Geç kalınmış bir UYANIŞ.Edebiyat
Öncelikle Divan Edebiyatı ve Tanzimat dönemi yazarlarının eserlerinde tasvirler ve betimlemelere çok fazla yer verdiklerini görüyoruz. Bu kitapta da yerine göre yapılan benzetmeler hikayeye renk katarken, yersiz olanlar malesef hikayeden koparacak düzeyde. Yinede Edebiyatımıza büyük katkı sağlamış 
Namık Kemal’in ilk edebi romanımız olarak sayılan 
İntibah eseri dönemin havasını hissetmek ve İstanbulun tarihi dönemlerine tanıklık etmek açısından merakı olanlara ziyadesiyle tatmin edecektir. Neyse Uzatmıyayım.
İyi aile terbiyesi almış, yüksek tahsilli, görgülü ve ahlaklı bir genç olan Ali Bey, gençliğinin baharında "kara sevda" olarak tabir edebileceğimiz bir aşkla fahişe bir kadına tutulur. Mahpeyker isimli bu kadın, dönemin İstanbul’unda bu kötü ünüyle ve çevirdiği entrikalarla tanınan biridir.
Atalarımız "davul bile dengi dengine" der... Ali Bey’in saf ve içtenlikle duyduğu aşka karşılık, Mahpeyker’in yaradılışında bulunan para ve şehvet düşkünlüğü, gül gibi bir evladın adım adım mahvolmasına sebep olur. Oğlunu bu beladan kurtarmak isteyen annesi, Dilâşûb adında iyi ahlaklı ve temiz bir cariyeyi eve getirerek oğlunu onunla baş göz etmek ister.
Ancak Mahpeyker tarafından çevrilen entrikalar ve atılan iftiralar, Dilâşûb’un sevdiğine kavuşamadan, bu karşılıksız sevginin mutluluğa eremeden acı bir şekilde son bulmasına yol açar.
İntibah, köklerinden kopan ama modern dünyaya da ayak uyduramayıp yönünü kaybeden bir neslin ve toplumun trajik faturasıdır.
Namık Kemal’in ilk edebi romanımız olarak sayılan İntibah eseri dönemin havasını hissetmek ve İstanbulun tarihi dönemlerine tanıklık etmek açısından merakı olanlara ziyadesiyle tatmin edecektir. Neyse Uzatmıyayım.
İyi aile terbiyesi almış, yüksek tahsilli, görgülü ve ahlaklı bir genç olan Ali Bey, gençliğinin baharında "kara sevda" olarak tabir edebileceğimiz bir aşkla fahişe bir kadına tutulur. Mahpeyker isimli bu kadın, dönemin İstanbul’unda bu kötü ünüyle ve çevirdiği entrikalarla tanınan biridir.
Atalarımız "davul bile dengi dengine" der... Ali Bey’in saf ve içtenlikle duyduğu aşka karşılık, Mahpeyker’in yaradılışında bulunan para ve şehvet düşkünlüğü, gül gibi bir evladın adım adım mahvolmasına sebep olur. Oğlunu bu beladan kurtarmak isteyen annesi, Dilâşûb adında iyi ahlaklı ve temiz bir cariyeyi eve getirerek oğlunu onunla baş göz etmek ister.
Ancak Mahpeyker tarafından çevrilen entrikalar ve atılan iftiralar, Dilâşûb’un sevdiğine kavuşamadan, bu karşılıksız sevginin mutluluğa eremeden acı bir şekilde son bulmasına yol açar.
İntibah, köklerinden kopan ama modern dünyaya da ayak uyduramayıp yönünü kaybeden bir neslin ve toplumun trajik faturasıdır.
Puan vermedi
‘davul bile dengi dengine çalar’ dememiş de 500 sayfalık kitap yazmış Jackciğim. olabilir, insanın bazen anlatası gelir. 
Martin Eden
Martin Eden
Reklam
Aşkın nasıl bir kimyası var henüz çözülememiş bir hastalıktır, hangi yaşta geleceği ya da kime karşı duyulacağı asla belli değildir, olmadık zamanda olmadık insanlara bile aşık olunabiliniyor. Fekat ne demişler davul bile dengi denginedir işte o denkliği bulmak için ortalama bir insan sayısız kez aşık olabiliyor ya da öyle olduğunu zanediyor, kimi zaman dış görünüş, kimi zaman para ya da cinselik bunlar tabi aşkın dışındaki şeyler ama aşkla çok karıştırılabiliniyor. Oysa aşk sebep aramaz. Romandaki Stephan da kendinden 90 yıl önce yaşayıp ölmüş birine aşıktır. Bu romanın en can alıcı kısmıdır bir ölüye aşık olmak belkide en az can acıtıcıdır. Seni yargılamaz seni aldatmaz üzmez sadece senin ona yüklediğin değer yargıları ile donanmıştır. Neden ölü birini seçti kendisi evli ve çocukları olan biridir eşi onu aldatmaktadır hemde bir kadınla. Bir erkeğin rakibi başka bir erkek değil tam tersi bir kadın oldukça değişik bir duygu durumu olmalı. Diğer yandan en samimi arkadaşı Sarah da atmışlara merdiven dayamış yaşlı bir kadındır, oda sürekli genç erkeklere aşık olur, platonik takılır. Kitaptaki herkes aşıktı ve bu aşklar çok değişkendi.
GEÇMİŞ ZAMANA MUSTAFA KUTLU'DAN BAKMAK
Mustafa Kutlu okurken çocukluğumu okuyormuş gibi hissediyorum. Henüz her şeyin bu kadar hızlı, bu kadar ultra, bu kadar otomatik olmadığı o manuel zamanlar... İstasyonda geçen hikayelerdeki istasyoncu, lokantacı, çorbacı; mutlak hatıramda bir surette beliriyor. Ya da mahalle, köy, kasaba hikayelerindeki mahallenin delisi, velisi, âmâsı, dilsizi... Hepsinin adı, sanı, lakabı dipdiri kendi hikayemde.
Modern zamanların bizden alıp götürdüğü birçok şey; küçük idealler, hız ve otomasyondan arınmış o sıradanlık, Kutlu’nun eserlerinin okura temas noktası olmuştur. 
Bu Böyledir’de Süleyman'ın, eşinin ayakkabılarına bakıp yüreğini sızlatan iç acısının bugün net bir karşılığı var mıdır? Yahut bir davul fırın sahibi olmanın tuhaf zaferini, en fazla neye sahip olunca hisseder günümüz insanı?
Mustafa Kutlu’yu ilk kez 14 yaşında, edebiyat öğretmenimin verdiği 
Tufandan Önce kitabıyla sevmiştim. Aradan geçen 20 yılda çok şey değişti. Eserlerin bir çoğu içindekilerle birlikte mazi kabilinden okunuyor olsa da Kutlu’nun kahramanlarının büyük iddiaların peşinde koşmaması, hayatın akışındaki o küçük, samimi tesadüfler bize kendimizi hatırlatıyor. Hızın ve otomasyonun insanı yabancılaştırdığı bu çağda; kasabanın, istasyonun ve mahallenin o capcanlı hafızasıyla yeniden eve, yani çocukluğumuza dönme hissini seviyoruz.
Kutlu’yu bundan sebep seviyoruz.
Edit: 
Chef bitti şimdi. Ama bu kitabın sonu yok. E be Mustafa Kutlu... Meselenin sonunu niye okura bırakırsın ki. Zaten aklımızda kırk türlü tilki, yani bi de bunun derdine mi düşelim. :)
Edit: 
Arkakapak Yazıları yazarın uzun yıllar yönetiminde bulunduğu Dergâh dergisinin arka kapağında yayımlanan kısa, yoğun ve vurucu metinlerinin bir araya getirilmesiyle oluşmuştur. Dergâh yayın hayatına son verene kadar ben de takip etmiştim Kutlu'nun yazılarını. Çoğusu
Mustafa Kutlu okurken çocukluğumu okuyormuş gibi hissediyorum. Henüz her şeyin bu kadar hızlı, bu kadar ultra, bu kadar otomatik olmadığı o manuel zamanlar... İstasyonda geçen hikayelerdeki istasyoncu, lokantacı, çorbacı; mutlak hatıramda bir surette beliriyor. Ya da mahalle, köy, kasaba hikayelerindeki mahallenin delisi, velisi, âmâsı, dilsizi... Hepsinin adı, sanı, lakabı dipdiri kendi hikayemde.
Modern zamanların bizden alıp götürdüğü birçok şey; küçük idealler, hız ve otomasyondan arınmış o sıradanlık, Kutlu’nun eserlerinin okura temas noktası olmuştur. Bu Böyledir’de Süleyman'ın, eşinin ayakkabılarına bakıp yüreğini sızlatan iç acısının bugün net bir karşılığı var mıdır? Yahut bir davul fırın sahibi olmanın tuhaf zaferini, en fazla neye sahip olunca hisseder günümüz insanı?
Mustafa Kutlu’yu ilk kez 14 yaşında, edebiyat öğretmenimin verdiği Tufandan Önce kitabıyla sevmiştim. Aradan geçen 20 yılda çok şey değişti. Eserlerin bir çoğu içindekilerle birlikte mazi kabilinden okunuyor olsa da Kutlu’nun kahramanlarının büyük iddiaların peşinde koşmaması, hayatın akışındaki o küçük, samimi tesadüfler bize kendimizi hatırlatıyor. Hızın ve otomasyonun insanı yabancılaştırdığı bu çağda; kasabanın, istasyonun ve mahallenin o capcanlı hafızasıyla yeniden eve, yani çocukluğumuza dönme hissini seviyoruz.
Kutlu’yu bundan sebep seviyoruz.
Edit: Chef bitti şimdi. Ama bu kitabın sonu yok. E be Mustafa Kutlu... Meselenin sonunu niye okura bırakırsın ki. Zaten aklımızda kırk türlü tilki, yani bi de bunun derdine mi düşelim. :)
Edit: Arkakapak Yazıları yazarın uzun yıllar yönetiminde bulunduğu Dergâh dergisinin arka kapağında yayımlanan kısa, yoğun ve vurucu metinlerinin bir araya getirilmesiyle oluşmuştur. Dergâh yayın hayatına son verene kadar ben de takip etmiştim Kutlu'nun yazılarını. Çoğusu
Televizyondaki o eski evlilik programlarını modern, kurumsal ve çok lüks bir ajans olarak hayal edin! Üstelik başında da kararlı, işini iyi bilen ve en güvenli bir şekilde yapan biri var: Necla
Kitapta, zengin ailelerin çocuklarını, elit kesimi 'davul dengi dengine' mantığıyla bir araya getiren profesyonel bir çöpçatanlık ajansının kapılarını aralıyor. Tan Alp, Bircan, Feyyaz, Aysel gibi birbirinden tamamen farklı karakterlerin hikayelerini ve aşk maceralarını okurken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. Tam kafa dağıtmalık yaz romanı tadında bir kitap.....
Sadece bunlar zengin bir araya getirip evlensinler mantığı yok. Burada profillerinin uyumu, sevdikleri ve sevmedikleri ile birbirleri uyumu göz önünde bulundurarak birbirleri ile görüşerek izdivaç yapılıyor.
Okurken yine keyif aldığım. Tam sinema filmi çekilecek bir kitap, reading slumptan kurtaracak bir kitap...
Tavsiye mi? Keyifle okuyun.
"Kışvurgunudeliyüreğimdeçocukgülüşlübirbaharvar"
>Şimdiden birkaç kişiyi okuması için darladım bile ama baktım böyle içim rahat etmeyecek inceleme de yazmam gerek, dedim. Ben haber veriyorum, görmezseniz algoritmanın suçu, benim değil.
>Hani bazı kitaplar olur... Okumaya başlarsınız ve daha başında özel bir bağ oluşur aranızda. Kana kana okumak istersiniz ama bitecek diye okumaya da kıyamazsınız... Tam olarak bu minvalde bir yolculuktu benim için.
>Şiir kitaplarını araştırırken karşıma ilk 
Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek kitabı çıktı. İsmi bile beni oku diyor daha ne diyeyim?? (ama diyeceğim:)) Sonra yazarın diline, yazım tarzına tutuldum (evet, doğru kelime bu) ve bunu sırayla 
Acıya Kurşun İşlemez ile 
Bir Özlem Bir Türkü kitapları izledi. Niyet ettim diğer kitaplarını da okumaya. Sanırım ben zirve kitaplarını okudum başta ama olsun önemli değil çünkü ara ara açıp tekrar okuyacağımı biliyorum..
>Bilmediğimiz, popülarite yüzünden kaybolan o kadar şairimiz/yazarımız var ki.. Onları keşfettikçe hazine bulmuş gibi oluyorum, nasıl bir duygu anlatılmaz yaşanır. Bence Adnan Yücel de onlardan biri. En yüksek puanlı kitabı bile 3000 okumaya ulaşmamış, buna bir el atmamız gerek!! Ve bence -belki biraz da ileri gidip- şunu da söyleyeyim ki Adnan Yücel>>>>Can Yücel. Selam sana yüreğindeki kışa rağmen çocuk gülüşlü baharını kaybetmeyen şair...
>Okuduğum bu 3 kitap hakkında kısa bir değerlendirme yapacak olursam Bir Özlem Bir Türkü duygu ağırlıklı, Acıya Kurşun İşlemez direnç ağırlıklı (toplumsal yönü duygusunu kaybetmeden ağır basıyor), Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek ise bunların sentezi, bu yüzden bunu en son okumanızı öneririm.
>Size tavsiyem kitaplarını okumaya başlamadan önce şu linkteki sanatkritik.com/yazilar/mucadel... yazıyı okumanız. Şair, şiirleri ve yazıldığı dönem hakkında az da olsa bilgi edinmek şiirleri anlamamızı da kolaylaştırıyor zannımca.
>Dil
Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek kitabı çıktı. İsmi bile beni oku diyor daha ne diyeyim?? (ama diyeceğim:)) Sonra yazarın diline, yazım tarzına tutuldum (evet, doğru kelime bu) ve bunu sırayla Acıya Kurşun İşlemez ile Bir Özlem Bir Türkü kitapları izledi. Niyet ettim diğer kitaplarını da okumaya. Sanırım ben zirve kitaplarını okudum başta ama olsun önemli değil çünkü ara ara açıp tekrar okuyacağımı biliyorum..
>Bilmediğimiz, popülarite yüzünden kaybolan o kadar şairimiz/yazarımız var ki.. Onları keşfettikçe hazine bulmuş gibi oluyorum, nasıl bir duygu anlatılmaz yaşanır. Bence Adnan Yücel de onlardan biri. En yüksek puanlı kitabı bile 3000 okumaya ulaşmamış, buna bir el atmamız gerek!! Ve bence -belki biraz da ileri gidip- şunu da söyleyeyim ki Adnan Yücel>>>>Can Yücel. Selam sana yüreğindeki kışa rağmen çocuk gülüşlü baharını kaybetmeyen şair...
>Okuduğum bu 3 kitap hakkında kısa bir değerlendirme yapacak olursam Bir Özlem Bir Türkü duygu ağırlıklı, Acıya Kurşun İşlemez direnç ağırlıklı (toplumsal yönü duygusunu kaybetmeden ağır basıyor), Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek ise bunların sentezi, bu yüzden bunu en son okumanızı öneririm.
>Size tavsiyem kitaplarını okumaya başlamadan önce şu linkteki sanatkritik.com/yazilar/mucadel... yazıyı okumanız. Şair, şiirleri ve yazıldığı dönem hakkında az da olsa bilgi edinmek şiirleri anlamamızı da kolaylaştırıyor zannımca.
>DilReklam
Reklam