Stirner'in Egemenlik EleştirisiFelsefe-Düşünce
Stirner'in düşüncesini anarşist bir çerçeveden okuduğumuzda anarşist felsefe için merkezi olan tahakküm eleştirisinin onun düşüncesini boydan boya kesen, Biricik ve Mülkiyeti'ni temelden belirleyen merkezi ve uzlaşmaz bir karşıtlık olarak yer aldığını görürüz. Bu karşıtlık devlet ile Ben arasındaki antagonizmadır. Bu antagonistik ilişki, Hegel'deki efendi-köle diyalektiğini model alır. Ancak Stirner'in diyalektiğinde devlet, Hegel'deki efendinin yerini almıştır. Devlet, fedakârlığı emretme yeteneğine dayanarak, kendi egoizmleriyle uzlaş(a)mayan (yani kendi özbilinçlerine erişememiş ve gerçek anlamda Biricik olamamış) ve ancak devletin kendilerine biçtiği değeri içselleştirmiş bireylerin itaatini güvence altına alır. Böyle bir ikili yapı içinde, bu diyalektiğin bir kutbundaki negatif belirlenimler diğer kutbun pozitif belirlenimlerinin temelini oluşturur. Devlet ne kadar güçlüyse ve bu gücün ne kadar bilincindeyse, ona boyun eğenler o kadar zayıf ve kendilerinin o kadar az farkındadırlar. Öte yandan, Stirner devleti ve onunla birlikte devletin aygıtlarını ve devletle ilişkilenmenin ideolojik yollarını (yani liberalizmin çeşitlerini) eleştirip paramparça ettikçe, bizi tekil Ben'lerin olumlu belirlenimlerini ve Ben'ler arasında oluşan değişken ve geçici ancak isyankâr birliktelikleri, yani sürekli isyanı oluşturacak olan özneleri ve öznelerarası ilişkileri anlamaya götüren entelektüel bir yol açar.
Meşhur fıkradır…Edebiyat
Papazın biri bir kasabaya Va'za gider. Muhitin yabancısı olan Papaz, bir ahbâbına mektup atmak için sokağa çıkar. Yolda, oynayan küçük çocuklara rastlar ve postahâneyi sorar.
Çocuklar, muhitin yabancısı olduğunu anladıkları bu zâtla alâkadar olup, postahanenin yolunu târif eder ler. Çocukların halinden çok memnun kalan Papaz, çocuklara kendini tanıtır ve der ki:
- Ben Papazım. Kasabanıza Va'zetmek için geldim. Bu akşam kilişr de va'zım var. Hepiniz benim dâvetlimsiniz. Size vâ'azımda Cennetin yollarını öğreteceğim! der. Papazı pür dikkat dinleyen çocuklardan biri atılır:
Efendim, nasıl olur? Siz daha postahanenin yolunu bilmiyorsunuz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Aş
Senin adına konuşuyorum..
Öncekilerini çözümlemeden
Yeni-yeni ben'ler ortaya sürme.
Belki ben birer birer, gene de
Anlarım yeni-yeni senleri..
Beni yarım kişiliklere götürme.
Bakara Sûresi 2
لَيْسَ الْبِرَّ اَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰٓئِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيّ۪نَۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّه۪ ذَوِي الْقُرْبٰى وَالْيَتَامٰى وَالْمَسَاك۪ينَ وَابْنَ السَّب۪يلِ وَالسَّٓائِل۪ينَ وَفِي الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَۚ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُواۚ وَالصَّابِر۪ينَ فِي الْبَأْسَٓاءِ وَالضَّرَّٓاءِ وَح۪ينَ الْبَأْسِۜ اُو۬لٰٓئِكَ الَّذ۪ينَ صَدَقُواۜ وَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ
Yüzlerinizi doğu ve batı tarafına çevirmeniz iyilik değildir. Asıl iyilik, o(kimsenin iyiliği)dir ki, Allah’a, ahiret gününe, meleklere, Kitaba ve peygamberlere inandı; sevdiği malını yakınlara, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışlara, dilencilere ve boyunduruk altında bulunan(köle ve esir)lere verdi; namazı kıldı, zekatı verdi. Andlaşma yaptıkları zaman andlaşmalarını yerine getirenler; sıkıntı, hastalık ve savaş zamanlarında sabredenler, işte doğru olanlar onlardır, (Allah’ın azabından) korunanlar da onlardır.
Bakara 177
يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَۙ
Ey inananlar, sizden öncekilere yazıldığı gibi (günahlardan) korunmanız için sizin üzerinize de oruç yazıldı;
183
اَيَّاماً مَعْدُودَاتٍۜ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَر۪يضاً اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ اَيَّامٍ اُخَرَۜ وَعَلَى الَّذ۪ينَ يُط۪يقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْك۪ينٍۜ فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُۜ وَاَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
Sayılı günler olarak. Sizden kim hasta veya seferde olursa tutamadığı günler sayısınca başka günlerde (tutar). Oruca (güç) dayananların fidye vermesi, bir yoksulu doyurması lazımdır. Bununla beraber gönül isteğiyle kim
Madde ve eşya üzerine yaşamak… Bir tip muhafazakar davranmakAlıntı
Tanrı, insan ruhuna korkuyu yerleştirir. Ele geçirdiği şeylerin korkusudur bu. Gündüz topladıkları gece uçup gitmesin diye uyanık olması gerekir çünkü. Bütün “benim” ler şöyle der: “Sen beni Tanrı’dan aldığın için ben de sana eziyet ediyorum, acı çektiriyorum. ”
“yok, nerede… illa duygusal bir sahne yaratacağım, illa kendime zırnık koklatmadığım o sonsuz şefkatimle birine iyi geleceğim, illa kendimi gerekli hissedeceğim. yok ‘ben yanındayım’ lar, yok ‘merak etme, ben hallederim’ ler. bir kez daha ayarsız sevecenliğimin kurbanıyım. merhametim batsın.”
