Yazar:
Jonice Webb
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
227
Basım Tarihi:
Ekim 2012
Yayınevi:
Morgan James Publishing
Orijinal Adı:
Running on Empty: Overcome Your Childhood Emotional Neglect
ISBN:
9781614482420
Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
Dil:
İngilizce
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Çok zaman önce bulabilmiş olmayı dileyeceğiniz o kitap…Psikoloji-İnceleme
Yazıya geçmeden önce bu kitabın bir kişisel gelişim kitabı olmadığını vurgulamam gerekir. Kişisel gelişim ve psikoloji apayrı alanlardır ve bu kitabı kişisel gelişim kategorisine sokmak garabetine düşmeyelim lütfen! Şimdi incelemeye geçelim.
Diyelim ki hiç fiziksel ya da cinsel istismara uğramadınız, gayet “itinalı” ebeveynleriniz vardı ve üstüne üstlük son derece müreffeh bir aileydiniz, her istediğiniz yapılırdı ve anne babanıza söz geçirirdiniz. Peki ama bu şartlarda yetişmiş olup da ileride yetişkin olduğunuzda içten içe “bende bir şeyler eksik” cümlesi zihninizde tırmalayıcı bir iç sese dönüşmüşse? Zengin ve kültürlü bir ailede büyüyüp de nasıl böyle bir durumda bulabilirsiniz kendinizi diye suçluluk duyarsınız bir de…
Peki hiç ‘ben bu dünyadan ne istediğimi bilmiyorum’, ‘sık sık suçlu hissediyorum’,‘içimde dolduramadığım bir şey varmış hissine kapılıyorum’ ve ‘bazı duyguları hissettiğimde kendime karşı acımasız bir şekilde öz-eleştiri okları yöneltiyorum’ gibi şikayetlerde bulundunuz mu? Eğer cevabınız EVET ise ve sık sık yaşadığınız duygudurumu kelimelere dökmekte zorluk yaşayıp buna hiçbir yerde çözüm bulamadıysanız rahat bir nefes alın.
Yıllardır aradığınız ve bulmuş olmayı dilediğiniz o kitap işte karşınızda. Bu kitabın kapsamı, çocuklukta toksik bir ebeveyn tarafından maruz kalınan gerek fiziksel gerekse cinsel istismarın vb (yani gözle görülür nitelikteki ihlallerin/ihmallerin) yetişkinliğe olan yan etkileri değildir! Hayır, yazarın da defaatle belirttiği üzere, bu kitap çocuklukta başa gelen olaylarla ilgili değil, bilakis başımıza gelmesi gereken ama yoksun bırakıldığımız, varoluşumuzun/benliğimizin ya da insan oluşumuzun bir gereği olarak sahip olmamız gereken “duygusal vasıflar”la ilgilidir. Bilindiği üzere, “İnsan mantıksal bir hayvandır,” şiarı hem
Ebeveynlerimin çocukken bana yaptığı hataların aynısını kendi çocuklarıma yapmayacağıma yemin ederim.
O gelmiş geçmiş şatafatlı bütün psikoloji kitaplarını unutun. Psikoloji alanında okumayı düşünüyorsanız eğer bu kitap tam da size göre. Geçmişin çözülmemiş kapısına doğru anahtarı çevirmeye ne dersiniz?
Ebeveynlerimizden bize kalan mirasa farklı bir açıdan aydınlık tutmaya yardımcı oluyor. Bununla da kalmayıp ebeveynlerimizden çocukken aldıklarımızı yetişkinlik döneminde bizleri nasıl etkilediğini anlamamıza yardımcı oluyor. Bizler de ebeveyn isek ebeveynlerimizden aldıklarımızı otomatikmen çocuklarımıza nasıl aktardığımızı en ince ayrıntısına kadar yazarımız anlatıyor. Kısaca çocukluğumuzda gerçekleşmeyen, hatırlamadığımız şeylerin farkında olmamıza yardımcı oluyor. İçimizdeki büyümemiş çocuğun sesine kulak verelim.
Kitabın içeriği dopdolu. Karikatürlerle anlatımı, örneklerle, soru cevap şeklinde , isimleri değiştirilmiş kişilerin öykülerine tanık oluyoruz. Bu şekilde anlamamız daha da kolaylaşıyor.
Kitabı okurken çocukluğumuza dönmemek elde değil.
Boşluk hissi çocukken duygusal anlamda tamamlanmamış duygulardan kaynaklanıyor. Hangi birimiz duygusal boşluğu yaşamadık ki? Çocuklukta tamamlanmamış bazı durumların, sonuçları ile tanışmak ağır gelebilir. Ebeveynlerimizin bizleri duygusal açıdan ihmal ederek büyütmesi bu hikayenin en acılı yanlarını oluşturuyoruz. Hatta ebeveynlerimizi suçlayabilir hale de gelebiliriz.
Hiç kimse mükemmel değildir. Evet katılıyorum. Buna ebeveynlerimizde dahildir. Hatta ebeveynlik yaparken başarısız olabiliyorlar. Sonuçta insanız. Bizlere karşı yeterince özen ve ilgi gösterilmiş olsa durum farklı olabilir.
Yadırgamak da istemiyorum. Bir önceki kuşaklarda aynı ilgisizliği ebeveynlerimize yaptılarsa, onlarda aynı şekilde bizlere
Bastırılmış Duyguların YüzleşmesiHayata Dair
Fark etmediğim bir boşluğu keşfettim. Webb’in kelimeleri öyle bir hassasiyetle yerleştirilmişti ki, okuyucu sadece bir kitabı okumuyor, kendi ruhunun derinliklerinde kayboluyordu. Çocukluğumun sessiz odaları, anlatılmamış hislerim ve söylenmemiş sözler birer birer gözümün önünden geçti; sanki kitabın her satırı benim kendi eksik parçalarımı, yarım kalan köşelerimi aydınlatıyordu.
Her bölümde, insan ilişkilerinin görünmeyen ve çoğu zaman fark edilmeyen boşluklarını tanımlayan Webb, beni kendi geçmişimle yüzleştirdi. İlk kez fark ettim ki, bazı bağlar sadece var oldukları için değil, eksik oldukları için acı veriyordu. Kendimi yıllarca açıklayamadığım hislerin, sessiz kayıpların ve yalnızlıkların içinde buldum. Bu yalnızlık, öylesine bir boşluk ki, ne sözcüklerle doldurulabilir ne de görmezden gelinebilirdi; ancak Webb’in rehberliğinde onu anlamaya, adlandırmaya ve kabul etmeye başladım.
Kitapta anlatılan Boşluk Hissi, sadece bireysel bir yalnızlık değil, aynı zamanda içsel bir boşluk, kendi duygusal ihtiyaçlarımızı ve sınırlarımızı fark etmemiz için bir çağrıydı. Bu çağrı, bazen ağır bir yüktü üzerimde; bazen de hafifletici bir nefes gibi, kendi iç dünyamın hassasiyetlerini anlamamı sağlıyordu. Her sayfada sanki bir ayna vardı önümde ve bu ayna yalnızca beni değil, aynı zamanda geçmişimi, hatalarımı, kaçırdığım fırsatları ve bastırdığım duyguları gösteriyordu.
Webb’in dili öylesine insanî ve doğaldı ki, kendi kendime konuşuyor, uzun zamandır susturduğum hislerimi kabulleniyordum. Kitap, bir terapi gibi işliyordu; her sayfa kendi ruhumla baş başa kalmamı, kendi eksikliklerimle yüzleşmemi sağlıyordu. Bu yüzleşme kolay değildi; bazen acı dolu anılar, bazen pişmanlıklar yeniden canlanıyordu. Ama en önemlisi, artık o boşluğun farkındaydım ve onunla barışmak, hayatı daha
Boşluk Hissi, insanı kendi çocukluğunu derin derin düşündüren bir kitap. Dr. Jonice Webb, duygusal ihmalin izlerini öyle sade ama derin bir dille anlatıyor ki, okurken “ben de mi?” diye sorgulamaya başlıyorsunuz. Okudukça “Benim ailem acaba hangisi? Ben hangi şekilde bağlandım?” demeden duramıyorsunuz. Sevgiyle büyütülmüş olsak da duygularımız görülmediyse, o boşluk peşimizi bırakmıyor. Bu kitap sadece o boşluğu tarif etmiyor, nasıl fark edilir ve iyileşir, onu da gösteriyor. Anne-Baba olacaklar için de iyi bir rehber olabilir.
Kendini hep eksik, hep “bir şeyler eksik” hisseden herkese öneririm. O eksik his belki de senin değil, çocukken görülmeyen duygularınındır.
Sessizce Büyüyen BoşlukPsikoloji
Selamlar…
Herkesin mutlaka okuması gerektiğini düşündüğüm, insanın kendine bakışını değiştiren çok kıymetli bir kitapla geldim:Çocuklukta İhmalin İzi: Boşluk Hissi.
Bu kitap, Jonice Webb’in çocuklukta duygusal ihmalin yetişkinlikte nasıl izler bıraktığını anlattığı çok güçlü bir rehber. Ama bu sadece bilgi veren bir kitap değil…
Kendini fark etmeye başlatan bir süreç aslında.
Çoğumuz “ihmal” deyince aklımıza çok daha belirgin, görünür durumlar geliyor.
Ama bu kitap, çok daha sessiz bir şeyden bahsediyor: Görülmeyen, fark edilmeyen, adı konmayan bir eksiklikten…
Yani bir çocuğun fiziksel olarak her ihtiyacının karşılanmış olması, onun duygusal olarak da “görülmüş” olduğu anlamına gelmiyor.
Kitabı okurken en çok şunu fark ettim:
Bazı insanlar “kötü bir çocukluk” yaşamadıklarını düşünürler…
Ama içlerinde sürekli bir eksiklik hissi vardır.
Adını koyamazlar, nedenini bilemezler…
Ama hep bir şeyler “tam değil” gibidir.
İşte bu kitap tam olarak o “adı konulamayan boşluğu” anlatıyor.
Yazarın verdiği vaka örnekleri, empati dolu anlatımı ve günlük hayatta uygulanabilecek egzersizler, insanın kendi iç dünyasına daha yakından bakmasını sağlıyor.
Ama bence kitabın en güçlü yanı şu:
Okurken sadece anlamıyorsun… kendini yakalıyorsun.
Kendi duygularını bastırdığın anları,
ihtiyaçlarını görmezden geldiğin yerleri,
“abartıyorum” deyip küçümsediğin hislerini…
Jonice Webb’in çocuklukta duygusal ihmalin yetişkinlikte nasıl izler bıraktığını anlattığı çok güçlü bir rehber. Ama bu sadece bilgi veren bir kitap değil…
Kendini fark etmeye başlatan bir süreç aslında.
Çoğumuz “ihmal” deyince aklımıza çok daha belirgin, görünür durumlar geliyor.
Ama bu kitap, çok daha sessiz bir şeyden bahsediyor: Görülmeyen, fark edilmeyen, adı konmayan bir eksiklikten…
Yani bir çocuğun fiziksel olarak her ihtiyacının karşılanmış olması, onun duygusal olarak da “görülmüş” olduğu anlamına gelmiyor.
Kitabı okurken en çok şunu fark ettim:
Bazı insanlar “kötü bir çocukluk” yaşamadıklarını düşünürler…
Ama içlerinde sürekli bir eksiklik hissi vardır.
Adını koyamazlar, nedenini bilemezler…
Ama hep bir şeyler “tam değil” gibidir.
İşte bu kitap tam olarak o “adı konulamayan boşluğu” anlatıyor.
Yazarın verdiği vaka örnekleri, empati dolu anlatımı ve günlük hayatta uygulanabilecek egzersizler, insanın kendi iç dünyasına daha yakından bakmasını sağlıyor.
Ama bence kitabın en güçlü yanı şu:
Okurken sadece anlamıyorsun… kendini yakalıyorsun.
Kendi duygularını bastırdığın anları,
ihtiyaçlarını görmezden geldiğin yerleri,
“abartıyorum” deyip küçümsediğin hislerini…
Kitabın adı boşluk hissi olarak gözükse de küçük harflerle iliştirilmiş bir detay daha var başlığında: Çocuklukta İhmalin İzi. Evet, kitap genel olarak bu konu üzerinde durmuş. Çocukluk ve duygusal ihmal konuları.
Hissettiğiniz bir şeyi ifade etmek için var olan hissinizi tanımlarsınız. Peki boşluk hissi nasıl tanımlanır? Olmayan bir şeyi nasıl tanımlayabilirsiniz? Kitabın başlarında bu his üzerinde durulmuş. Yazarımız terapist ve ona terapiye gelen bazı danışanlar bir türlü derdini ona anlatamıyorlar. Onlarda bir şeyler eksik ama ne olduğunu tanımlayamıyorlar. Terapist için de zor bir durum tabii ki. Ama önünde sonunda yazar bir şeyleri çözümlemeyi başarmış. Ve aslında çok genel bir konu olmasına rağmen (çocuklukta ihmal) bu konu hakkında yazılı çok fazla kaynak olmadığı için kitabı yazmaya karar vermiş. Bu konu için gerçekten çok güzel bir kaynak olmuş, iyi ki yazmış dedim hep okurken.
Kitap genel olarak 3 kesime hitap ediyor. İlk bölüm çocuklukta duygusal ihmale uğramış insanlara; ikinci bölüm çocuklukta duygusal ihmale uğramış ve şu an çocuk sahibi olan, kendi yaşadığı şeyleri çocuğuna yaşatmak istemeyen ebeveynlere; ve son bölüm de bu konu üzerinde çalışan terapistlere.
Çocukluğunda öyle veya böyle herhangi bir şekilde duygusal ihmale uğramamış insan sayısı sanıyorum ki çok azdır. Kitapta boşluk hissine neden olan tüm davranışlar anlatılmış ve bu tür davranışları uygulayan 12 tür ebeveyn türünden bahsedilmiş. Eminim kendi ebeveyninizde de bu 12 türden birkaçını veya en az birini görebilirsiniz. Bu muhtemelen onların seçimi değildi. Onlar da kendilerine ne gösterildiyse onu uygulamaya devam ettiler/ediyorlar. Amacımız tüm suçu onlara yüklemek ve kurban moduna girmek değil asla. Aksine geçmişte olanları tüm gerçekliğiyle kabul etmek ve şimdi bir yetişkin olarak
❝Ailesinin onu çok sevdiğini biliyordu. Ancak sevildiğini hissetmiyordu...❞İnceleme
Toplanın hepimizin ihtiyacı olan o kitabı buldum :))
Zaman zaman hiçbir belirli neden olmadan kendinizi depresif, karamsar, üzgün, (u)mutsuz, kaygılı hissettiğiniz oldu mu? Hiç kendinize “Daha mutlu olmam gerekmez mi?” “Neden daha fazlasını başaramadım?” “Neden hayatım daha anlamlı değil?” gibi bir takım sorular sorduğunuz oldu mu?? Eminim olmuştur. İşte bizim o nedensiz dediğimiz negatif duygular aslında nedensiz değilmiş. Bir sebebi varmış gizli bir sebep... Ya da yazarın tabiriyle "O görünmez güç"
Kitabın en başında bu görünmez güçle ilgili bir anket var. 22 sorudan 6 ve daha fazlasına evet cevabı verdiyseniz, bu güç sizi de etkisi altına almıştır ve bu kitabı okumalısınız...
Kitap isminden de anlaşılacağı üzere çocuklukta maruz kalınan ihmal'i ve bunun yetişkinlik döneminde sebep olabileceği etkilerden söz ediyor. Fakat bu ihmal fiziksel bir ihmal değil, mevzu bahis "duygusal ihmal". Bugüne kadar bu kavramı hiç duymamış olabilirsiniz, pek yaygın değildir çünkü... kendisini belli etmeyen, hep içinizde kalan bir histir. Öncelikle duygusal ihmal'in ne olduğunu biraz açalım... Duygu insan'ın yakıtıdır diyor yazar. Duygularınızla ne kadar barışık yaşarsanız, onları ifade edebilirseniz hayata karşı duruşunuz o kadar sağlam olur. Ya da yine yazarın deyimiyle ❝Genellikle çocuklukta ‘söylenmiş’ şeylerden ziyade, ‘söylenmeyen’, ‘gözlemlenmeyen’ ya da ‘hatırlanmayan’ şeylerdir.❞ Hani şair diyordu ya... "Travma sadece yaşanmış kötü olaylar değildir, aynı zamanda yaşanması mümkünken yaşanmamış mutluluklardır." diye... İşte o travmalar bunlar...
Duygusal ihmale maruz kalmış çocuklar çoğunlukla iyi ebeveynler'e sahip insanlardır. Fiziksel olarak iyi yetiştirilmiş, maddi olarak bir kaygı çekmemişlerdir. Ebeveynleri onlar için en iyi olanı yapmaya çalışmıştır. Ama bu ebeveynler
Boşluk Hissi’ne dair samimi bir itirafÇocukluk
Hep, ebeveynlerimizin bize yaşattığı kötü hislerden bahsediyoruz, peki ya yaşatmadıkları iyi hisler?
Kitap ebeveynlerimizin bize yaptıklarından ziyade yapmadıklarına odaklanıyor; eğilip saçımızı okşamamalarına, derdimizi anlattığımızda dinlememelerine veyahutta ihtiyacımız olan duyguları hissetmemizi sağlayacak ortam yaratamamalarına…
Kitap “ihmal” kavramı üzerinde duruyor ve ihmal’in ayırt edilmesinin kolay olmadığına… Çünkü orada fark etmemize neden olacak ve “bana bunu bunu yaptı” dedirtecek hiçbir şey yoktur. Ama yetişkin olduğumuzda içimizdeki o “boşluk hissi” bir türlü geçmez ve nedenini de anlayamayız.
Bir süredir çocukluk travmalarıyla ilgili kitaplar okuyorum ve bu kitap bana “olmamışlığın” önemine vurgu yaptığı için farklı geldi. Kitabı okurken “ihmal edilmişim” diyerek ağlamaya başladığımı hatırlıyorum. Yıllarca içimdeki boşluğu doldurmak için saçma sapan insanlardan dilendiğim ilgiyi sevgiyi hatırlıyorum, nereye gidersem gideyim tatmin olmuyorum, nereye gidersem gideyim hep bir şeyler eksik, yanımda dostlarım olsa da yalnızım, sevgilim olsa daha da yalnızım, bir yakınlık kuramadığım, kendimi cam pencerenin arkasından hayatı izliyormuşum gibi hissettiğim onca yıl…
Bir şeyleri değiştirmek için onun nedenini bulmamız gerekiyor, bu kitap çocukken eve geldiğimde beni anlamaya çalışan bir ebeveyn eksikliğinin benim yetişkinliğime nasıl yansıdığını bana gösterdi. Bazı kitaplar insana çok yardımcı oluyor.
Çocuklukta İhmalin İzi: Boşluk Hissi
Boşluk Hissi 3 kısımdan ve 9 bölümden oluşuyor
kısımlar; boşluk hissi, yakıt tükendi, depoyu doldurmak
bölümler;
Bölüm 1: Depo Neden Doldurulmadı?
Bölüm 2: Boşluk Hissine Neden Olan On İki Davranış Şekli
Bölüm 3: İhmal Edilen Çocukların Hepsi Büyümüş
Bölüm 4: Bilişsel Sırlar: İntihar Duyguları İle İlgili Özel Sırlar
Bölüm 5: Değişim Nasıl Gerçekleşir?
Bölüm 6: Duygular Neden Önemli Ve Onlarla Ne Yapmalıyız?
Bölüm 7: Öz-Bakım
Bölüm 8: Döngüye Son Verin: Çocuğunuza Sizin Hiç Almadığınız Bir Şey Verin
Bölüm 9: Terapistler İçin
Jonice WebbAlıntı
Boşluk Hissi 3 kısımdan ve 9 bölümden oluşuyor
kısımlar; boşluk hissi, yakıt tükendi, depoyu doldurmak
bölümler;
Bölüm 1: Depo Neden Doldurulmadı?
Bölüm 2: Boşluk Hissine Neden Olan On İki Davranış Şekli
Bölüm 3: İhmal Edilen Çocukların Hepsi Büyümüş
Bölüm 4: Bilişsel Sırlar: İntihar Duyguları İle İlgili Özel Sırlar
Bölüm 5: Değişim Nasıl Gerçekleşir?
Bölüm 6: Duygular Neden Önemli Ve Onlarla Ne Yapmalıyız?
Bölüm 7: Öz-Bakım
Bölüm 8: Döngüye Son Verin: Çocuğunuza Sizin Hiç Almadığınız Bir Şey Verin
Bölüm 9: Terapistler İçin
Jonice WebbBu kitap var yaPsikoloji-İnceleme
Bu kitap okunmaz!!! Yenilir, yutulur. Müthiş araştırmalar, büyük bir bilgi birikiminin neticesi böyle muazzam bir yolculuk ortaya çıkmış. Ben kayboldum...
