Mutluluğun paylaşmakla bir ilgisi olmalıydı, yoksa birbirini tanımayan bunca insan aynı anda nasıl böylesine içten gülebilirdi ki?
Reklam
Acı çekerken mutlu olmak, sabretmek ve zorluklar karşısında gülümsemek. Hepsi tek bir sebep içindi. Mabuda inanmak, fedakârlık yapmak ve şikâyet etmeden acıyı paylaşmak..
Tüm güçleri buradan geliyordu..
harperin beni kıskandırmak için Gurur’a yaklaştığı çok açık.”
Beste denen bu şuursuz kadın gülerek omzunun üzerinden bana baktı. “Peki, kıskanıyor musun?”
Elimdeki kadehi tüm gücümle sıkarken ona gülümsemek için kendimi zorladım. “Hiç umurumda değiller.” Bunları söylerken kafamda kaç kez Harper’ı öldürdüğümü hiç bilmiyordu.
Söylemek istediğim şey şu: aşk ne cinsiyete, ne yasalara ne de zamana bağlıdır. İnsan kendine karşı giderse, hayat da ona karşı gider. Hayatın dengesine, doğaya ve ayaklarımız zemine gömülürken bile hafif hissettiğimiz, kendimizle tam bir barış içinde olduğumuz, sınırsız bir sevinçle insan olmanın bütünlüğünü duyumsadığımız o huzura inanıyorum. İşte o an, Tanrı'nın senin elini tuttuğu andır ve yapman gereken tek şey gülümsemek ve O'nu takip etmektir.
Gülümsemek herkesi mutlu eder sanıyordum. Ama ruhu kararan insanların karanlığını kesermiş gülümseme. Onlar bundan nefret edermiş.
Reklam
Reklam