Zimanê kurdî bi hilberandina helbestê ve ji zimanê peyvînê derketibû bûbû zimanê nivîsê, bîrkirin, raman û derxistina hestên mirov û selmandina taybetmendiyên kulturî û xwe-cihêkirina ji yên dîtir. Mirovê kurd bi rêya şi'rê ve tenê cihana xwemalî, hest û tirs û bîra xwe beramber bi jiyan, bûn, li xwe de dernebirî, di heman demê de taybetmendiyên xwe, wek bûneka kulturî ya ciyawaz jî yê dîtir derxistiye.
Reklam
Çemên ku di dilê min de diherikîn tev miçiqîbûn. Dilê min bûbû çolistaneke rêpêneketî, çolistaneke ku çivîkan lê nedigotin wîq. Gulên dilê min çilmisîbûn tev. Çi evîn, çi evîndar, çi mal, çi zarok mabû ji bo min, ji bo rebenê xwedê. Mina bilbilekî sêwî ji nişka ve tenê mabûm di vê jiyana kambax de.
Mirov digot qey
hemî êş, daxwaz û hêviyên mirovan di wî rûyî de civiyabûn
û rûyê wî di nav xewneke avsînî de wenda bûbû
Sayfa 33
ben agliyorum bbAlıntı
"O zaman anlaştık, bu akşam Öfke, bize bir hikâye anlatıyor," diye ellerini çırptı, Lunu. Kızın çilli yüzünde, ılık bir sabah güneşi açmıştı.
"Tanrım! Bu şeyin içinde o kadar... o kadar çok sessiz BB kaydı mı var? O kadar çok... bilgi?"
"Evet," cevabını verdim.
"Tanrım," diye tekrarladı, "aynı şeyi hepsiyle yapmalıyız.
Neydi o sözcük?"
"Okumak."
"İşte o. Hepsini okumalıyız."
Sayfa 67
Reklam
Reklam