İslam dünyasında farklı disiplinlerin nasıl ortaya çıktığını ve birbirleriyle nasıl etkileşime girdiğini inceleyen kapsamlı bir eser.
İslam düşüncesinin temellerini oluşturan Selefiyye, Kelam, Tasavvuf ve Felsefe akımlarını derinlemesine analiz ediyor ve her birinin İslam medeniyetine nasıl katkıda bulunduğunu açıklıyor.
Bir Müslümanın ilim ve fikir dünyası ne kadar dar ve küçük olursa o kadar kötü ve zararlı, ne kadar geniş ve büyük olursa o nisbette iyi ve faydalı olur. Büyük düşünceler dar ve küçük düşünceleri yutar.
İslâm düşüncesini kendi dar idrâkimize ve sınırlı bilgilerimize sığdırmak yerine, onu bütün azameti ve vüsatiyle kavramaya gayret etmek gerekmektedir.
İbn Arabi’nin dediği gibi “Allah’ım! Bize eşyayı olduğu gibi göster” duası sözlerimizin sonu olsun.
Bu çağdaşlaşma kadar kötü bir kelime yoktur. Bu çağ neden Avrupa'nın çağı olsun? ... biz çağdaşlaşmayı kabul ettiğimiz andan itibaren biçâreliğimizi, elimizin kolumuzun bağlı olduğunu, efendimizin Avrupa olduğunu kabul etmiş oluyoruz.
Çünkü biz aslında, görünüşe göre, yönetim biçimlerinin karşılaştırılmasıyla ilgileniyorduk, sözde iyi veya kötü insanların, sınıfların, ırkların hatta belki de dinlerin karşılaştırılmasıyla değil.
Gyges'in sırrını barındıran kötü sessizliği bozuşumla, ben Sonsuz'a tanıklığım - veya onun iziyim veya kıvancıyım. Öznenin içseliğinin dışa-dönüklüğü, için-dışa-çıkışıdır bu: Özne görür hale gelmeden önce kendisini görülür kılacaktır! Sonsuz benim "önümde" değildir, onu ifade eden benim, fakat bu ifade etme, tam da "başkası-için"in işaretinin verilişinin işaretini vererek olur; öylesine ki, ben bunu yaparak çıkar-gözetmez olurum; Efendim. Harikulade bir aküzatiftir bu: buyurun, gözünüzün önünde, hizmetinizdeyim, hizmetkarınız. Tanrı adına.
Bahar mevsimiydi ve hepimiz sülfür tedavisi görüyorduk. Bütün haftayı Dante’nin Inferno’sunu ingilizce okuyarak geçirmiştim. Buzların aniden çözülmesi gibiydi, bastıran sıcak kuşları o denli delirtmişti ki müziğe tamamen duyarsız bir biçimde pencereden içeri ve dışarı uçuyorlardı. Hamburg ya da Bremen’deki akrabalarımızdan biri yeni gelmişti; lezbiyen kılıklı bakire bir teyze. Ona yakın olmak bile beni öfkelendirmeye yetiyordu. Başımı okşar, bana yeni bir Mozart olacağımı söylerdi. Mozart’tan nefret ederdim, hâlâ da nefret ederim ve sırf ondan intikam almak için kötü çalar, bildiğim bütün yanlış notalara basardım.