Yazar:
Hermann Hesse
Çevirmen:
Kamuran Şipal
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 46 dk.
Sayfa Sayısı:
168
Basım Tarihi:
Ekim 2019
İlk Yayın Tarihi:
1970
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
Orijinal Adı:
Rosshalde
ISBN:
9789750806042
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Diğer Baskılar
Rosshalde
663 okunmaYapı Kredi Yayınları · Ekim 2019 · 168 s.
Rosshalde
158 okunmaYapı Kredi Yayınları · 2015 · 167 s.
Rosshalde
18 okunmaAfa Yayınları · 1997 · 177 s.
Rosshalde
4 okunmaFarrar Straus & Giroux · 1970 · 213 s.
Rosshalde
2 okunmaRowohlt Verlag · Kasım 1977 · 122 s.
Roßhalde
0 okunmaSuhrkamp Verlag · · 192 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Rosshalde "sessiz veda"1000Kitap
Rosshalde Malikanesi... Dışarıdan huzurlu görünen bu evde yaşayan bir ressamın, ailesiyle arasındaki aşılmaz duvarları ve yalnızlığını anlatıyor. Evliliğindeki yabancılaşma ve duygusal kopuş, onu kendi mülkünde bir mahkuma dönüştürmüş. Çocukluk arkadaşının ziyaretiyle hayatını sorgulamaya başlar, sanatçı kimliği ile babalık ve eşlik sorumlulukları arasında da sıkışıp kalır. Kitap, karakterin kendi özgürlüğüne ulaşmak için neleri feda etmesi gerektiğini hüzünlü bir dille anlatıyor.
Anlatım o kadar zarif ki karakterlerin arasındaki o aşılmaz duvarlar seni öfkelendirmek yerine derin bir hüzne sürüklüyor. Melankolinin içinde buluyorsun kendini. Kısacası; kalbi yorgun olanların, sessizce anlaşılmayı bekleyenlerin kitabı bu bence. Rosshalde, aslında bir "sessiz veda" hikayesi de diyebiliriz. Hermann Hesse'nin okuduğum ikinci kitabı, 
Bozkırkurdu'nu okurken de aynı hisleri yaşadım. Zarif ama bir o kadar yoğun melankoli.
Sonu beni çok üzdü :,,( Böyle bir son beklemiyordum hiç.
Özgürlük için bedel ödemek zorunda kalmak, en değerli varlığını kaybetmek...
Bence; özgürlük, eğer elinizde tutacak kimse kalmadığında geliyorsa, o artık bir kurtuluş değil, sadece sonsuz bir boşluktur.
Ağır bir ceza gibi...
Hermann Hesse'nin okuduğum ikinci kitabı, Bozkırkurdu'nu okurken de aynı hisleri yaşadım. Zarif ama bir o kadar yoğun melankoli.
Sonu beni çok üzdü :,,( Böyle bir son beklemiyordum hiç.
Özgürlük için bedel ödemek zorunda kalmak, en değerli varlığını kaybetmek...
Bence; özgürlük, eğer elinizde tutacak kimse kalmadığında geliyorsa, o artık bir kurtuluş değil, sadece sonsuz bir boşluktur.
Ağır bir ceza gibi...
Puan vermedi·168 syf.·
2021 204. kitabı
Yazarla tanışma kitabım
Ressam Johan Veraguht
Eşi piyanist Adele Veraguht
Çocukları :küçük pierre, asi Albert
Göl kenarında geniş alana yayılmış
Malikane
Rosshalde...
Oyle konun içine sızı cekip alan, yumuşak bir dili var, yazarın kalemindeki tasvir gücü anlattığı hikaye, o kadar gerçek kii,
Acaba kendini mi?anlattı demeden gecemiyorum.
Ülkemizde bir kaç eseri dışında hakkettiği değeri görmeyen
Muazzam bir kalem
Buyurun okuyun..
Hermann Hesse den okuduğum ilk kitap ve beklentimin oldukça üstündeydi. Yazarın hayatından izler taşıması da beni etkiledi. Bir aile ama parçalanmış ve anne baba ; birbirlerine bu kadar yabancı, yemek dışında bir araya bile gelmiyorlar. Iki tane oğulları var biri yatılı okuyor , küçük olan anne babanın sevgisine ilgisine ve sohbetine muhtaç.. böyle mutsuz evliliklerde ne yazık ki olan çocuklara oluyor. Pierre beni çok üzdün! Iyi ki tanışmışım yazarla.
İyi akşamlar dostlar ️
Siddharta'nın farklı türde yazıldığını belirterek onu saymazsam okuduğum 7 Hesse kitabı içinde benim için en iyisiydi Rosshalde. Sanki öncekiler çırak elinden çıkmış da Rossshalde ustalık eseriymiş gibi.
Hesse'nin kendi hayatından çokça izler taşıyan bu romanı duygu aktarımı, psikolojik betimlemeleri ve dilinin lezzeti ile(bunu başka türlü tanımlayamıyorum) derinler iz bırakan bir kitap oldu benim için.
Ressam baba, müzisyen anne ve büyüğü dışarda okuyan iki çocukla parçalanmak üzere olan bir ailenin yaşadığı hüzünlü bir malikane Rosshalde. Bu dağılmak üzere olan ailenin son çırpınışları kitabın üst metnini oluşturuyordu.
Bir de beni derinden etkileyen ve gözyaşları döktüren alt metin vardı elbette.
Uğruna yıllarımızı harcadığımız, özgürlüğümüzü, huzurumuzu, umudumuzu bağladığımız nedenler bir gün yok olup gidince geriye elde kalan tek şey koca bir boşluk...Hem de acı bir boşluk.
Her saniyenin ne denli kıymetli olduğunu unutur insanoğlu. Oysa yarın ölecekmiş gibi yaşamalı, dolu dolu... Hiçbir manevi bağı kendine zincir olarak vurmamalı...
Hesse Hindistan' a yaptığı yolculuktan sonra Doğu Gizemciliğini benimsedi ve bu dönem kaleme aldı bu eserini. İnsanın öz benliğini bulmaya çalışmasını ve kendi yaşamlarına ehemmiyet verilmesi gerektiğini savundu. Modern çağda bize dayatılan kalıplaşmış düzenden dışarı çıkmamız gerektiği, geç bile olsa ruhsal doyuma ulaşmak için adım atılması gerektiği...
Beni en çok yaralayan yerden bahsetmedim tadı kaçmasın diye. Çok ama çok etkilendiğimi ağladığımı bilin... Bir de arka kapağı okumayın okuduysanız da unutun derim.
Israrla tavsiye ediyorum
Rosshalde*·168 syf.·Edebiyat
10/10
2019 17. kitabı
Nasıl söylemeli, nasıl başlamalı bu kitaba acaba? Normalde etkisi altına alsa dahi kitap, gün geçtikçe o hissiyat kaybolur. Ama Rosshalde gün geçtikçe hisleniyor, anlamlanıyor. Bu kadar hissi mevcut olunca da bir iki kelime insan kendinden bir şeyle tanımlamak istiyor yapabildiğince. Hermann Hesse derin bir yazar her şeyden önce. Ve karakterleri akılda kalıcı oluyor. Knulp mesela... Zaman geçse de eskimeyecek bir karakter. Az buçuk herkesin kendine rastlayacağı. Bu kitap ise yıkık bir aile üzerine kurulu. Bay Veraguth, Adele, Albert ve Pierre... Bay Veraguth'un ressam oluşu kitabı bazen adeta bir tabloya çeviriyor. Hesse'nin ressamlığı işte o satırlarda konuşuyor. Zaten kapaktaki resimde Hermann Hesse'ye ait. Rosshalde olsa gerek.
Kitabın farklı bir atmosferi var, farklı bir dokusu var. Kelimeler piyanoda yan yana sessiz tuşlar gibi, usta bir elin dokunuşu ile müzikale dönüşüyor. İmgesel cümleler yeri geldiği zaman iğreti edebiliyor doğrusu. Sürekli ve kendini göstermeye çalışırcasına bir çaba ile olunca ama serpiştirilmiş halde ve yerinde kullanımla anlatımı zirveye taşıyor. Hermann Hesse'nin anlatımı bana açık bir havada yıldızların altında hafif esen rüzgarın dokunuşunun tadını veriyor.
Hesse ve güzel anlatımından sonra kitaba döner isem; bir aile var tüm kitapta. Baba Veraguth bir ressam, kendisine sanatı koza yapıp içine saklanmış ve bununla hayatının hoşlanmayan yanlarını göz ardı eden. Oğlu Pierre'e çok bağlı ve o olmasa bir adım orda durmayacak biri. İçine kapanmış halinde bir çok duygu var aslında. Karısı ile istediği gibi gitmeyen evliliği daha doğrusu karısının umduğu gibi biri olmayışı, aileyi birbiri ile yaşamak zorunda olan insanlar haline getirmiş. Atölyesindeki yağlı boya kokusu bastırmış hepsinin üstünü. Adele, karısı, sessizliğinin içinde bir
Parçalanmış aile yapısına güzel bir örnek. Yazarın gerçek yaşamından da kesitler taşıdığı bir eser Rosshald. Çok ünlü bir ressam, bir çok örnekte olduğu gibi anlaşılabilirlikleri zor insanlar sanatçılar. Dört kişiden oluşan ailede her birey yalnızlık çekiyor ve bunun acılarını yazar biz okurlara güzelce aktarıyor. Ailedeki küçük bireyin hastalığı ve ölümü zaten gerçekleşecek ayrılığa son noktayı koyuyor. İlgimi çeken bir kaç şeyden söz edeyim. Bir malikane var ki oda sayısını bilmiyoruz ama büyük olduğunu anlıyoruz. Ressamın misafiri geleceğinde karı koca arasında şu minvalde konuşma geçiyor. Aşağıdaki iki odayı hazırlayalım diyorlar misafir için. Ve misafirin zevkine göre oda döşeniyor, kitaplığa dahi misafirin tarzına göre kitaplar koyuyorlar. Özetle bir zenginlik mevcut, asla bir misafir için iki odam olmayacak, olsa da içinde önceden yerleşmiş mobilyalar vb olacaktır. Zenginlik ötesi zenginlik de mutluluk sağlamıyor ne yazık ki. Ressamın çalışmalarını okurken resim yapma arzusu hissettim. Bir ara çok hevesliydim, resim öğretmeni arkadaşım kara kalemden başlamalısın diye beni boyalardan uzak tuttu, tüm hevesimi yok etti. Belki de parlayacak bir sanatçıyı bitirdi :)
Yalnız bir kadın, yalnız bir adam, yalnız bir küçük çocuk ve yalnız bir ergen çocuk. Anne büyük çocuğunda yalnızlığını bir erkekten alabileceği dayanışmayı arayarak gidermeye çalışıyor. Hayatını kaybeden küçük çocuk ise bir annenin yanına bir babanın yanına giderek arafta gibi arada kalarak yalnızlığını yaşıyor. Sadece çalışarak yalnızlığını sürdüren ressam.
Beğendim lakin öyle çok üst düzey bir roman olduğunu düşünmüyorum. Şöyle bitireyim. Ressam küçük oğluna ressam olmak istiyor musun diye soruyor, çocuk hayır ben kuş olmak istiyorum diyor.
#1001kitap~~~
Herman Hesse den okuduğum 3.kitap olup en kolay okunan aile içi psikolojik durumların anlatıldığı, insanın hayretler içinde okuduğu böyle durumlar da mi yaşanıyor diye düşündüğüm kitabı oldu...
"~...İnsan karşılaştığı olayları çocukluğunda tüm derinliği ve tazeliğiyle yaşar ancak, yani on üç-on dört yaşına kadar, ondan sonra hazırdan yer, çocukluğundaki yaşantılarla beslenir hep...~"
1baba ki evliliğinde mutlu değil oyuzden çocukları kendine çekip mutlu olmaya evde çocuklarla varlığını hissetmek ister ki büyük çocuk anneye daha bağlı olunca onun ve anne için düşünüp yapmış olduğu yalnızlastırma durumu ne acı!!! Küçük çocuğu bağımlı hale getirmek ister ki onun için herşey yapar ve düşünür ama o çocuğun arada kalmış hâli içler acısı...
"~...büyüklerin çocuklarla konuşmasında hep bu hava vardı, o da bu havadaki yalancı içtenliğe ve kaba büyüklenmeye katlanamıyordu...~" bu olay çocuk gözünden düşününce hatta kendi çocukluğundan düşünüce ne hayal kırıklığı aynı durumu Calvino nun Örümceklerin Yuvalandığı Patika da hissetmiştim büyüklerin çocuklar gözünden anlamsızlığı bu kitaptaki tespitlere de resmen bayıldım ve çok severek ve çok da hızlı okudum, zira diğer Hesse kitaplarına göre derinliği yine büyük ama çok çok anlaşılır ve çok akıcı 1kitap, okurken beyin zonklaması yaşamıyor insan :-))))
Yani kitap, parçalanmanın eşiğindeki 1ailenin malikanesi olan Rosshalde, Ressam baba, mutsuz evliliğinin yarattığı düş kırıklığı içinde kendi köşesine çekilmiş, bahçedeki atölyesinde kalırken, piyanist karısı ve onları 1arada tutan son bağ olan küçük oğulları ile malikanede yaşamaktadır. Küçük çocuk amansız 1hastalığa kapılır ve baba arkadaşı ile konuşurken kendi durumuyla yüzleşir ve olaylar gelişir. Böylece Rosshalde yaşaması gereken kadere bırakılır...
Hermann Hesse'nin kendi
Söze nasıl başlasam hiç bilmiyorum.Edebiyat
Bu kitap beni öylesine etkiledi ki…
Kitabı okuduğum süre boyunca sanki Rosshalde malikânesinin verandasındaki sarı koltuğa duygularımın ağırlığıyla yığılmışım da yapraklara çarpa çarpa düşen yağmurun şarkısını dinlemişim gibiydi. Rosshalde, bana kendimi hislerimde kaybolmuş gibi hissettirdi. Bunun yanı sıra her kahramanın hislerinde kendimden bir parça da buldum.
Rosshalde, Veraguth ailesinin evinin adı. Evinin ama yuva olmayan evinin… İki çocuklu mutsuz aile tablosu. Bu tablonun yuva hissi vermesi için yapılabilecek hiçbir şey kalmamış artık. Tolstoy, Anna Karenina kitabında mutsuz aileler hakkında şu satırları yazmış: “Bütün mutlu aileler birbirine benzer, her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine özgüdür.” Veraguth ailesinin de kendine özgü bir mutsuzluğu vardı işte. Manen biten ama ısrarla ve hırslarla sürdürülen evlilik savaşında arada kalan bu iki çocuktan en küçüğü Pierre çok etkiledi beni. Duyulmayışı, görülmeyişi, sevilirken sevgisiz hissetmesi, annesiyle babasının hırs mücadelesine meze olması ve küçük yaşta bunalımla ve hastalıkla tanışması… Tüm bunlar mutsuz bir aile çocuğunun renkleri nasıl da solduruyor, satır satır okuyorsunuz.
Öyle ki baba da kendi sancılarını çekiyor anne de. Baba büyük oğlundan alamadığı sevgiyi Pierre’de arıyor. Anne ve Albert’in aralarındaki bu bağa içten içe sitem ediyor. “Neden? Beni neden sevmedi?” Sonra Pierre geliyor aklına “Ya o da sevmezse beni?” Karısıyla boşanmamalarındaki kırmızı çizgi Pierre. Çünkü baba Pierre bende kalsın Albert sende.” diyor. Sanki paylaşılan bir eşyaymış gibi.
Pierre, anne babanın arasındaki hırs köprüsünde sallana sallana düşüyor işte. Zannımca mutsuz ailelerde büyüyen çocuklar doğar doğmaz haksızlığa uğruyor. Belli bir yaşa kadar mutlu ailede büyüyen anne babasına kin duyuyor belki de. Bu küçük
“… İleride ressam olmayı hiç aklından geçirmemişsindir sanırım.’’
“Hayır, ressam olmayacağım.”
“Peki, ne olmak istiyorsun?”
“Hiçbir şey. Bir kuş ya da onun gibi bir şey olsaydım, başka şey istemezdim.” (s. 98)
Hiçbir ebeveyn, çocuğunu kuş olup uçup gitmek isteyecek kadar mutsuz etmemeli.
Pierre, babasının onlara tercih ettiği, resimlerle ve boyalarlarla kurulu kalesinden kuş olup gitmek istiyordu. Bir çocuğa yapılabilecek en büyük kötülük onun ruhunu öldürmek, diyordu Wolf “Deniz Feneri”nde. Bu kitapta da maalesef baba kendi istekleri uğruna çocuklarının, eşinin hatta kendisinin de ruhlarını fazlasıyla yaralıyor.
Bir evi yuva yapan sevgi bağı Rosshalde malikânesini yuva yapamıyor Weraguthlar için. Onları bir arada tutan sevgi değil, yaşamlarının rutin gidişini koruma mecburiyetinin verdiği his. Birlikte yaşasalar da herkes tek başına aslında. “ Bir evde ne kadar çok ışık yanıyorsa, o evde o kadar çok yalnızlık vardır.” sözü zihnimde dolaşıp durdu kitap boyunca.
Baba Weraguth'un resmini yorumlarken yaptığı tasvir, aynı çatı altında yaşayan insanların yalnızlığını düşündürdü bana.
“… Resimde dört başı mamur bir somutluk içinde üç kişiden başka bir şey görülmemeliydi, her biri içlerinde bulundukları mekân ve havayla birbirine bağlı, öyleyken her biri bir biriciklik atmosferiyle kuşatılmış; öyle bir atmosfer ki, derinliğine gözlenmiş tüm nesneleri ilişkilerin ikinci derecede önemli dünyasından koparıp alıyor ve seyredeni söz konusu nesnenin yazgısal gerekliliği konusunda dehşet verici bir şaşkınlığa sürüklüyordu.” (s. 84)
...
Bu şekilde temele bir aile alınarak yapılan kurguları seviyorum. Hikâyenin odağına tek bir anlatıcı yerleştirmeyip, yaşananları olayın bütün kahramanlarının gözünden aktarması daha âdil bir yargıya varmaya neden oluyor. Yani sadece baba anlatsa
Her bireyin yalnız ve mutsuz olduğu bir aile -aslında aile olamayan bir aile. Her biri kendi köşesine çekilmiş ona yardım edebilecek birini bekliyor. Birkaç güzel söz ve davranışla birbirlerine yardım edebilirler ama bunu yapmıyorlar ya da yapamıyorlar.
Benim en çok üzüldüğüm karakter Pierre oldu, sadece aile sevgisi ve ilgisine ihtiyaç duyan sevimli bir çocuktu...
Hesse'nin otobiyografik izler taşıyan bu eseri beni çok etkiledi. Akıcı kalemi ve güzel betimlemeleriyle bir solukta okunabilecek enfes bir kitap.
Yazar Hakkında
Hermann HesseYazar · 54 kitap
1877'de Almanya'nın Calw Kasabası'nda doğdu. 1962 yılında İsviçre'nin Montagnola Kasabası'nda yaşamını yitirdi. İlk şiirini yirmi beş yaşında yazdı. Ardından Peter Camenzind, Çarklar Arasında, Gertrud, Rosshalde, Demian ve diğer romanları geldi. Birinci Dünya Savaşı'nda Alman militarizmini protesto etmek için İsviçre'ye yerleşti. İkinci Dünya Savaşı'nda hem Naziler, hem de antifaşistler tarafından sert şekilde eleştirildi. Bu eleştiriler, ayrıca sorunlu aile yaşamı ve savaş esirlerine yardım konusundaki yoğun çalışmasının sonucu ağır bir bunalım geçirdi. Jung'un öğrencisi Lang ona psikanaliz tedavisi uyguladı. Lang ile dostluğu ruhbilime ve Jung'a duyduğu ilgiyi körükleyerek şiirsel iç dünyasını zenginleştirdi. İnsancıllığı, barışseverliği ve insan yaşamını irdeleyen felsefesi, Bozkırkurdu, Narziss ve Goldmund ve Siddhartha adlı romanlarında özellikle belirgindir. Boncuk Oyunu adlı romanından sonra 1946'da Nobel Edebiyat Ödülü aldı. Doğu edebiyatına ve mistisizmine düşkünlüğü, ayrıca bireysel bunalımlara çözümü Doğu felsefesinde arayışı, 1960 yıllarında canlanan Budizm ve Zen Budizm akımlarının da yardımıyla özellikle Amerikan hippi gençliği arasında en çok okunan yazarlar arasına girmesini sağladı. Eserlerinin büyük bölümü Türkçe'ye çevrildi.
