Killing Commendatore
Haruki MurakamiYazar:
Haruki Murakami
Tahmini Okuma Süresi:
19 sa. 57 dk.
Sayfa Sayısı:
704
Basım Tarihi:
9 Ekim 2018
Yayınevi:
Harvill Secker
ISBN:
9781787300194
Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kristal Gecede Gri Bir BaykuşRoman
Sessizlik açtırdı gözlerimi. Yatakta doğruldum. Karanlık gökyüzüne baktım pencereden. Uykularımda bile düşünceme yuva yapan bu hikayeyi “Hepsi sadece metafor, sadece birtakım kavram yığını...” diye zihnimden kovmaya çalıştım. Tam o sırada arkamdan ince bir ses duyar gibi oldum. İrkildim. Kumandandı bu. Apaçık onun sesiydi. Onu göremesem bile odanın içinde bir yerlerde oturmuş beni izlediğini hissediyordum. Yeniden duydum aynı sesi. O tuhaf konuşma tarzıyla bir kez daha tekrar etti aynı şeyleri.
“Sizler yanılıyorsun.” dedi kumandan zihnimden geçenleri okumuş gibi.“Burada olan şeyler metafor değil. Hepsi yaşanmış şeyler. Sizler buna inan.”
...
“Burada olan her şey kavram ya da metafordan başka bir şey değil diye düşündüm. Ancak yine de, beni sımsıkı saran bu karanlık son derece gerçekti, beni boğan bu derinlik de sonuna dek gerçekti.”
Kitabın sonlarına doğru geçen bu alıntı benim kitap hakkındaki düşüncemi özetliyor. Bu yüzden bu alıntıyı incelememin en başına koymak istedim. Kaç yıldır sıkı bir Murakami okuruyum bilmiyorum ancak bu yazar beni daha fazla şaşırtamaz, başka bir kitabını daha fazla sevemem dedikçe her yeni kitabında bu sınırlamalar kırılıyor. Evet! Yeni favori romanım Kumandanı Öldürmek!
Murakami'nin okuduğum çoğu romanından farklı hissiyat verdi bana bu kitap. Gerek olay örgüsünün sağlamlığı olsun gerek karakterlerin karşımıza ete kemiğe bürünüp canlı kanlı insan olarak çıkmaları olsun ve gerekse 800 küsür sayfa olmasına rağmen sayfaların birbiri ardına akıp gitmesi olsun her şeyiyle harika bir kitaptı. 848 sayfa boyunca hızını bir an olsun kesmeden sürüp giden gizemi de tamamen büyüleyiciydi.
Kitabı bilerek çok yavaş okudum. Çünkü bitmesini istemedim. Kitabın konusu, okuduğum bu iki ay boyunca zihnimi o kadar meşgul etti ki gece birden sessizliğin
Japon edebiyatı bir kitap Japon yazar Murakami'nin bu kitabı fena değildi. Bir resim tablosunu oluşturan nesnelerden kişilerden bir hikaye yaratılmış Anlatıcı olan karakterimiz Resim tablosundaki kişileri gerçek hayatında görüp onları ortadan kaldırmaya çalışıyor. Anlatici karakterimiz Gecenin bir vakti evde tek başına resim tablosundaki kişilerin seslerini duyuyor biraz ürpertici kitap diyebilirim
9/10
2024 61. kitabı
Murakami aga gene yapmış yapacağını bu kitapta. Kitabın olay örgüsü ve geçişleri muhteşem hissetmeden sizi konudan konuya geçiriyor beni sıkan hiç bir sayfası olmadı. Klasik müzikten bahsederken kendinizi bir anda fantastik bir dünyanın gizeminde buluyorsunuz sonra bir anda yalnızlığın felsefesine gömülmüşken bir film hatırlatması sizi gömüldüğünüz yerden çıkartıyor. Ve bu konudan konuya geçişler öyle naif bir yapıya sahip ki hem yeni konuyu merak ediyorsunuz hemde önce ki konuda aklınız kalıyor. Sanırım Haruki Murakami hiç okumaktan vazgeçemeyeceğim hatta ve hatta tekrar tekrar okuyacağım yazarlardan biri kitabı kesinlikle herkese tavsiye ediyorum keyifli okumalar diliyorum.
Haruki Murakami hiç okumaktan vazgeçemeyeceğim hatta ve hatta tekrar tekrar okuyacağım yazarlardan biri kitabı kesinlikle herkese tavsiye ediyorum keyifli okumalar diliyorum.Enfes bir roman...Edebiyat
Yine ilmek ilmek örülmüş, fevkalade zevkli bir murakami kitabı. sekiz yüz elli sayfalık dev bir gizem kitabı desek daha doğru. bu kitapta en çok neyi mi hissedeceksiniz? yalnızlığı ve gizemi. biraz da sırları ve tabi ki arka planda müziğin ritmini. murakami bu hayatta iki şeyi çok iyi beceriyor. bir iyi yazmayı, iki neredeyse her kitabında sizi sanatın büyülü dünyasına çekmeyi (burada resimi ve müziği her hücrenizde hissedeceğinizi garanti ederim). her kitabına masalsı bir hava katmayı başaran murakami'nin en beğendiğim kitabı bu oldu. sekiz yüz elli sayfa olmasına rağmen üç günde bitti. bu kitabı herkes okumalı ama özellikle gizem ve polisiye severler mutlaka okumalı.
gelelim tanıtıma;
kumandanı öldürmek yalnızlığı bir yük olarak görmeyen, yeri geldiğinde yalnızlığını bir madalya gibi göğsünde taşıyanlar için yazılmış bir roman. tıpkı bir dağ başında yalnız bir hayat süren, bu yalnız varoluşuyla gizemli bir şeyleri hayatına davet eden roman kahramanımız gibi...
Anlatıcımız otuz altı yaşında eşinden boşanmak üzere olan bir ressamdır. Boşanma arefesinde olan ressamımız, evden ayrılır ve kalacak yer aramaya başlar. Üniversiteden yakın bir arkadaşı kalması için babasının dağ evini önerir. Arkadaşının babası(Tomohiko Amada) çok ünlü bir ressamdır ancak artık yaşlı ve hafıza problemleri yaşamaktadır ve bir bakımevinde kalmaktadır. İsimsiz ressamımız, bir anlamada eve göz kulak olmak ve gelecek hayatında ne yapmak istediğine karar vermek için bu evde kafa dinlemeye çekilir. Ressamımız hayatını portre ressamlığı yaparak kazanmaktadır ancak bu evde daha sanatsal çalışmalar yapma isteğine odaklanır.
Bir gün çatı katından bir ses gelir ve çatı katını kontrol için çıktığında köşede neredeyse saklanmış vaziyette, sarıp sarmalanmış bir tablo bulur. Bu tablonun Amada'nın eski Japon tarzında yaptığı Kumandan'ı Öldürmek adlı eseri olduğu yazılıdır. Ressamımız bu tabloya hayran kalır ve ayrıca tablonun neden çatı katında saklı olduğunu merak eder.
Tabloyu bulduğu günlerde ilginç bir portre yapma teklifi alır. Birisi çok yüksek bir fiyata portre istemektedir. Daha sonradan bu kişiyle tanışır ki bu adam vadinin karşısında yaşayan komşusu Menşiki adlı kişidir. İlginç bir kişi olan Menşiki ile portre yapma sürecinde daha yakın olurlar.
Ressamımız bir gece aniden uyanır ve bir yerlerden bir çıngırak sesi gelmektedir. Sesin kaynağını ise evin yakının da bulunan bir kuyudur.Ancak bu kuyunun üstü taşlarla örtülüdür. O halde bu çıngırak sesi yerin altından nasıl gelebilmektedir. Menşiki ve anlatıcımız kuyunun üstündeki taşları kaldırtırlar ve kuyu açığa çıkar. Daha sonrasında olağanüstü olaylar yaşanmaya başlar..
İdealar, metaforlar, kapatılması gereken bir çember, tamamlanmak istemeyen tablolar ve daha bir sürü olaylar kitapta yer almakta. Çok
Hep aynı, tamamen farklı!
Kalın gözüken, canım sıkılır mı diye korkutan ama aslında şu gibi akıp giden büyülü gerçekçiliğin harika bir örneği. Murakami hep benzer kişilerin etrafında(yalnızlığı seven, müzikle haşır neşir ve sessiz sakin yaşamlar sürdüren kahramanlar) olay örgülerini kuran, anlatım dili güçlü yazar. Okuduğum üçüncü kitabı, üçü de keyifli ve içine çeken eserler. Bu dünyanın dışında da alemler olduğunu aynı zamanlarda farklı durumlar yaşandığını kurguluyor. Diğer okuduğum kitaplarda da vardı. (Zemberek kurşunun güncesi, sahilde kafka) Olay örgüsü okuyucuyu her zamanki gibi merakla beklentilere sokuyor, saf bir anlatımla ve fiziki dünyanın veremeyeceği bir tatminle kurgular yaşanırken, insan olayda bir parça rol almış gibi hisseder hale geliyor. Sanki okurken herhangi bir kahramana bir an da olsa dönüşmüş ve o kişinin yerine olaya dahil olmuşuz gibi bir izlenime kapılıyor insan. Doğaüstü deneyimler ise monotonlaşan dünyanızda bize belirsiz olasılıkların cazibesini, ihtimalini sevdiriyor. Her kitabı benzer mantıkla kurulu olsa da olaylar ve kişiler okuyucunun beyninde sağlam tahtlar ediniyor. Okuması aşırı keyifli, heyecan verici ve ufuk açıcı.
Hiç kelimelerin oluşturduğu cümleler ile resim çizdiniz mi, peki hiç bu cümleler ile çizilmiş bu resmi gördünüz mü, ya da buna şahit oldunuz mu? Murakami bunu yapmış. Ne demişti bana: "Bu kitabı beraber okumalıyız, içinde sanat içinde sanat var." demişti. Murakami kitabına da adını verdiği "Kumandanı Öldürmek" tablosunu kitabında o kendine has cümleleri ile betimleyerek, her bir karakterin, her bir nesnenin detayını vererek bu resimi zihninizde çiziyor. Görüyor, sanatın dokusunu hissediyorsunuz. Karakterlerin mimikleri ile, aslında o an neler olduklarına karşı neler düşündükleri ile ve karakterin yaşam gayelerinden amaçlarına kadar veriyor.
Resim sanatı ilgimi çeker ama sadece çizilenin güzelliğini beğenirdim. Yani fotoğraf makinesi gibi çekilen o anın öncesini, sonrasını ve o anın duygusunu yorumlayabilme yeteneğim olmadığı gibi anlam da veremezdim. Murakami ama bunu yaparak aslında bu yorumlamanın ne kadar güzel ne kadar da sanatın yaşattığı keyfi gösteriyor ve bir sergideymişcesine tablonun önünde dururken belki de tavan arasında tozlanmış şekilde bulunmuş tabloyu yorumlatıyor bizlere, daha doğrusu yaşattırıyor.
Murakami dünyada bu derece okunan ve sevilen bir yazar iken de Japon edebiyat dünyası içinde, eleştirmenleri tarafından pek beğenilmemekte ve yıldızları barışmamaktadır. Batılı ve fazla ABD'ye yakın diye eleştiri alır. Kumandanı Öldürmek kitabında da aslında büyük bir Batı ile Doğu'nun karşı karşıya alınması mevcut yer yer. Tabii ki de kitabın konusu resim sanatı olduğu için de bu kıyası Batı resim sanatı ve Japon tarzı resim sanatını kıyaslamaktadır, buradan da bir Orhan Pamuk - Benim Adım Kırmızı tadı almak kaçınılmazdır.
Murakami kitaplarında, aslında şu şekilde söylesek daha güzel olur. Murakami dünyasında en çok sevilen temalardan biri yalnızlık
Gözle görülen şeyleri seviyorum en az göze görünmeyenler kadar !
Puan vermedi·848 syf.·
2022 16. kitabı
DİPÇE:
Akan zaman içinde yaşamın değiştiğini hayatımıza istesek de istemesek de birilerinin eklemlendiğini birilerinin köşesiz dünyamıza tutunamayıp yuvarlandığını her şeyin zorunlu şekil değiştirdiğini hatta kendimizin bile azar azar ince çizgiler sahiplendiğini , kaybolup giden zamanın sesine kulak verdiğimizde fark ederiz.
Ardımızda bıraktığımız zaman; ölü tanecikler halinde yüreğimizde korku korku öfke öfke umutsuzluk ve çaresizlikle tortulanıyor ve biz ,bizi öğüten bu hengame içinde kendi karanlığımızda kayboluyor , hangi davranışımızın hangi duygumuzdan kaynaklandığını bilemeyecek kadar uzak düşüyoruz kendimizden.
Gerçek bir yalnızlık duygusu ile akıp giden bir nehrin sularında yüreğimizi yıkamadıkça ; korkularımız ve tutsaklıklarımız ile yüzleşmedikçe yeniden doğamayacak ve farkında olmadan yüreğimizi tıkayan o tortuyla azar azar ama ıstırapla öleceğiz.
Bu kesif yığını yerinden oynatamayanlar yaşamın bize sunulan bir mucize olduğunu bilemeyecek , ondan kopup gelen muziceleri ise asla göremeyecek...Yüreği ie sevemeyecek, yüreği ile özleyemeyecekler...
Kumandanı Öldürmek, bir nehrin sularına erişen orada kendisiyle yüzleşen, ruhunu ve bedenini temize çeken ressamın hikayesi ...
Bu eserinde ülkesinin yüreğindeki tortuyu "Nanking Katliamı" nı deşen, bu ağırlığın bir sanatçının bileklerinden sızan kanla akıp bitmeyeceğini sembolik olarak anlatan ve bu yarayı bireysel yolcuğunda dillendiren Murakami'yi daha çok sevdim.
Ben Murakami'nin kuyusunun başında zamanın ölüp gitme sesine kulak verdim.
Kimbilir belki o nehir rüyalarımızda dahi çağıldıyordur
Dipçe 2 :
Bu incelemede karakter analizine, zaman- mekan örüntüsüne ,yazarın dili üslubu ve metaforların çözümlenmesine
yer vermedim. 848 sayfa boyunca ve bitiminde okuma birikimimin ötesinde
“İnsan, kendini yeniden çizerken, ne kadar silinebilir?”·848 syf.·İnceleme
9/10
2025 159. kitabı
Ve silindikçe, yeniden var olabilir mi?
Roman dışarıdan bakıldığında anlam veremediğiniz ilerledikçe bir ressamın kişisel krizini anlatıyor gibi görünür. Biraz daha içine girildikçe, bu yüzeyin altında sessizlikle yoğrulmuş, gölgelerle örülmüş çok katmanlı bir varoluş anlatısına açılır kapı. Her şey bir evliliğin çöküşüyle başlar. Kim olduğunu, neye inandığını ve hatta neden resim yaptığını unutan bir adamla karşı karşıya kalırız. Ama bu bir son değil, kendini silmenin başlangıcı.
İsmini bilmediğimiz ressam, başkalarının portresini çize çize kendi yüzünü yitirmiş biridir. Portre sanatının en büyük tuzağına düşmüştür: Başkalarının kimliğini tanımlarken, kendi benliğini saydamlaştırmak. Eşinden ayrılıp uzak bir dağ evine çekilmesi, yalnızca fiziksel bir kaçış değildir. O ev, sanatçının iç dünyasına açılan bir geçit, bilinçdışının çerçevesiz bir tuvali gibidir.
Ev, ünlü Nihonga ustası Tomohiko Amada’ya aittir. Onun evinde yaşamaya başlamak, aynı zamanda onun bastırdığı geçmişle, gizli kalmış resimleriyle ve suskunluğu ile temas kurmak anlamına gelir. Amada konuşmaz, çünkü bazen sanat konuşur. Hele ki içinde bastırılmış tarih, kişisel suç ve estetikleştirilmiş travma varsa, bu konuşma daha çok bir fısıltıya dönüşür. Ressam, Amada’nın Kumandanı Öldürmek adlı gizli tablosunu bulduğunda, yalnızca bir resim değil, aynı zamanda görsel bir itirafla karşılaşır. Ve böylece, kendi yolculuğu da başlar.
Bu tablo, imgelerin ne kadar tehlikeli olabileceğini hatırlatır. Çünkü o tablonun içinden bir şey, ya da biri, dışarı çıkacaktır. Kumandan! Görünüşte Amada’nın tarihsel bir sahneyi resmettiği bu tablo, zamanla anlatıcının hayatına doğrudan müdahale eden bir varlığa dönüşür. Kumandan, sadece bir figür değil; bastırılmış şiddetin, otoritenin, geçmişin ve kolektif suçun bedenleşmiş
Haruki Murakami denince akan sular durur. Kendisinin ciddi bir hayranıyım. Keşke okumasaydım dediğim kitabı bugüne kadar olmadı. Ancak 1Q84 ve Kumandanı Öldürmek kitaplarının yeri bende ayrı. Kurgu, hikaye akışı, başrol betimlemeleri bence harika. Sanal gerçeklik içinde hayal dünyanıza yeni sınırlar eklemenize yardımcı oluyor.
Kitabın hikayesi hakkında ufak bir ipucu vereyim.
Gizemli bir kuyu, tavan arasından çıkan bir tablo ve her gece aynı saatte çalan bir çan....
Herşey ana karakterin çok ünlü bir ressamın evine taşınmasıyla başlıyor. Tavan arasında bulduğu bir tabloyu gün yüzüne çıkarınca, ruhanî alemle gerçek dünya arasındaki köprüyü tekrar kurmuş oluyor...
Yazar Hakkında
Haruki MurakamiYazar · 36 kitap
1949 yılında dünyaya geldi, 1975'te Tokyo'daki Vaseda Üniversitesi'nden mezun oldu. 1986-1995 yılları arasında Avrupa ve ABD'de yaşadı. Yazarın ilk ve Gunzou Edebiyat Ödülü'nü alan romanı "Kaze no oto vo kike"dir (1979). Onu "Hitsuci vo meguru Bohken" (1982) isimli romanı izledi. Yazar bu eseriyle Yeni Yazarlar Noma Edebiyat Ödülü'nü aldı. Ardından "Sekai no ovari to hahdo bohrudo" (1985) geldi ve bu kitap da yazara Tanizaki Ödülü'nü kazandırdı. Ama ona asıl ününü kazandıran 16 dile çevrilen "İmkânsızın Şarkısı" (1987) oldu. 1995'te yayımlanan "Zemberekkuşu'nun Güncesi"yle 1996 yılında Yomiuri Edebiyat Ödülü'nü de kazanan Murakami, daha sonra baştan çıkarıcı bir aşk hikâyesi olan "Supuhtoniku no Koibito"yu (2001) yazdı. Yazar ayrıca, "Zoh no şohşitsu" (1993) ve "Kami no Kodomotaçi-va mina adoru" (2002) adı altında öykülerini de kitaplaştırmıştır. Japonya'nın XX. yüzyıldaki en büyük edebiyatçılarından biri olarak kabul edilmesine rağmen, Amerikan kültürünün etkisi altında kaldığı ve aşırı Batıcı olduğu eleştirilerine maruz kalan yazarın edebiyat dışı tek kitabı "Andahguraundo"dur (2001). Murakami'nin son eserleri ise "Kokky no minami, taiyou no nişi" (2003) ve "Dansu dansu dansu"dur (2003).
Ödülleri :
- 1996 Yomiuri Edebiyat Ödülü ("Zemberekkuşu'nun Güncesi"yle
- 1985 Tanizaki Ödülü ("Sekai no ovari to hahdo bohrudo"yla)
- 1982 Yeni Yazarlar Noma Edebiyat Ödülü ("Hitsuci vo meguru Bohken"le)
- 1979 Gunzou Edebiyat Ödülü ("Kaze no oto vo kike"yle)
