Acaba bir şeyin tamamına sahip olmak insanı hoyrat ve küstah mı yapıyordu? Vuslattan sonra bunun için mi bitiyordu aşklar? Bunun için mi zarafeti korumak güçleşiyor ve davranışlara sızıyordu isyan?
Evlenmeyi düşündüğünüz kişi şimdi-burada yaşadığının ne kadar farkında? Şimdi-burada olup bitenleri, konuşulanları, ilişkileri geniş bir farkındalıklar yelpazesi içinde mi anlamlandırıyor, yoksa bir kültür robotunun sınırlı kalıpları içinde mi? Çocukluk öyküsünün farkında mı? Kendi davranışlarından sorumluluk alıyor mu, yoksa sürekli sorumluluğu bir başkasına mı atıyor?