Beyaz Geceler
Fyodor DostoyevskiYazar:
Fyodor Dostoyevski
Çevirmen:
Aygök Bağ
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 2 dk.
Sayfa Sayısı:
72
Basım Tarihi:
Haziran 2017
İlk Yayın Tarihi:
1848
Yayınevi:
Karbon Kitaplar
Orijinal Adı:
Rusça: Бе́лые но́чи [Belye Nochi]
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9786059489751
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
112 diğer baskı · Tümünü Göster
Beyaz Geceler
72,4bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Ağustos 2024 · 208 s.
Beyaz Geceler
4.640 okunmaPanama Yayıncılık · Mayıs 2018 · 96 s.
Beyaz Geceler
4.236 okunmaCan Yayınları · Mayıs 2018 · 96 s.
Beyaz Geceler
2.891 okunmaCan Yayınları · Aralık 2019 · 96 s.
Beyaz Geceler
1.575 okunmaÖteki Yayınevi · 2017 · 120 s.
Beyaz Geceler
1.180 okunmaİletişim Yayınları · Haziran 2020 · 118 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Beyaz Geceler Hakkında1000Kitap
Beyaz Geceler kitabı, yalnız ve hayalperest bir adamın, rıhtımda tanıştığı üzgün ve mutsuz bir kadınla geçirdiği dört büyük geceyi anlatmaktadır.
Sevmeyi seven ana karakterimiz, duygusal düşüncelerini aşık olduğu Nastenka'ya net bir şekilde ifade etmekte zorlanıyor. Bir süre yanlış anlaşılıyor. Taa ki içinde biriken aşkı onun boyunu aşana kadar. Karşılığı olmadığını düşünüyor, aslında haklı ancak Nastenka duygusal anlamda hem kendini, hem de onu kandırıyor.
Ayrıca Nastenka isimli kadın karakterin, bir erkeğin gururunu tam olarak anlayamayadığını düşünüyorum.
Hikayeden çıkarılan en belirgin dersin, anlık mutlulukların aslında ne kadar büyük olabileceği konusudur.
Ayrıca düşlerin bir gün gerçek olabilir ama ne kadar süreceğini bilebilir misin? Bir saniye, bir dakika, bir saat, bir gün, belki de dört gece.
Gerçek hayattan kaçınmak için kendi zihninde hatta Dostoyevski'nin diğer bir kitabından ödünç bir kelime alarak kendi "yer altında" yaşayan bir kahramanımızı ve onun bu "beyaz gecelerde" bulduğu gerçek hayata dair bir dostluğa -ya da trajediye demek belki daha doğru olur- tanık oluyoruz. Bu kahraman çoğu kitap severin anlayacağı bir şeyden muzdarip: "Gerçek hayat ona yeterli gelmiyor." Gerçek hayatta kök salmasını sağlayacak hiçbir motivasyonu yok ve yıllardır kendi zihninde, hayal âleminde yaşıyor ki yer yer kitapta bu kahramanın zihninde geçen yılları gerçekten yaşayıp yaşamadığını, hayatını boşa harcamış olabileceğini sorgulayıp kendi öz eleştirilerini de görüyoruz ki kitapla ilgili en sevdiğim kısımlar da bunlar oldu. Çünkü bu hayallerin, bu gerçek hayattan kaçışın bile "solacağını"belirtiyor kahramanımız ve bu gerçek hayattaki kadınla dostluğuna bir şans vermek istiyor ama Dostoyevski yapıyor yine yapacağını. Bizimkinin yüzü hiç güler mi... Genel olarak kendimle bağdaştırdığım çok şey buldum kitapta o yüzden de çok sevdim. Bence Dostoyevskiye başlamak için ideal bir kitap.
Bir hayalperestin hatıralarından....
Yalnızlığı üzerinden atmaya çalışan bir düşsever ile beraber hayalperestliğin, romantikliğin, melankolikliğin ve yalnızlığın uç noktalarında dolaştık ve yalnızken arkadaş, arkadaşken dost, dostken aşık olduk.. sonrasında ise yolumuz, hikayenin başında yine yalnız olmasına rağmen gördüğü binaların bile türlü renklerle gülüştüğü bir tasvirden boyaları yer yer dökülmüş, yaşlı ve izbe görünümlü bir manzaraya dönen düş kırıklığı ile dolu yalnızlığa varıyor... Ama buna rağmen yaşadığı o 4 gecenin hatırına "Ah Tanrım.. Ne uzun bir zaman dilimidir insan ömründe bir an mutluluk.. Sırf bunun için bile bir ömür yaşamaya değmez mi?" diyerek anın değerine, aşkın yaşanmışlığına bir minnet gösteriyor... Hikayemiz İki ana karakterli, iki mekanlı, aşka, sıcak ve gerçekçi bir bakış.. 73 sayfa.. kısacık.. Ama içi psikolojik betimlemeler, normalde dillendirmediğimiz iç seslerimizle dopdolu... "Neden ilişkilerimizde her şeyi apaçık söyleyemediğimizi, neden bazı duygularımızı gölgelediğimizi, neden maskelerimiz olduğunu sorgulayarak 80 yıl öncesinden adeta günümüz sahte ilişkilerine bir gönderme yapıyor... Ve son not... Evet hayalperest olalım ama hayallerimiz, yıklıldığı vakit altında kalınmayacak hayaller olsun.. iyi okumalar... Yarınlarınız umut dolu olsun... sevgiyle kalın...
Ah Nastenka ahhh
Gökyüzü öyle yıldızlı, öyle berraktı ki, onu gören sormadan edemezdi: Nasıl oluyor da böyle bir göğün altında türlü türlü suratsız, kaprisli insan yaşayabiliyor? İşte bu güzel Satırlar eşliğinde petersburg'un sokaklarında Beyaz Geceler altında hüzünlü bir Aşk Hikayesi bizleri karşılıyor Hayalci bir adam her şeye inat hayalini gerçekleştirmeye çalışırken kalbi kırık Nastenka'ın zalimce kendi hayali için kahramanımızın kalbini kırar sürpriz sonlu sıcak bir hikaye keyifli okumalar dilerim
Hikaye aslında hepimizin içinde bulunan, bazı duygularla birleşince de şâha kalkan hayalperesliği anlatıyor. Herkesin rahatlıkla kendinden parçalar yakalayabileceği bir hikaye, çok da kısacık 70 sayfa bir eser. Okunmaya değeceği kanaatindeyim.
Sıradan bir aşk hikayesinden ziyade bazı noktalarda insanın kendine dönüp bakmasını sağlıyor.
YouTube'da "Portal" kanalında bu eserin felsefesinin anlatıldığı güzel bir video mevcut. Link bırakıyorum, izleyebilirsiniz.
youtu.be/UOjK1hVy1ro?si=...
(Dikkat, spoiler içerir!)
Uzun süredir okumak istediğim ve sonunda okumak için zaman bulabildiğim bir hikayedir Beyaz Geceler. Bir pişmanlığım varsa, o da daha erken okuyabilecekken anca bu yılın başında okumuş olmam. Kitaplarda en çok betimlemelere dikkat eden biri için oldukça geç bir keşif oldu. Hem belirli zaman dilimi içinde yaşanan beyaz gecelerin, hem duygusal karmaşaların ve en önemlisi de, fikrimce dünyanın en güzel şehirlerinden biri olan St.Petersburg’un betimlenmiş olması, hikayeden zevk almam için yeterli oldu. Karakterler hakkında konuşacak olursam, kitabın sonunda doğru Nastenka’ya ne kadar kızmış olsam da, aslında bir nevi duygularını anlayabildiğimi de söyleyebilirim. Sevdiği adamdan beklenen adımlar gelmeyince kendisini seven birine şans veren ilk karakter de değil sonuçta, fakat gene de bütün gece boyunca hayalperestle evlilik planı kurduktan sonra sabaha doğru, sözde nişanlısı ortaya çıktığı an, onu terk etmesi bende oldukça acı bir tat bıraktı. Tahmin edilebilir bir sonuçtu, insan bir yıldır sevdiğini birkaç gecede unutamaz sonuçta. Yazar çok hayalperestti, kafasında Nastenka’yı idealize edip, hem ona, hem de onu sevmeye aşık oldu. Nastenka’nın dürüstlüğüne inanarak kurduğu hayallerle yerden göğe yükseldi, son gecenin sabahına doğru ise yıkılan hayallerinin ağır yükü ile gökten yere indirildi. Nastenka ise sevilmek istedi, fakat sona doğru sevilmek yerine sevmeyi tercih etti. Oldukça depresif ve tek yönlü bir aşk hikayesinin tahmin edilebilir bir sonu oldu.
Puan vermedi
Dostoyevski; adını da verdiği dört beyaz gecede gerçekleşen Petersburg sokaklarında, başkahraman olan bir genç ve aynı beyaz gecelerden ilkinde nehir kıyısında karşılaştığı genç kız Nastenka ile karşılaşmalarını, birbirlerine anılarını, yaşamlarımı ve yalnızlık hüzün gibi duyguların anlatıldığı duygu dolu bir eser bizlere sunmuş.
Kitapla ilgili hem çok şey söylemek istiyorum hem de hiçbir şey söyleyemiyorum. Kitabın konusu basit.
Yapayanlız bir adamın aylak aylak dolaşırken aşk acısı çeken bir kadına rast gelmesi ve ona aşık olması. Daha sonra aşık olduğu kadınla arkadaş olması ve onu sevdiğiyle kavuşturma çabasını ve çabalarken çektiği kalp ağrısı.
Kitabın konusu basit olmasına rağmen Dostoyevski öyle bir anlatmışki kahramının duyduğu acıyı duymamak mümkün değil. Bir çırpıda okuyacağınız okuduktan sonra etkisinden çıkamayacağınız bir kitap herkese tavsiye ederim.
Puan vermedi
Okuduktan sonra farkedip boş boş duvara bakmıştım kitapta defalarca nastenka adı geçmesine rağmen nastenka bikere bile merak edip onun adını sormadı..
Bir günde, bir solukta bitirilebilecek bir kitap olmasıyla birlikte, sevginin, sevilmenin, aşkın ne kadar değişken bir şey olduğunu, sevgi sandığımız şeyin bazen sadece iyi hisset(tir)me, ya da sadece bir sadece şevkat, acıma duygusu olabileceği güzel bir şekilde gösterilmiş.
Yazar Hakkında
Fyodor DostoyevskiYazar · 137 kitap
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski (Rusça: Фёдор Миха́йлович Достое́вский) (d: 11 Kasım 1821, Moskova - ö: 9 Şubat 1881, Sankt Petersburg), Rus roman yazarı.
Dostoyevski, Mikhail ve Maria Dostoyevski'nin oğlu olarak 11 Kasım 1821 tarihinde Moskova'da doğdu. Altı çocuklu ailenin ikinci çocuğuydu. Babası Mikhail, askeri cerrahlıktan emekli olduktan sonra Mariinsky Hastanesi'nde yoksullara hizmet etmeye başladı. Hastane, Moskova'nın en kötü yerlerinden birinde bulunuyordu. Dostoyevski de bu hastane de doğdu. Mikhail, alkole bağımlıydı ve evini sıkı disiplin ile yönetiyordu. Çok kolay sinirlenebiliyordu. Dostoyevski'nin annesi Maria ise bir tüccar kızıydı.
Dostoyevski, çocukluğunu çoğu zaman sarhoş bir baba ve hasta bir anne arasında geçirdi. Babasının çalıştığı hastaneden bulunan hastalar ile vakit geçirmeyi ve onların hikâyelerini dinlemeyi çok seven Dostoyevski, ilköğrenimini Moskova'da yaptı. Annesi tüberküloz hastalığı yüzünden öldüğü zaman, sert disipliniyle tanınan Petersburg Mühendis Okulu'na gönderildi. Arkadaşlarının, sinirli ve aşırı duyarlı bir yapıya sahip olduğu için "Ateş Fedya" lakabını verdikleri Dostoyevski, Petersburg'ta zamanını kitap okuyarak, düşüncelere dalarak ya da kardeşi Mihail ile söyleşerek geçirdi. Babasının 1839'daki ani ölümünü burada öğrendi.
Okulu başarıyla bitirdikten sonra İstihkâm Müdürlüğü'ne girdi. Bir yıl sonra istifa ederek buradan ayrıldı. Ordudan ayrıldıktan sonra edebiyata yönelen Dostoyevski'nin ilk kitabı İnsancıklar, 1846 yılında yayımlandı. Bu eserinin ardından yazdığı kitaplarla beklediği başarıya ulaşamayan Dostoyevski'nin umudu kırıldı ve politikayla ilgilenmeye başladı.
1849 yılında devlet aleyhindeki bir komploya karıştığı iddiası ile tutuklandı. On ay hapishanede kalan Dostoyevski, kurşuna dizilmek üzereyken diğer sekiz tutuklu arkadaşı ile affedildi. Cezası dört yıl kürek, dört yıl da adî hapse dönüştürüldü. Cezasını çekmesi için Sibirya'da bulunan Omsk Cezaevi'ne gönderildi. Burada geçirdiği dört yılın ardından er rütbesi ile hizmete verildi. Subaylığa kadar yükseldi. 1857 yılında Maria Dmitrievna Isayeva ile evlendi. Beş yıl boyunca görev yapan Dostoyevski, 1859 yılında özgür bırakıldı ve Petersburg'a yerleşti.
Petersburg'a döndükten sonra Ezilenler (1861) ve Ölüler Evinden Anılar (1862) adlı eserleri yazdı. Kardeşiyle birlikte iki dergi çıkardı. 1862'de arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar bağımlılığı yüzünden maddi açıdan darlığa düştü. Bu dönemde Yeraltından Notlar (1864), Suç ve Ceza (1866), Kumarbaz (1866), Budala (1868), Ebedi Koca (1870) ve Ecinniler (1872) gibi eserleri yazdı. Eşinin ölümünden sonra sekreteriyle evlendi. Yeniden borçlandı ve kumarhanelerde gezmeye başladı. Kızının ölümünün ardından büyük bir sarsıntı geçirdi. Delikanlı (1875), Bir Yazarın Günlüğü (1876) ve Karamazov Kardeşler (1879) adlı eserlerinde yazarlık hayatı boyunca konu edindiği temaları yeniden ele aldı. Karamazov Kardeşler adlı yapıtını üç yılda bitiren Dostoyevski, bir ciğer kanamasıyla yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dünya edebiyatını en çok etkileyen ve en çok okunan yazarlardan biri olan Dostoyevski'nin eserleri birçok 20. yüzyıl düşünürünün fikirlerini derinden etkiledi.
İlk yazarlık dönemi
Ordudan ayrıldıktan sonra kurgusal roman yazmaya başladı. Dostoyevski'nin ilk kitabı olan İnsancıklar (Bednye Lyudi) ilk olarak 1846 yılında yayımlandı. Dostoyevski, toplumunu acımasız kurallarında yaşlı bir adamın öksüz bir kıza duyduğu sevdayı iç dünyasındaki derin çatışmalarla işledi. Halkın sıcak ilgisiyle karşılanan bu kitap, eleştirmenlerden de övgüler aldı. Ünlü eleştirmen Belinski, romanı okuduktan sonra Dostoyevski'ye gelecekte büyük bir yazar olacağına dair övgü dolu sözler söyledi. Şair Nikolay Neksarov, Dostoyevski hakkında "Yeni bir Gogol doğdu" diye konuştu. Yazarlıkta ün sağladıktan sonra 1846 yılında Gogol esintileri bulunan kitabı Öteki (Dvoynik) yayımlandı. Yazar bu romanda, kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma halinde bulunan bir memurun hikâyesini anlattı. Bu romanda ele aldığı çift kişilik temasını daha sonra bazı romanlarında kullansa da roman, Belinsky dahil hiçbir eleştirmence beğenilmedi. Eleştirmenler romanı sıkıcı buldu ve alay etti.
1847 yılında ise Ev Sahibesi (Hozyayka) isimli romanı yayımlandı. Dostoyevski bu eseri ile de beklediği övgülerin aksine olumsuz eleştiriler aldı. Dostoyevski, ruhsal çöküntüye düştü ve üzüntüden hasta oldu. Ancak yazarlığı bırakmayan Dostoyevski, 1848 senesinde Beyaz Geceler (Belıye Noçi) ve Bir Yufka Yürekli (Slaboye Serdtse) adlı kitapları yayımlattı. Bir Yufka Yürekli, yazara itibarını yeniden kazandırsa da beklediği başarıyı elde edemeyen Dostoyevski'nin umudunu kırdı. Yazarlıkta umudunu kırılan Dostoyevski, politikayla ilgilenmeye başladı ve genç liberallerin (Tetrashevski) grubuna girdi.
İkinci yazarlık dönemi
1859'da ordudan terhis edilerek Moskova dışında küçük bir yerde kalmaya zorlanan Dostoyevski, özgürlüğüne kavuştuktan sonra Petersburg'a döndü. Kardeşi Mihail ve arkadaşı N.N. Strahov ile birlikte Vremya (Zaman) ve sonra da Epoha (Dönem) adlı dergileri hazırladı. Bu dergilerde Slavcı düşünceyi savunduğunu belirten yazılar yazdı. Ezilenler (Unijenniye i Oskorblyonniye) ve Ölü Evinden Anılar (Zapiski iz Mertvogo Doma) ile kendinden söz ettirdi. 1863 yılında arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar borçları yüzünden sıkıntıya düşen ve yayımcılardan yazmadığı romanların avanslarını alarak yaşayan Dostoyevski, Yeraltından Notlar adlı yapıtı 1864 yılında yayımlandı. Romanda bir zihnin derinliklerine indi. Suç ve Ceza (Prestuplenie i Nakazanie) ve Kumarbaz(İgrok) adlı yapıtları 1866 yılında yayımlandı. Dostoyevski, Suç ve Ceza'yı 1858 yılında Semipalatinsk'te bulunduğu zaman Roussky Slovo dergisi için uzun bir hikâye olarak tasarlamıştı. Bunun nedeni, Sibirya'dan ayrılana dek roman yazmama kararı almasıydı. Dostoyevski, kardeşi Mihail'e gönderdiği bir mektupta kitap hakkında:
“ ...Konusu gerçekten çok güzel. Kahramana gelince, bugüne kadar hiç denenmemiş bir kişi. Ama bugünün Rusyasına bakacak olursak, böyle bir kişi karşımıza sık sık çıkmaktadır. Bu sonuca halkın kafasını yeni fikirleri anlayarak vardım. Öyle hissediyorum ki, yeni fikirler ve görüşlerle döndüğüm zaman, romanımı genişletmekte başarılı olacağım. Kişi aceleye gelmemelidir dostum. Ve insan iyi olanın dışında hiçbir şey yapmamalıdır... ”
diye yazdı.
Dostoyevski, bu eserinde bir Rus aydını olan Raskolnikov'un kendi doğrusu adına işlediği cinayetleri ve vicdanıyla hesaplaşmasını konu edindi. Yazar, küçük bir otel odasında ve kötü bir ekonomik durumla yazdığı Suç ve Ceza'yı 1866 yılında tamamlamıştı. Dostoyevski'nin yazdığı Budala (Idiot) eseri 1866, Ebedi Koca (Veçnıy Muj) 1870, Ecinniler (Besı) 1872 yılında yayımlandı. Bütün bu başyapıtlar birbirinin izledi. Karısı öldükten sonra sekreteri Anna Grigoriyevna Snitkina ile evlendi. Yeniden borçlanan ve kumaranelerde dolaşmaya başlayan Dostoyevski, bir kız çocuk sahibi oldu. Ancak kızı fazla yaşayamadı ve doğduktan kısa süre sonra öldü. Dostoyevski de bu yüzden büyük bir sarsıntı geçirdi. 1875'te Delikanlı (Podrostok), 1876'da Bir Yazarın Günlüğü (Dnevnik Pisatelya)[ ve 1879'da Karamazov Kardeşler (Bratya Karamazovi) adlı romanları yayımlandı. Hayatı boyunca eserlerinde işlediği temaları yeniden ele aldığı, insan duygularının derinliğine inen eserler yazan Dostoyevski, Karamazov Kardeşler'de Ivan ve Alyosha Karamazov adlı karakterler için filozof Vladimir Sergeyevich Solovyov'dan ilham aldı. Zosima ve Alyosha'nın öne çıkacağı Bir Büyük Günahkarın Yaşamı adlı eseri tamamlayamadı. 1881 yılının Ocak ayında bir ciğer kanaması geçirerek yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dostoyevski için yapılan cenaze töreninde yaklaşık otuz bin kişi tabutunun arkasında yürüdü.
Dostoyevski, beğeniyle karşılanan ilk romanı İnsancıklar'dan sonra yazdığı Öteki ve Ev Sahibesi ile olumsuz yorumlar aldı ve depresyona girdi. Ancak yazar, kendisini ruhsal çöküntüye götüren düşüncelerden uzaklaşmayı bildi. Dış dünyadan kopan zihninin parçalanışını kendi çözen yazarın eserlerindeki ruhbilimsel açıdan en zengin tema da çift kişilik temasıdır. Kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma hali içerisinde bulunan bir memuru anlattığı Öteki adlı yapıtında daha sonra da işleyeceği bir tema olan çift kişilik temasını işlemişti.
Ellili yaşlarında içine bazen bir karamsarlık ve ağırlık çöken Dostoyevski, bu durumu ikinci eşi Anna Grigoriyevna Snitkina’ya "Sanki bir suç işlemişim gibi bir çeşit sebepsiz hüzün ve keder içindeyim" diye açıklamıştı. Ecinniler'de Stavrogin'i bir çocuğa tecavüz ettirmiş olması yüzünden de kendini hep suçlamıştı.
Dostoyevski kendi çocukluğunda, annesine acı çektirmesinden, sürekli sarhoş olmasından ve hizmetkârlara kötü davranmasından dolayı babasından nefret ediyordu. Eserlerinde kullandığı, kaderine boyun eğen ve uysal kadın örneğini kendi evinde; annesinde gördü. Kadının alttan alması, erkeği daha da kızdırmaktan başka bir işe yaramayacağını görmüştü. Çok duyarlı biri olan Dostoyevski, bu yüzden babasına kin besliyordu. Babasının ölümünü haber aldığında, "Babamın ölümünde benim hiçbir suçum yok, ama bu öldürmenin kefaretini ödemeye hazırım, çünkü içimden onu öldürmek geçiyordu" diyerek Karamazov Kardeşler adlı romanında yer alan Dimitri Karamazov'un tepkisinin benzerini gösterdi. Dostoyevski, babasının ölümünü istediğini düşünerek depresyona girdi. Bazı yazarlara göre de ilk sara nöbetlerine de bu düşünce sebep oldu. Sigmund Freud ve birçok psikanalizci, babaya duyulan bu nefrete ve bunu izleyen suçluluk düşüncesine dayanarak Dostoyevski'nin hastalığının sinirsel kökenli olduğunun ortaya çıkardı.
Andre Gide, Ezilenler adlı romanın, aşağılanışın insanı cehennemlik ettiği, alçakgönüllüğünse kutsallaştırdığı fikriyle dolu olduğunu söylemişti. George Steiner ise Charles Dickensvari bir havanın olduğunu söylediği Ezilenler'de bulunan temanın Ebedî Koca'da, Ecinniler'de ve Karamozov Kardeşler'da da yer aldığını söyledi. Nicholas Berdyaev, Dostoyevski'nin bütün yaratıcı gücünü insana ve insanın kaderi temasına adadığını, bunun da onu ölümsüz kılmaya yettiğini belirtti.
Devlet aleyhinde bir komploya katıldığı iddiası ile tutuklandıktan sonra sekiz ay hapisanede kalan Dostoyevski, suç ve ceza kavramlarıyla en yoğun şekilde burada karşılaştı. İdam edilmek üzereyken affedildi. Cezası dört yıl kürek ve altı yıl adî hapse dönüştürüldü. Dört yılın sonunda er rütbesi ile kışlaya verildi ve 1859 yılında terhis edildi. Suç ve Ceza adlı eserini 1858 yılında oluşturmaya başladı. Bu eserinde ahlak kavramını ve siyaseti harmanladı. Dostoyevski, bu romanda sadece Rus halkını değil, tüm insanlığı tehdit eden bir kısır döngüden kurtulmanın gerçekleşebileceğini vurguladı. Yazar, John Stuart Mill'in ekonomik refah için bireysel bencilleşmeyi öneren kuramını Semyon Zaharoviç Marmeladov'un ağzından eleştirdi.
Dostoyevski, düşünce ve sanat deneyimini sürekli olarak arttırdı. Tanrı'dan, ateizmden, kötülükten, özgürlükten söz eden roman karakterleri, gerçekte aynı bilincin farklı anları gibidir. Bu karakterler aracılığıyla Dostoyevski, cinleri ruhundan uzaklaştırır. Bakış açısı değişmekle beraber eserleri, gerçeğin hep aynı çoşkulu ve acı veren arayışı içerisindedir.
