Çocuğun kuyruksokumundaki sızı dişetlerini kamaştırırken, "Keşke herkesin sırtında şaklatabileceğim kırbaç gibi bir kuyruğum olsaydı," dediğini ne babası duyuyor ne de ustası
Sayfa 81
Gözlerini açıyor. Yataktaki yorgun bedene bakıyor. Uyumuş. Sözler derin bir iç çekmeyle dökülüyor ağzından:
Yoruldum başkalarının ölümünü ölmekten.
Sayfa 43
İşte yine onlar gazete kâğıtlarının güzelliğine dostluk katmaya giderken ben eksiliyordum. Hep böyle olmaz mı?
Sayfa 38
Geçenlerde ruhuma sıkışmış bir ödevi kustum masamın üstüne. Yapılmamış bir ödev; bir soru. Uzun uzun düşündüm ve cevabı buldum geç de olsa: Hafızadan silinen her anı, biraz daha özgürleştiriyor insanı...
Sayfa 31
Kendime döndüm.
Yo, yanlış anlama. Bilirim kötücül sonuçlar çıkarırsın böylesi bir sözden. Kaçış değil oysa bu; sadece bir kendine dönüş. Çağırılmadan. İçine misafir olmak. İstenip istenmediğini sorgulamadan. Ne o? Gülmeye mi başladın? Haklısın, hep bunu yapmak istediğini söylerdin bana ve ben önce davrandım. Sen her şeyi yeniden yazacak kadar cesursun, yine başarırsın nasıl olsa... Oysa ben... Beni bilirsin: monolog, ada, çöl...
Sayfa 21