Hayatım bir kez sıfır noktasından geçmişti, her şey altüst olup hiçleştiğinde bir daha o noktanın yeniden yoluma çıkacağını asla tahmin etmezdim. Fakat şimdi ayaklarımın altındaki bu nokta, kumları sakince geriye çekip ardından hiddetle karaya vurarak suyu bulandıran dalgaların hüküm sürdüğü sıfır noktasıydı. Ve ben o dalgaların büyüsüne kapılıp denize karışan ve sonra bu kandırmaca içinde yeniden karaya vurulan başıboş bir kum tanesinden başka bir şey olmadığımı anlamıştım. Bunu değiştirmek için buradaydım, sıfırdan yüksek bir rakama ihtiyacım yoktu, eksilerim yerin dibini görse de karşımdakilerin gerçekler olduğuna emin olacaktım.
“İnsan en nihayetinde bir ada değil midir? Bir ada kadar tek başına, bir ada kadar kimsesiz. Öte yandan tek başına ve kimsesiz olmanın aslında tamamıyla kötü olmadığı fikri kuşatıyor beni. Zira tek başına olmak beraberinde özgürlüğü getirdiği gibi, kimsesiz olmak derinlere inmemize olanak sağlar. Karakterlerin bir ada gibi işlendiği ve bir ada misali yaşamış farklı bireylerin birbirini bulduğu romanlardan keyif alıyorum. ‘A, sen burada mıydın?’; ‘Evet, ben hep buradaydım’ diyen romanlardan bahsediyorum. ‘Doğrusu bunca zaman tek başımaydım ama artık o kadar ıssız kalmama gerek kalmadı, senin sayende’ diyebilmek kalbimizde bir umudun doğmasını mümkün kılar. Bu kitap bana tam da bu umudu tattırdı.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Buradaydım, yaşadım, âşık oldum, acı çektim.
Daha önce de buradaydım,
Ama ne zaman, ya da nasıl, anlatamam
Kapının dışındaki çimenleri biliyorum,
Tatlı keskin kokuları,
İnleyen sesleri, sahildeki ışıkları.
Daha önce de benimdin sen...
( Dante Gabriel Rossetti)
Anlamsızca kıymetlendirdikAlıntı
...bir ara unuttum kendimi
Oysa hayattı bu, buradaydı, ben buradaydım, yoktu yeri
Basitti yaşamak...
