Havva dünyayı anlamaya çalıştı, Adem ise onu. Kadın doğar doğmaz anlam arar; erkek, sevgiyi sonradan öğrenir. Twain’in mizahı hafif; ama altı yer yer hüzün, yer yer bilgelik dolu. Havva’nın gözünden hayat: merak, duygu, sezgi. Adem’in gözünden Havva: önce bir yabancı, sonra vazgeçilmez.
Bir ilişki bazen “dayanmak”, bazen “alışmak”, en çok da “dönüşmek”tir. Kadın var olmaz; varlık verir. "O neredeyse, orası Cennet’ti." Tek bir cümleyle aşkın mekânsal tanımını yaptı Twain.
Kısacık bir kitapla, insan ilişkilerinin en uzun hikâyesini anlattı. Okurken gülümsedim, sonunda durup düşündüm: Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, sevginin nasıl inşa edildiğinin hikâyesi.