"Okuldan suratımda çürükler, tırnak yaralarıyla döndüğüm günler babam, 'Görürsünüz, adam olmayacak bu çocuk,' derdi. Konuşmazdım. Sevinirdim. Babam adamsa ben olmayacaktım."
Babam gibi olmak istemiyordum. O kötü geçiniyordu sadece. Kötüysen kötü rolü yapman gerekmez, kötüsündür. Kötü biri olmak hoşuma gidiyordu. İyi olmaya çalışmak hasta ediyordu beni.
Yan
Babam hep, “Hayat sana karşılığını veremeyeceğini bildiğin birine yaptığın iyiliklerle güzelleşir” derdi.
Küçükken, babam kardeşimle beni fırsat buldukça daha çıkarır, ağaca, toprağa. Havaya dair bir sürü şey anlatırdı. Aklım hep daha çileklerinde olduğu için çoğunu hatırlamıyorum. Hem zaten bir gün öleceğini de bilmiyordum, bilsem daha dikkatli dinlerdim.
Şefkat görmeden şefkat göstermek zordur. Sevilmeden sevmenin zor olması gibi. Değerli olduğumuzu hissedemeden başkasına değer vermenin zor olması gibi. "Bu o kadar zor ki benim için. Annem babam da bana sarılmadı. Bilmiyorum ki şefkatli bir sarılmanın ne olduğunu." Kısmen doğru bir tespittir bu. Bilmediğimizi nasıl uygularız? Sözlerini bilmediğimiz bir şarkıyı nasıl söyleyebiliriz?
Sürekli okurum. Ama babam kitaplarımı elimden alıyor.
