Yazar:
Hermann Hesse
Çevirmen:
Kamuran Şipal
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 1 dk.
Sayfa Sayısı:
177
Basım Tarihi:
1997
İlk Yayın Tarihi:
1970
Yayınevi:
Afa Yayınları
Orijinal Adı:
Rosshalde
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Diğer Baskılar
Rosshalde
664 okunmaYapı Kredi Yayınları · Ekim 2019 · 168 s.
Rosshalde
158 okunmaYapı Kredi Yayınları · 2015 · 167 s.
Rosshalde
18 okunmaAfa Yayınları · 1997 · 177 s.
Rosshalde
4 okunmaFarrar Straus & Giroux · 1970 · 213 s.
Rosshalde
2 okunmaRowohlt Verlag · Kasım 1977 · 122 s.
Roßhalde
0 okunmaSuhrkamp Verlag · · 192 s.
Yorumlar ve İncelemeler
Giderek üzdün bizi Hermann1000k
Uzun zaman sonra şöyle saran bir kitap okumamıştım. Hele ki son bölümler o kadar üzücüydü ki sol bademcik şişti resmen üzüntüden.
Şimdi durum şöyle, ana karakterler çok iyi entegre edilmiş kitaba. Bay Veraguth ve Bayan Veraguth iki çocuklu mutsuz ve durağan bir evlilik sürdürüyor. Büyük oğlu Albert Bay Veraguth ile arası iyi değil. Babasına karşı oldukça hırçın biri çünkü bizim Albert müzikle ilgileniyor babası da müziği sevmiyor. Haaa bahsetmeden edemeyeceğim bu bizim Bay Veraguth ressam ve ünlü biri ama 'anguth' . Ailesine zaman ayırmak yerine sürekli resim yapmakla meşgul ve onları geçiştirip duruyor. Albert ile arası bozuk karısıyla zaten konuşmuyor bile. Aradan epey zaman sonra Veraguth'un arkadaşı Otto çıkageliyor. Bizim anguth oldu bir yaşam canlısı, şaraplar gezmeler tozmalar havada uçuşuyor. Bu Otto da bizimkine demez mi gel bu hayattan Hindistan'a gidelim orda yeni bir hayat kur falan. Ama Bay Veraguth'un küçük oğlu Pierre'e bir düşkünlüğü var. Aslında o evde sevme ihtimali olarak bir tek Pierre kaldı. Yani babası Pierre onu sevsin istiyor. Bay Veraguth eşiyle boşanma aşamasında Pierre biraz büyüsün evli evine köylü köyüne olacak . Ama sonra öyle bir şey oluyor ki...
Sonu anlatılmaz yaşanır. Buyrun okuyun görün :)
Herman Hesse kitaplarında nedense beklentimi az tutuyorum ve her seferinde fazlasını bulup mest oluyorum. Çok duygusal ve dokunaklı bir hikayeydi. Üstelik sadece 120 sayfa...
Rosshalde veya orojinal s harfiyle Roßhalde, 
Gertrud kitabında olduğu gibi, aşık olunan kadının ismi sandım ve yanıldım. Bir konağın ismi bu.
Bu konakta meşhur ve varlıklı bir ressam, güzel karısı ve iki oğluyla mutlu mutlu yaşıyor demek isterdim. Ama öyle değil. Adamın eşi ve büyük oğluyla arası uzun zamandır iyi değil. Hatta büyük oğluyla birbirinden nefret edecek dereceye gelmişler bir vakit. Konağının biraz ilerisindeki atölyesine ilaveten yaptırdığı iki göz odada kalıyor fakir ve yoksul bir resim talebesi gibi ve günlerini atölyede harıl harıl çalılışmakla geçiriyor. Ufak oğlunu görmek ve onunla zaman geçirmek arzusu olmasa, konağa hiç uğramayacak, bazı akşamlar bir yabancı gibi evin etrafında dolanmakla ve acaba ne yapıyorlar diye düşünmekle yetinecek. Bu mesafe, tıkanmışlık ve mutsuzluk içerisinde hiçbir ışık görmeden ebediyete kadar yaşardı bu iki kırgın ve mağrur çift, eğer adamın eski bir dostu onları ziyarete gelmese, hallerini görüp kahrolmasa ve bir ışık belirtisi olan tavsiyesini yapmasaydı. Tek ortak noktaları olan ufak oğullarını paylaşma konusunda bir anlaşsalar birbirinden hemen kopacak olan bu çift için bir ümit var mıdır hâlâ? Yoksa çözülemeyen bu kör düğüm, Aleksander'in olayı misali kaderin kılıcıyla mı çözülecek?
Bilhassa mutsuz ve çıkmazda olan evli çiftler için yazılmış gibi duran hikaye, aslında ana konu olarak bir sanatçının evlenip evlenemeyeceği konusunu irdelemek için yazmış yazar. Kitap bittikten ve baskiya verildikten sonra babasına bu konuya çok kafa yorduğunu ve bunun için yazdığını belirtmiş yazar bir mektubunda.
Hesse'nin sırf bu kitabını değil, elinize
Gertrud kitabında olduğu gibi, aşık olunan kadının ismi sandım ve yanıldım. Bir konağın ismi bu.
Bu konakta meşhur ve varlıklı bir ressam, güzel karısı ve iki oğluyla mutlu mutlu yaşıyor demek isterdim. Ama öyle değil. Adamın eşi ve büyük oğluyla arası uzun zamandır iyi değil. Hatta büyük oğluyla birbirinden nefret edecek dereceye gelmişler bir vakit. Konağının biraz ilerisindeki atölyesine ilaveten yaptırdığı iki göz odada kalıyor fakir ve yoksul bir resim talebesi gibi ve günlerini atölyede harıl harıl çalılışmakla geçiriyor. Ufak oğlunu görmek ve onunla zaman geçirmek arzusu olmasa, konağa hiç uğramayacak, bazı akşamlar bir yabancı gibi evin etrafında dolanmakla ve acaba ne yapıyorlar diye düşünmekle yetinecek. Bu mesafe, tıkanmışlık ve mutsuzluk içerisinde hiçbir ışık görmeden ebediyete kadar yaşardı bu iki kırgın ve mağrur çift, eğer adamın eski bir dostu onları ziyarete gelmese, hallerini görüp kahrolmasa ve bir ışık belirtisi olan tavsiyesini yapmasaydı. Tek ortak noktaları olan ufak oğullarını paylaşma konusunda bir anlaşsalar birbirinden hemen kopacak olan bu çift için bir ümit var mıdır hâlâ? Yoksa çözülemeyen bu kör düğüm, Aleksander'in olayı misali kaderin kılıcıyla mı çözülecek?
Bilhassa mutsuz ve çıkmazda olan evli çiftler için yazılmış gibi duran hikaye, aslında ana konu olarak bir sanatçının evlenip evlenemeyeceği konusunu irdelemek için yazmış yazar. Kitap bittikten ve baskiya verildikten sonra babasına bu konuya çok kafa yorduğunu ve bunun için yazdığını belirtmiş yazar bir mektubunda.
Hesse'nin sırf bu kitabını değil, elinize
Rosshalde "sessiz veda"1000Kitap
Rosshalde Malikanesi... Dışarıdan huzurlu görünen bu evde yaşayan bir ressamın, ailesiyle arasındaki aşılmaz duvarları ve yalnızlığını anlatıyor. Evliliğindeki yabancılaşma ve duygusal kopuş, onu kendi mülkünde bir mahkuma dönüştürmüş. Çocukluk arkadaşının ziyaretiyle hayatını sorgulamaya başlar, sanatçı kimliği ile babalık ve eşlik sorumlulukları arasında da sıkışıp kalır. Kitap, karakterin kendi özgürlüğüne ulaşmak için neleri feda etmesi gerektiğini hüzünlü bir dille anlatıyor.
Anlatım o kadar zarif ki karakterlerin arasındaki o aşılmaz duvarlar seni öfkelendirmek yerine derin bir hüzne sürüklüyor. Melankolinin içinde buluyorsun kendini. Kısacası; kalbi yorgun olanların, sessizce anlaşılmayı bekleyenlerin kitabı bu bence. Rosshalde, aslında bir "sessiz veda" hikayesi de diyebiliriz. Hermann Hesse'nin okuduğum ikinci kitabı, 
Bozkırkurdu'nu okurken de aynı hisleri yaşadım. Zarif ama bir o kadar yoğun melankoli.
Sonu beni çok üzdü :,,( Böyle bir son beklemiyordum hiç.
Özgürlük için bedel ödemek zorunda kalmak, en değerli varlığını kaybetmek...
Bence; özgürlük, eğer elinizde tutacak kimse kalmadığında geliyorsa, o artık bir kurtuluş değil, sadece sonsuz bir boşluktur.
Ağır bir ceza gibi...
Hermann Hesse'nin okuduğum ikinci kitabı, Bozkırkurdu'nu okurken de aynı hisleri yaşadım. Zarif ama bir o kadar yoğun melankoli.
Sonu beni çok üzdü :,,( Böyle bir son beklemiyordum hiç.
Özgürlük için bedel ödemek zorunda kalmak, en değerli varlığını kaybetmek...
Bence; özgürlük, eğer elinizde tutacak kimse kalmadığında geliyorsa, o artık bir kurtuluş değil, sadece sonsuz bir boşluktur.
Ağır bir ceza gibi...
Puan vermedi·168 syf.·
2021 204. kitabı
Yazarla tanışma kitabım
Ressam Johan Veraguht
Eşi piyanist Adele Veraguht
Çocukları :küçük pierre, asi Albert
Göl kenarında geniş alana yayılmış
Malikane
Rosshalde...
Oyle konun içine sızı cekip alan, yumuşak bir dili var, yazarın kalemindeki tasvir gücü anlattığı hikaye, o kadar gerçek kii,
Acaba kendini mi?anlattı demeden gecemiyorum.
Ülkemizde bir kaç eseri dışında hakkettiği değeri görmeyen
Muazzam bir kalem
Buyurun okuyun..
Hermann Hesse den okuduğum ilk kitap ve beklentimin oldukça üstündeydi. Yazarın hayatından izler taşıması da beni etkiledi. Bir aile ama parçalanmış ve anne baba ; birbirlerine bu kadar yabancı, yemek dışında bir araya bile gelmiyorlar. Iki tane oğulları var biri yatılı okuyor , küçük olan anne babanın sevgisine ilgisine ve sohbetine muhtaç.. böyle mutsuz evliliklerde ne yazık ki olan çocuklara oluyor. Pierre beni çok üzdün! Iyi ki tanışmışım yazarla.
Rosshalde muhteşem bi malikhane. Ama gel gelelim içinde tat tuz yok. Birbirinden tamamen kopmuş bir karı koca ve iki oğulları.Büyük oğlan zaten almış başını gitmiş ve babasından neredeyse nefret etmekte. Ama bi minik oğlan var ki...
Bu kitapla ilgili daha fazla bişey anlatmak istemiyorum. Okumanızı istiyorum çünkü.Zaten arka kapakta verilmesi gerekenden çok fazla bilgi verilmiş. Pierre'in öleceği söylenmiş. Ahhhh ben de söyledim ya tutamadım çenemi;)
Bu kitapta benim en çok ilgimi çekense şu oldu. 1914yılında kaleme alınan ve yazarın kendi hayatından da izler taşıdığı söylenen 167 sayfalık kitabın, o yıllardan bahsettiğini ben 81. sayfasında hissettim ilk kez. O kadar güncel ki karakterler ve anlatım...Yazıda ileri görüşlülük mü denir buna yoksa güncelliğini hala koruyan karakterler ve olay örgüsü mü ...Fazla teknik olacak bunlar haddimi aşmadan susayım...
Netice olarak Pierre içimi yaktı. Annelik hormonları ile okununca oldukça farklı izler bırakan bi kitap
Rosshalde,Veraguth ailesinin yaşadığı muhteşem bahçe.Aile baba,anne Veraguthlar,büyük oğul Albert,küçük oğul Pierre ve yardımcılarından oluşuyor.Çoktan ilişkileri kopmuş bir ailenin hayatı aslında artık alışılagelmiş düzeni içinde devam ediyor.Rutini kabullenilmiş mutsuzluklar aslında...
Büyük oğlu Albert’la hiç bağ kuramayan ressam baba,küçük oğlu Pierre’ye çok düşkün olduğunu sanmasına rağmen,onun da beklentilerine cevap veremez.Günün birinde Mr.Veraguth’un çocukluk arkadaşı Otto’nun Rosshalde’ye yaptığı bir kaç günlük ziyaret özellikle Mr.Veraguth’un o alışılmış mutsuzluğunu su üzerine çıkarıyor.Ve hikaye böyle başlıyor...
Kısa ama kurgu bir tarafa çok tatlı bir anlatım ve harika betimleme dili en çok ilgimi çeken tarafı oldu kitabın.Hüzünlü ama daraltmayan bir kitap...
İyi akşamlar dostlar ️
Siddharta'nın farklı türde yazıldığını belirterek onu saymazsam okuduğum 7 Hesse kitabı içinde benim için en iyisiydi Rosshalde. Sanki öncekiler çırak elinden çıkmış da Rossshalde ustalık eseriymiş gibi.
Hesse'nin kendi hayatından çokça izler taşıyan bu romanı duygu aktarımı, psikolojik betimlemeleri ve dilinin lezzeti ile(bunu başka türlü tanımlayamıyorum) derinler iz bırakan bir kitap oldu benim için.
Ressam baba, müzisyen anne ve büyüğü dışarda okuyan iki çocukla parçalanmak üzere olan bir ailenin yaşadığı hüzünlü bir malikane Rosshalde. Bu dağılmak üzere olan ailenin son çırpınışları kitabın üst metnini oluşturuyordu.
Bir de beni derinden etkileyen ve gözyaşları döktüren alt metin vardı elbette.
Uğruna yıllarımızı harcadığımız, özgürlüğümüzü, huzurumuzu, umudumuzu bağladığımız nedenler bir gün yok olup gidince geriye elde kalan tek şey koca bir boşluk...Hem de acı bir boşluk.
Her saniyenin ne denli kıymetli olduğunu unutur insanoğlu. Oysa yarın ölecekmiş gibi yaşamalı, dolu dolu... Hiçbir manevi bağı kendine zincir olarak vurmamalı...
Hesse Hindistan' a yaptığı yolculuktan sonra Doğu Gizemciliğini benimsedi ve bu dönem kaleme aldı bu eserini. İnsanın öz benliğini bulmaya çalışmasını ve kendi yaşamlarına ehemmiyet verilmesi gerektiğini savundu. Modern çağda bize dayatılan kalıplaşmış düzenden dışarı çıkmamız gerektiği, geç bile olsa ruhsal doyuma ulaşmak için adım atılması gerektiği...
Beni en çok yaralayan yerden bahsetmedim tadı kaçmasın diye. Çok ama çok etkilendiğimi ağladığımı bilin... Bir de arka kapağı okumayın okuduysanız da unutun derim.
Israrla tavsiye ediyorum
Rosshalde*·168 syf.·Edebiyat
10/10
2019 17. kitabı
Nasıl söylemeli, nasıl başlamalı bu kitaba acaba? Normalde etkisi altına alsa dahi kitap, gün geçtikçe o hissiyat kaybolur. Ama Rosshalde gün geçtikçe hisleniyor, anlamlanıyor. Bu kadar hissi mevcut olunca da bir iki kelime insan kendinden bir şeyle tanımlamak istiyor yapabildiğince. Hermann Hesse derin bir yazar her şeyden önce. Ve karakterleri akılda kalıcı oluyor. Knulp mesela... Zaman geçse de eskimeyecek bir karakter. Az buçuk herkesin kendine rastlayacağı. Bu kitap ise yıkık bir aile üzerine kurulu. Bay Veraguth, Adele, Albert ve Pierre... Bay Veraguth'un ressam oluşu kitabı bazen adeta bir tabloya çeviriyor. Hesse'nin ressamlığı işte o satırlarda konuşuyor. Zaten kapaktaki resimde Hermann Hesse'ye ait. Rosshalde olsa gerek.
Kitabın farklı bir atmosferi var, farklı bir dokusu var. Kelimeler piyanoda yan yana sessiz tuşlar gibi, usta bir elin dokunuşu ile müzikale dönüşüyor. İmgesel cümleler yeri geldiği zaman iğreti edebiliyor doğrusu. Sürekli ve kendini göstermeye çalışırcasına bir çaba ile olunca ama serpiştirilmiş halde ve yerinde kullanımla anlatımı zirveye taşıyor. Hermann Hesse'nin anlatımı bana açık bir havada yıldızların altında hafif esen rüzgarın dokunuşunun tadını veriyor.
Hesse ve güzel anlatımından sonra kitaba döner isem; bir aile var tüm kitapta. Baba Veraguth bir ressam, kendisine sanatı koza yapıp içine saklanmış ve bununla hayatının hoşlanmayan yanlarını göz ardı eden. Oğlu Pierre'e çok bağlı ve o olmasa bir adım orda durmayacak biri. İçine kapanmış halinde bir çok duygu var aslında. Karısı ile istediği gibi gitmeyen evliliği daha doğrusu karısının umduğu gibi biri olmayışı, aileyi birbiri ile yaşamak zorunda olan insanlar haline getirmiş. Atölyesindeki yağlı boya kokusu bastırmış hepsinin üstünü. Adele, karısı, sessizliğinin içinde bir
Parçalanmış aile yapısına güzel bir örnek. Yazarın gerçek yaşamından da kesitler taşıdığı bir eser Rosshald. Çok ünlü bir ressam, bir çok örnekte olduğu gibi anlaşılabilirlikleri zor insanlar sanatçılar. Dört kişiden oluşan ailede her birey yalnızlık çekiyor ve bunun acılarını yazar biz okurlara güzelce aktarıyor. Ailedeki küçük bireyin hastalığı ve ölümü zaten gerçekleşecek ayrılığa son noktayı koyuyor. İlgimi çeken bir kaç şeyden söz edeyim. Bir malikane var ki oda sayısını bilmiyoruz ama büyük olduğunu anlıyoruz. Ressamın misafiri geleceğinde karı koca arasında şu minvalde konuşma geçiyor. Aşağıdaki iki odayı hazırlayalım diyorlar misafir için. Ve misafirin zevkine göre oda döşeniyor, kitaplığa dahi misafirin tarzına göre kitaplar koyuyorlar. Özetle bir zenginlik mevcut, asla bir misafir için iki odam olmayacak, olsa da içinde önceden yerleşmiş mobilyalar vb olacaktır. Zenginlik ötesi zenginlik de mutluluk sağlamıyor ne yazık ki. Ressamın çalışmalarını okurken resim yapma arzusu hissettim. Bir ara çok hevesliydim, resim öğretmeni arkadaşım kara kalemden başlamalısın diye beni boyalardan uzak tuttu, tüm hevesimi yok etti. Belki de parlayacak bir sanatçıyı bitirdi :)
Yalnız bir kadın, yalnız bir adam, yalnız bir küçük çocuk ve yalnız bir ergen çocuk. Anne büyük çocuğunda yalnızlığını bir erkekten alabileceği dayanışmayı arayarak gidermeye çalışıyor. Hayatını kaybeden küçük çocuk ise bir annenin yanına bir babanın yanına giderek arafta gibi arada kalarak yalnızlığını yaşıyor. Sadece çalışarak yalnızlığını sürdüren ressam.
Beğendim lakin öyle çok üst düzey bir roman olduğunu düşünmüyorum. Şöyle bitireyim. Ressam küçük oğluna ressam olmak istiyor musun diye soruyor, çocuk hayır ben kuş olmak istiyorum diyor.
Reklam
Yazar Hakkında
Hermann HesseYazar · 54 kitap
1877'de Almanya'nın Calw Kasabası'nda doğdu. 1962 yılında İsviçre'nin Montagnola Kasabası'nda yaşamını yitirdi. İlk şiirini yirmi beş yaşında yazdı. Ardından Peter Camenzind, Çarklar Arasında, Gertrud, Rosshalde, Demian ve diğer romanları geldi. Birinci Dünya Savaşı'nda Alman militarizmini protesto etmek için İsviçre'ye yerleşti. İkinci Dünya Savaşı'nda hem Naziler, hem de antifaşistler tarafından sert şekilde eleştirildi. Bu eleştiriler, ayrıca sorunlu aile yaşamı ve savaş esirlerine yardım konusundaki yoğun çalışmasının sonucu ağır bir bunalım geçirdi. Jung'un öğrencisi Lang ona psikanaliz tedavisi uyguladı. Lang ile dostluğu ruhbilime ve Jung'a duyduğu ilgiyi körükleyerek şiirsel iç dünyasını zenginleştirdi. İnsancıllığı, barışseverliği ve insan yaşamını irdeleyen felsefesi, Bozkırkurdu, Narziss ve Goldmund ve Siddhartha adlı romanlarında özellikle belirgindir. Boncuk Oyunu adlı romanından sonra 1946'da Nobel Edebiyat Ödülü aldı. Doğu edebiyatına ve mistisizmine düşkünlüğü, ayrıca bireysel bunalımlara çözümü Doğu felsefesinde arayışı, 1960 yıllarında canlanan Budizm ve Zen Budizm akımlarının da yardımıyla özellikle Amerikan hippi gençliği arasında en çok okunan yazarlar arasına girmesini sağladı. Eserlerinin büyük bölümü Türkçe'ye çevrildi.
