..ellerinde birer kırbaç her biri atın bir yanına geçip böğürlerine vurmaya başladılar.
Mikolka bağırıyordu:
— Suratına vurun! Gözlerine gözlerine şöyle!..
Raskolnikov atın yanına koştu, öne geçti. Hayvanın gözüne nasıl vurduklarını gördü. Ağlamaya başladı. Yüreği kabarıyor, gözlerinden yaşlar boşalıyordu. Bu arada kamçılardan biri yüzüne çarptı; ama o hiçbir şey duymamıştı..
İstemeyiş bile bir seçiştir, susuş bile bir sesleniştir.
Size ''göze göz dişe diş'' diye öğretildi. Ama ben diyorum ki düşmana karşı direnmeyin, direniş düşmanın besinidir ve onu güçlendirir. Sadece güçsüz olanlar intikam ister. Güçlü ruh affedicidir, yaralı olanın onuru affetmektir.
Sen duyduklarına inanıyorsun. Söylenmeyene inan, çünkü insanın sessizliği, sözcüklerden daha yakındır gerçeğe.
Her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?
