Yazar:
Elif Şafak
Tahmini Okuma Süresi:
13 sa. 36 dk.
Sayfa Sayısı:
480
Basım Tarihi:
2014
İlk Yayın Tarihi:
Aralık 2013
Yayınevi:
Doğan Kitap
Orijinal Adı:
Ustam ve Ben
Orijinal Dil:
Türkçe
Orijinal Ülke:
Türkiye
ISBN:
9786050919004
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Usta Sinan
Mimar Sinan' ın yaptığı eserler dışında hem ustalığı hem şahsiyeti hem de karakterini ele alan bir kitap olması kitabın özel olan yönü.
Anlatımı sade ve akıcı. Okuyanı yormuyor. Tarihi bir kitap gibi değilde tarihi figürlerden ilham alan bir roman gibi daha çok. Anlatımında ki samimiyet ve hikayenin sahiciliği sizi öyle sarıyor ki acaba fil mi sahiplensem diyorsunuz:)) Çota gerçekten yaşamış mıdır bilmiyorum fakat onun şahsında bütün fillere bakışım daha da güzelleşti diyebilirim.. Kitapta beni en çok üzen kısım ise rasathanenin yıkılması oldu. Çok acı ve ümit kırıcıydı.
Yazarın bir kitabını daha okumuştum. Belki eleştiri için yeterli değil fakat şunu söylemek isterim ki; harika bir kitabın sonu çok basit bağlanmış. Aşk 
Aşk kitabında da öyle olduğunu düşünüyorum.
Mimar Sinan ' ın aziz şahsında bu memleket için emek veren, merhametli olan, çalışan, çabalayan bütün tarihimize rahmetle...
Güzel kitap.
Aşk kitabında da öyle olduğunu düşünüyorum.
Mimar Sinan ' ın aziz şahsında bu memleket için emek veren, merhametli olan, çalışan, çabalayan bütün tarihimize rahmetle...
Güzel kitap.
Puan vermedi·480 syf.·
2022 25. kitabı
Cihanla Hindistan'dan İstanbul'a geldim orada çotayla bağ kurdum, Mimar Sinanla camii yaptım. Cihanla beraber korktum, ağladım, sevdim... Eser doğrusu sizi kendi içine alıp bırakmıyor. Bittikten sonra bile etkisinde kaldim. Sevmeler, ihanetler, tuzaklar, ölümler, ayrılıklar vs. Bu kitapta çok şey var. Bol Okumalar!
USTAM VE BEN
Bitti 470 sayfa..
Hikâye, Hindistan’dan İstanbul’a uzanan bir yolculukla başlar. Küçük yaşta saraya getirilen bir çocuk olan Cihan, bir fil terbiyecisinin yanında çalışırken kaderi değişir ve Osmanlı sarayına girer. Burada yolu, dönemin en büyük mimarlarından biri olan Mimar Sinan ile kesişir. Cihan, Sinan’ın çırağı olur ve onun yanında hem mimarlığı hem de hayatı öğrenir.
Sinan’ın yanında çalışırken Süleymaniye ve Selimiye gibi büyük eserlerin yapım süreçlerine tanıklık eder. Bu süreçte Cihan; diğer çıraklarla rekabet eder, saray entrikalarının ortasında kalır ve yasak bir aşka sürüklenir. Aynı zamanda ustasıyla olan bağı, bir baba-oğul ilişkisine dönüşür. Sinan’ın bilgeliği ve sanata bakışı, Cihan’ın karakterini derinden şekillendirir.
Roman boyunca Cihan’ın gözünden Osmanlı sarayı, entrikalar, dostluklar, ihanetler ve sanatın incelikleri anlatılır. Cihan sadece bir çırak değil, aynı zamanda büyüyen, sorgulayan ve kendini arayan bir karakterdir.
Okuduğum ilk Elif Şafak kitabı oldu bu yüzden şanslı sayıyorum kendimi.Paulo Coelho okuduğum zaman böyle olurum,bi süre üzerine kitap okuyamam,tat vermez başlarım bitiremem filan.Bir türk yazarla bunu yaşamak ayrıca güzel. Kitap edebi bir ziyafet, lezzetli bir sofra her konu ayrı bir heycan,duyguların aktarılması,konular arası kopukluk olmadan ve artarak devam eden bir gizem, kitabın son sayfa son cümlesine kadar!!Tak kelimeyle muhteşem.Efsunlu bir geçit gibi,biyografi gibi,roman gibi, şiir gibi,masal gibi.Kitabi bitirmek, dış dünyaya "geri dönmjek " iç burkucu bir duygu yaşatıyor.Epey sure başka yazar okuyamayacağım sanırım kalemine sağlık sevgili Elif Şafak
Beyaz FilTarihi Roman
Beyaz Fil
Biraz dili ağır olsada merakla okuduğunuz bir kitap.
Hindistandan gelen Cihan yanında en yakın dostu beyaz fil Çota ile İstanbul'a geliyor. Tabii gelişi epey macera dolu. Sultan Süleymana hediye edilen fil bakıcısı ile birlikte sarayda kalmaya başlar. Onu hergün görmeye gelen Mihrimah Sultana aşık olur. Hürrem Sultan daha fazla sarayda kalmasını istemez ve onu savaşa gönderir. Orada köprü yapımında çalışırken Mimar Sinan ile tanışır ve onun çıralı olur. Kitapta gereksiz uzatmalar olmasa çok daha iyi olurmuş. Böyle iken bile zevkle okudum. Mimar Sinan'ın eserlerine daha çok yer verebilirdi.
Cümle Mühendisi Elif ŞafakRoman
Tarih, kurgu, gerilim, imkansız aşk, çoğunlukla Kanuni Osmanlı'sında geçen bir filbazın ömürlük hikayesi. Elif Şafak bana göre tam bir cümle mühendisi. Tarihteki olayları ve karakterleri muhteşem kurgulamış. Okurken kalbiniz güm güm atmayacak kitap bitmesin diye düşünmeyeceksiniz️ diğer kitaplarından daha farklı bir kurgu olmuş. Okunası bir kitap
Emin ol ki dileğin sonuna kadar gerçek oldu ben okurken, su gibi aktı Elif. Son yıllarda okuduğum en iyi romandı. Kalemine, eline, edebiyat aşkına, yazma sevdana, yüreğine sağlık…
Gidecek yeri olmayanlar, incinmişler, ruhu yaralılar için...Edebiyat
Bitti,
Bir ömür kadar uzun,
Bir an kadar kısa geldi okurken,
Hindistan'dan Osmanlı'ya nice diyarlara gidip geldim,
Olduğum yerde kalakaldım,
Ruhumla bedenimi ayırdı kitap, son cümlesiyle bitene dek aynı bedende buluşturamadım:
"Öğrenme aşkıyla geçti ömrümüz, aşkı öğrenemesek de..."
"Bütün sevdiklerini gömüp nefes almaya devam etmek, lanettir."
Ah Çota,
Seni tanımadan önce filler hakkında en ufak bir bilgim yoktu. Ve sen Filbaz Cihan, bir hayvan nasıl sevilir, o sevgi insan ömrüne nasıl yayılır senden öğrendim. "Ömür boyu sorumlusun, gönül bağı kurduğun şeyden," diyordu 
Küçük Prens, nasıl bir bağdı o öyle, insanla insan arasında kurulması bile güç olan... Oysa herkes öldürürdü sevdiğini, aslan bakıcısını öldürmedi mi? 16. Yüzyıl... Sultan Süleyman tahta çıkar çıkmaz boğdurmadı mı kardeşlerini birer birer?
Ölüm üzerine kurulu bir dünyaydı...
Kimse kimseyi öldürmese bir veba salgını baş gösteriyor, alıp gidiyordu birer birer.
Bir deprem, hepsini birden!
"İnsanlar topluca ölüp topluca gömüldüler." Sevdikleri birer birer giderken hayatta kalmak da bir lanetti. 6 Şubat dün gibi, daha bugün hatırlattı İstanbul depremi...
"Hayatı yalanlar ve kabuklarla doluydu."
Aytmatov'a ithaf edilen bir söz var: "Gün gelir ve anlar ki insan, yaşadığı her şey bir yalandır. Geriye, vazgeçemediği bir aşk ve kabullenemediği bir yalnızlık kalır." Hayattaki en büyük korku, hayatındaki gerçekleri hayata veda ederken görmek olsa gerek... Sancha, yer ettin yüreğimde: Kadın olduğu halde erkek, söyleyecek çok sözü olduğu halde dilsiz, mimar olduğu halde odalık. Dilsiz çırak, dilim tutuldu seni tanıdıkça... "Beni unutma Yusuf," dedi Cihan. Sancha başını eğdi, "Unutur muyum Hintli." Ve her şeyi bırakıp öylece gitmesi... Bir ömürden kalan ne varsa. Hangimiz yapabiliriz?
"Filler hiçbir şeyi
Küçük Prens, nasıl bir bağdı o öyle, insanla insan arasında kurulması bile güç olan... Oysa herkes öldürürdü sevdiğini, aslan bakıcısını öldürmedi mi? 16. Yüzyıl... Sultan Süleyman tahta çıkar çıkmaz boğdurmadı mı kardeşlerini birer birer?
Ölüm üzerine kurulu bir dünyaydı...
Kimse kimseyi öldürmese bir veba salgını baş gösteriyor, alıp gidiyordu birer birer.
Bir deprem, hepsini birden!
"İnsanlar topluca ölüp topluca gömüldüler." Sevdikleri birer birer giderken hayatta kalmak da bir lanetti. 6 Şubat dün gibi, daha bugün hatırlattı İstanbul depremi...
"Hayatı yalanlar ve kabuklarla doluydu."
Aytmatov'a ithaf edilen bir söz var: "Gün gelir ve anlar ki insan, yaşadığı her şey bir yalandır. Geriye, vazgeçemediği bir aşk ve kabullenemediği bir yalnızlık kalır." Hayattaki en büyük korku, hayatındaki gerçekleri hayata veda ederken görmek olsa gerek... Sancha, yer ettin yüreğimde: Kadın olduğu halde erkek, söyleyecek çok sözü olduğu halde dilsiz, mimar olduğu halde odalık. Dilsiz çırak, dilim tutuldu seni tanıdıkça... "Beni unutma Yusuf," dedi Cihan. Sancha başını eğdi, "Unutur muyum Hintli." Ve her şeyi bırakıp öylece gitmesi... Bir ömürden kalan ne varsa. Hangimiz yapabiliriz?
"Filler hiçbir şeyi
Elif Şafak, Cihan’a atfettiği “öğrenme aşkıyla geçti ömrümüz, aşkı öğrenemesek de…” cümlesiyle kitabı bitirmektedir ve arkasından yazarın notu başlıklı bölümde de Mimar Sinan’ı farklı bir cepheden anlatmak istediğini, romanın akışı içinde sürekliliği sağlamak amacıyla bazı tarih kaydırmaları yaptığını ve gerçek karakterlerin arasına yerleştirdiği kurmaca karakterleri anlatmakta. Kitap Şafak’a göre gerçeklerden beslenen, kat kat inşa edilen bir öte evren, başından sonuna kadar sadece bir düş......
Kalbime Dokunan Fil: Ustam ve Ben
Ustam ve Ben kitabını okurken kendimi sanki bir romanın içinde değil de, zamanın akışına karışmış bir ruh gibi hissettim. Sayfaları çevirdikçe, 1500’lerin İstanbul’u ağır ağır gözümün önünde canlandı; taş sokaklar, çarşıların uğultusu, camilerin kubbelerinde yankılanan sessizlik… Ve tüm bu görkemli dünyanın ortasında bir filin, Çota’nın, masum ve kırılgan kalbinin sıcaklığına dokundum.
Çota’nın hikâyesi benim için sıradan bir anlatı değildi.
Onu okurken içimde bir yer yumuşadı…
Sanki bir hayvanın değil, dünyanın yükünü sırtında taşıyan bir çocuğun hikâyesiydi bu. Yabancı bir ülkeden getirilmiş, insanların arasına bırakılmış, ama kalbinde hâlâ o sevgiye aç tazeliği taşıyan bir çocuk gibi…
Ve karşısına ustası çıktı.
Bir insanın bir hayvana böylesine sevgiyle yaklaşması, ona gözleriyle, elleriyle, sabrıyla öğretmesi… beni çok etkiledi. Usta-çırak ilişkisini hep insanlar arasında düşünürdüm ama bu kitap bana gösterdi ki bazı ruhlar birbirini dil olmadan da eğitebilir. Bazen bir bakış, bir dokunuş, bir sabır, bir sessizlik bir hayatı değiştirebilir.
Usta, Çota’ya yalnızca nasıl davranması gerektiğini değil, dünyayı nasıl taşıması gerektiğini de öğretiyordu.
Ve Çota da ustasını gözlerinin içine bakarak takip ediyordu.
Bu bağlılık, bu sadakat… içime işledi.
Bir hayvanın sevgisi bile bazen insandan daha temiz, daha duru olabiliyor diye düşündüm.
Hikâyenin arkasında bir dev daha vardı: Mimar Sinan.
Onun gölgesi, onun zekâsı, onun sabrı hep hissediliyor.
Her kubbesiyle, her kemeriyle, her yapısıyla bir dua gibi yükselmiş bir adam.
Onun dünyasına Çota’nın gözünden bakmak, beni tarihe karşı daha derin bir hayranlığa sürükledi.
Sanki taşlar bile nefes alıyordu Sinan’ın elinde…
Ve kitabı okurken şöyle düşündüm:
Bazen insanlar şehirleri değil; şehirler insanları büyütür.
KitapRoman
Ustam ve Ben kitabını okurken kendimi sanki bir romanın içinde değil de, zamanın akışına karışmış bir ruh gibi hissettim. Sayfaları çevirdikçe, 1500’lerin İstanbul’u ağır ağır gözümün önünde canlandı; taş sokaklar, çarşıların uğultusu, camilerin kubbelerinde yankılanan sessizlik… Ve tüm bu görkemli dünyanın ortasında bir filin, Çota’nın, masum ve kırılgan kalbinin sıcaklığına dokundum.
Çota’nın hikâyesi benim için sıradan bir anlatı değildi.
Onu okurken içimde bir yer yumuşadı…
Sanki bir hayvanın değil, dünyanın yükünü sırtında taşıyan bir çocuğun hikâyesiydi bu. Yabancı bir ülkeden getirilmiş, insanların arasına bırakılmış, ama kalbinde hâlâ o sevgiye aç tazeliği taşıyan bir çocuk gibi…
Ve karşısına ustası çıktı.
Bir insanın bir hayvana böylesine sevgiyle yaklaşması, ona gözleriyle, elleriyle, sabrıyla öğretmesi… beni çok etkiledi. Usta-çırak ilişkisini hep insanlar arasında düşünürdüm ama bu kitap bana gösterdi ki bazı ruhlar birbirini dil olmadan da eğitebilir. Bazen bir bakış, bir dokunuş, bir sabır, bir sessizlik bir hayatı değiştirebilir.
Usta, Çota’ya yalnızca nasıl davranması gerektiğini değil, dünyayı nasıl taşıması gerektiğini de öğretiyordu.
Ve Çota da ustasını gözlerinin içine bakarak takip ediyordu.
Bu bağlılık, bu sadakat… içime işledi.
Bir hayvanın sevgisi bile bazen insandan daha temiz, daha duru olabiliyor diye düşündüm.
Hikâyenin arkasında bir dev daha vardı: Mimar Sinan.
Onun gölgesi, onun zekâsı, onun sabrı hep hissediliyor.
Her kubbesiyle, her kemeriyle, her yapısıyla bir dua gibi yükselmiş bir adam.
Onun dünyasına Çota’nın gözünden bakmak, beni tarihe karşı daha derin bir hayranlığa sürükledi.
Sanki taşlar bile nefes alıyordu Sinan’ın elinde…
Ve kitabı okurken şöyle düşündüm:
Bazen insanlar şehirleri değil; şehirler insanları büyütür.
KitapYazar Hakkında
Elif ŞafakYazar · 29 kitap
Elif Şafak (d. 25 Ekim 1971, Strazburg) Türk romancı. İlk romanının yayımladığı 1997'den beri peş peşe eserler vermekte olan ve geniş bir okur kesimince tanınan sanatçı, 2009'da yayımlanan Aşk adlı romanı ile Türk edebiyat tarihinin en kısa sürede en çok satan edebi eserinin yazarı ünvanına sahip olmuştur. Ayrıca kitapları otuzdan fazla dile çevrilmiştir.
25 Ekim 1971 günü, babasının o sırada doktora yapmakta olduğu Strazburg'da dünyaya geldi. Babası sosyal psikolog ve akademisyen Nuri Bilgin, annesi diplomat Şafak Atayman'dır. Doğumundan kısa bir süre sonra anne ve babası ayrıldı, annesi tarafından büyütüldü. Soyadı olarak annesinin adını kullandı.
Ortaokulu annesinin görev yaptığı Madrid'de, liseyi Ankara Atatürk Anadolu Lisesi'nde tamamladıktan sonra, ODTÜ Uluslararası İlişkiler Bölümünü bitirdi. Yüksek lisansını aynı üniversitede Kadın Çalışmaları Bölümünde yaptı. "Bektaşi ve Mevlevi Düşüncesinde Döngüsel Evren ve Kadınsılık Anlayışı" üzerine master tezinin ardından; ODTÜ Siyaset Bilimi bölümünde doktorasını tamamladı. Doktora tezi, "Türk Modernleşmesinin Kadın Prototipleri ve Marjinaliteye Tahammül Sınırları" başlığını taşıyordu. Elif Şafak'ın İslamiyet, kadın ve mistisizm hakkındaki yüksek lisans tezi Sosyal Bilimler Derneği tarafından ödüllendirildi.
Yüksek lisans çalışması sırasında Kem Gözlere Anadolu (1994) adlı öykü kitabını ve ilk romanı Pinhan'ı (1997) yayımladı. Bu eserle Kombassan Vakfı tarafından verilen 1998 Mevlana Büyük Ödülü'nü kazandı.
Doktorasının ardından İstanbul'a taşındı ve Şehrin Aynaları'nı (1999) yazdı. Bir süre İstanbul Bilgi Üniversitesi'nde "Türkiye ve Kültürel Kimlikler", "Kadın ve Edebiyat" konularında dersler verdi.
2000 yılında Türkiye Yazarlar Birliği Ödülü'nü kazanan Mahrem romanı ile geniş okur kesimi tarafından tanındı. Bunu iki yıl ara ile yayımlanan Bit Palas (2002) ve İngilizce olarak yazdığı Araf (2004) adlı kitapları izledi.
Sanatçılara verilen bir bursla doktora sonrası çalışması için ABD'ye giden Şafak, çeşitli üniversitelerde dersler vermiştir. 2003-2004 akademik yılı boyunca Michigan Üniversitesi'nde yardımcı doçent olarak bulundu ve ders verdi. Ardından Arizona Üniversitesi Yakın Doğu Araştırmaları bölümünde yardımcı doçent olarak görev yaptı. "Edebiyat ve Sürgün", "Bellek ve Politika", "Müslüman Dünya'da Cinsellik ve Toplumsal Cinsiyet" konulu dersler verdi.
Şafak, 2004 yılında beş yazarın (Murathan Mungan, Faruk Ulay, Elif Şafak, Celil Oker, Pınar Kür) ortak kaleme aldığı bir roman projesinde yer aldı, bu roman Beşpeşe adıyla yayımlandı.
2005'te Med Cezir adlı kitabında kadın, kimlik, kültürel bölünme, dil ve edebiyat hakkında yazılarını bir araya getirdi. Aynı yıl Referans Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Eyüp Can Sağlık ile Berlin'de evlendi.
2006'da yayımlanan "Baba ve Piç" adlı romanını İngilizce olarak kaleme aldı. Türk-Ermeni ilişkilerini inceleyen bu roman nedeniyle hakkında Türklüğe hakaret ettiği gerekçesi ile dava açıldıysa da, suçun yasal unsurlarının oluşmadığı ve delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat etti. Aynı yıl Şehrazat Zelda isimli kızı dünyaya geldi. Doğum sonrası yaşadığı depresyonu, İngilizce olarak kaleme aldığı Siyah Süt adlı otobiyografik romanda anlattı. İki yıl sonra oğlu Emir Zahir'i dünyaya getirerek ikinci kez anne oldu.
2009 yılının Mart ayında yayımlanan AŞK isimli roman, Türk edebiyat tarihinin en kısa sürede en çok satan edebi eseri ünvanına sahip olmuştur.
2009 yılı sonunda, sekiz romanı ve ilk deneme kitabı Med Cezir'den seçilmiş paragrafları bir araya getirdiği Kağıt Helva adlı kitabını yayımladı.
2010 Kasım ayında Firarperest adlı deneme türündeki ikinci eseri piyasaya çıktı. Eserin içindeki illüstrasyonlar M. K. Perker'e aittir.
2011 yılında Doğan Kitaptan "İskender" isimli eseri piyasaya çıkmıştır. Kitabın kapak resminde, makyajla erkek haline gelen Elif Şafak'ın kendi fotoğrafı vardır.
Sanatçı, Türkiye'de çeşitli günlük ve aylık yayınlarda yazmaya devam etmektedir. 1 Mayıs 2009 tarihinden bu yana Habertürk gazetesinde ve aynı gazetenin "HT PAZAR" adlı ekinde yazılarını yayınlamayı sürdürür. Bu gazetede yayımlanan deneme türündeki yazılarından oluşan bir seçki, M.K Perker illüstrasyonlarıyla birlikte 2012 yılında Şemspare adıyla yayımlandı.
