plath'in yazarlığını o kadar sevmiyorum, üzülerek bildiriyorum ki sırça fanus'u da o kadar beğenmemiştim. yine de plath'e bir yakınlık duymuyor değilim, satır aralarında, hiç anlamadığım bir şiirde kullandığı bir kelimeyle avlıyor beni hatun anlayacağınız.
bir de bana göre, sylvia iyi bir yazar olmak için fazla çaresiz. yazdığı hangi şeyi okusam, bir filtrenin eksikliğini hissediyorum. çok kendi içine gömülü bir yazar ve hislerim diyor ki okuyucusunu da pek sevmiyor zaten.
hayalimdeki senaryoya göre, plath bir günlüğüne gelse ve dünya olarak ona ne kadar iyi bir yazar olduğunu, hala okunduğunu söylesek burun kıvırırmış gibi geliyor.
neyse işte, şiirlerini hissetmekten çok, acıyı anlatma konusundaki aceleciliğini, çaresizliğini hissettim onu okurken. kendisiyle aramızda derin bir hate-love ikişkisi var. belki elektrikler kesik olsaydı ve fırın çalışmasaydı o gün yazarlığı ve kafası bu dünyada daha güvenli bir şekilde eriyebilirdi? yine de, ölebildiği için onun adına mutluyum, ne demiş sonuçta, sonsuza kadar kaçmak zorunda kalmadan kaçamam.
umarım gittiği yer durmadan ona kaçması gerektiğini fısıldamıyordur diyelim, ne diyelim
YA NEDEN BİLMİYORUM AMA BAYILDIM harikaydı gerçekten sadece mesela biraz daha heyecanlı kısımlar olabilirdi savaş eğitim falan biraz az geldi bana AYRICA SON KISIM !!!SPOİ!!!!! SEN NASIL ÖLMEDİĞİNİ KARDEŞİNDEN SAKLARSIN O SENİ ÇOK SEVİYORDU neys kesin geçerli bi sebebin vardır dimiiii bi de inşallah öbür kitaplar da mira daha fazla geçiyordur çünkü sevdim onu love YA AMK Bİ DE BAŞROL ERKEĞİMİZ SÜREKLİ BANA AŞIK OLMA KIZIM TRİPLERİNDEYDİ TAMAM KRAL SENSİN YAAA NOLDU GÖT GİBİ KALDIN AŞIK OLDUN KIZIMIZA
Reklam
Karışık isimler, takibi zor meseleler
Kitabın kurgusu güzel, fakat daha çok günümüz ilişkilerinin güncel problemlerinin(gaslighting,love bombing) detaylı bir tanıtımı gibi olmuş. Çocukluğu zor geçen her insanın neden narsist olmadığı da tam netleştirilememiş. Ayrıca Sadberk, Melal, Pamir ve Atlas isimlerinde kim kadın kim erkek hatırlamaya çalışırken ara ara zorlandığım oldu. Ne bileyim aceleye gelmiş, kısa tutulmuş bir roman gibi geldi.
Reading witcher in english is fascinating. Even though its translated directly from Polish, English sometimes flattens the raw, gritty Slavic wit, but the dark atmosphere still punches through. I love how this book tears down pretty fairy tales. It shows a magical world ruined by ugly human realities such as injustice, racism, and violence. It proves that no matter the universe, human nature always brings the same disgusting problems. Since I’ve played all the games, I didn't have to build this world from scratch. I felt like I was returning home, totally immersed from page one. Plus, every character is so distinct you instantly adopt them. Dandelion, especially, is brilliant, his dramatic bard energy perfectly balances the grim reality. The core of the book for me is Geralt. He acts like a heartless mutant who only kills for coin, forcing himself to believe he has no feelings because society expects him to be cold. But underneath, he is incredibly soft hearted. I related to him deeply. People often call me emotionless too. But I know how much I actually care. When it matters, sometimes I act way more thoughtful and genuinely considerate than the people who constantly brag about how sensitive they are. Like Geralt, being guarded doesn't mean you don't feel. Some dislike that this is just a collection of scattered short stories, but I think it’s the perfect, low pressure gateway into the universe. It’s a fun, easy read that makes you feel both the darkness of the world and the hidden warmth of its hero.
I never thought that one day I would read and finish this book, but here I am — I read it, I finished it, and just as I expected, it turned out exactly that way. The Love Hypothesis is a book full of clichés but with the “I’m going to break the clichés” kind of attitude.
I’m not even sure where to start. I don’t know if I actually liked the book, but I enjoyed reading it. It flowed really well, so I can’t complain about that part. However, Olive constantly talking about how big Adam was started to annoy me. I wanted to tell her, “Yes, we get it, he’s a big guy. You don’t have to remind us every ten seconds!”
After that, their dialogues… I don’t know, they felt really ridiculous to me. It was less of a romantic comedy and more of a romantic nonsense kind of story. But it was the type of book that didn’t require much thought, was easy to read, and flowed nicely. I already know that once I finished it, I wouldn’t think about it again.
The movie adaptation is coming. I’m not sure if I’ll watch it, but maybe I will just to clear my mind and have something easy to watch.
Bir gün bu kitabı okuyup ve bitireceğimi hiç düşünmezdim ama işte buradayım, okudum ve bitirdim ve tahmin ettiğim gibi oldu. Klişelerle dolu ama ben klişeleri yıkmaya karar verdim havası ile love hypothesis kitabı. Nereden başlasam emin değilim. Kitabı beğendim mi, ondan bile emin değilim ama okurken keyif aldım, yani akıp gitti okurken. O kısımda bir sorun yoktu ama olive'in sürekli adam ne kadar büyük demesi sinir bozucuydu. Kendisine gidip evet anladık, o büyük biri. Bunu her on saniyede bize hatırlatmana gerek yok! Sonrasında aralarındaki diyaloglar, bilmiyorum çok saçma geldi. Romantik komediden çok, romantik saçmalıklar üzerine bir kurguydu ama kafayı yormayan, akan ve bittiğinde bir daha
ilk yarisinda surekli fakir edebiyati yapilmasi baymis olsa da sonrasina bayildim. birazcik 
Colleen Hoover - 
Verity havasindaydi ama cok daha iyisi. gone girl sevdalisi biri olarak cok keyif aldim i love female manipulators <33
Colleen Hoover - Verity havasindaydi ama cok daha iyisi. gone girl sevdalisi biri olarak cok keyif aldim i love female manipulators <33
Reklam
Reklam