Yürü bre fıkaralık elinden, dolanıp belime kuşak olursun... veremler hastalar, uyuzlar. Sevdalar, küsmeler barışlar, heeeey karasevdalar.
Azrail gelmiş de can talep eyler. Benim can vermeye dermanım mı var?
Kıyamet gününde herkesin işi Allah’a düşer de herkes bir olur gider. Bu bakımdan dünyada herkes, bir başka işle uğraşır. Birisi kadın sevgisine düşer, öbürü mal sevdasına. Biri kazanca düşer, öbürü bilgiye. Herkes, dermanım, zevkim, hoşluğum, rahatım ondadır der, buna inanır. Bu Allah’ın bir rahmetidir. İnsan dilediği, aradığı şeye yönelir; fakat bulamayınca geri döner.
Bir an durur, düşünür de der ki: O zevk, o rahmet, aranası birşey; galiba iyi aramadım, tekrar arayayım.
Gene arar, fakat bulamaz. Böyle aranır dururken ansızın rahmet, perdesiz olarak yüz gösterir. Ondan sonra anlar, bilir ki yol, o değilmiş.
Sayfa 41 - Sufi kitap 5 Temmuz 2019 (Kitap)·Kitabı okuyor
...
Sendedir, başkasında yoktur dermanım.
El açıp dilenen yoksul gedayım,
Ne olur çevirme kapından geri.
“Kulum” de sultanım, ben sana geldim.
Saklım yok önünde, anadan üryanım,
Tut elinden, al içeri bu divaneyi.
Döndüm dolandım, eşiğinde sonum.
Tıklayan kapını benim; "Hercai"...
Sayfa 20 - ARKHE Yayınları, Sinan ALATAŞ·Kitabı okudu
Her kime canım dedim benden canım istedi
Gözlerimden yaş değil aksın kanım istedi
Ben kime bağlandıysam bir güler yüz görmedim
Her kime derdim açtım o dermanım istedi
Derdimi açtıklarım benden de dertli çıktı
Yetişin aman dedim o amanım istedi
Bir adım var gün gelir adım sanım da kalmaz
Güvendiğim zamanda adım sanım istedi .
Leylayı düşünmekten yaşamaya zaman yok
Bizi kime açsam ki zamanım istedi
Yandım dost yalım Yalım,tüttüm dost
Duman duman yanıp salt duman oldum dost dumanım istedi.