklı bir bölümü vardır.
"Ben bedenim ve ruhum"; böyle diyor çocuk. Peki neden çocuklar gibi konuşmamalıyız?
Ama uyanmış, aydınlanmış adam şöyle der: Ben bütünüyle bedenim ve onun dışında hiçbir şeyim; ruh da yalnızca bedendeki bir şey için kullanılan bir kelimedir.
Beden büyük bir akıldır, tek duyulu bir çokluktur, savaş ve barıştır, sürü ve çobandır.
Senin "ruh" dediğin küçük zekân da kardeşim, vücudunun bir enstrümanı, büyük zekânın küçük bir enstrümanı ve oyuncağıdır.
"Ben" diyorsun ve bu kelimeyle gurur duyuyorsun. Ama bundan daha büyüğü (her ne kadar sen inanmasan da) "ben" demeyen, "ben"i gerçekleştiren bedenin ve onun büyük zekâsıdır.
biliyorum
matarada su
torbada ekmek
ve kemerde kurşun değil şiir
ama yine de
matarasında su
torbasında ekmek
ve kemerinde kurşun kalmamışları
ayakta tutabilir
okumak istedim ama başaramadım, artık öykülere tahammülüm yok, bir sayfa okuyorum ve bunu sürdüremiyorum
Bir çocuk, asla ama asla yaşadığı fiziksel ya da ruhsal acıları unutmaz. Ne olursa olsun, onun izleri kalır.
