Bitti.
Bir kitabı bitirmiş gibi değil de dostlar sofrasında yemek yemiş gibiyim şimdi. Ve uzun zamandır böylesi güzel bir yemek yememiştim. Hiç bu kadar güzel insanı aynı kitapta görmemiştim.
"Sen kimsin ki benim için?
Sen beni asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa takılırcasına üstüme basıp geçen, hep ama hep çekip giden ve beni sonsuz bir bekleyişe mahkum eden sen kimsin?
Seyyah yolcu İnsan zihni, doğası gereği sürekli bir akış, etkileşim ve anlam arayışı içindedir. Bu akış kesildiğinde ortaya çıkan 'hiçlik' fiziksel bir acıdan çok daha ağır bir yük haline gelir. Hiçbir kitabın, hiçbir sesin, hiçbir meşgalenin olmadığı bir boşlukta zihin kendi kendini yemeye başlar.