вυrcυ✎ᝰ..ᐟ
@pluviofilia
ᴅᴜ̈ɴʏᴀʏᴀ ʙɪʀ ᴋᴀᴅıɴıɴ ᴇʟɪ ᴅᴇɢ̆sᴇ ᴢᴇʏɴᴀ!
şᴏ̈ʏʟᴇ ᴀɢ̆ıʀ ʙɪʀ ʜᴀʟı ɢɪʙɪ ᴄ̧ıʀᴘıʟsᴀ
ᴛᴏᴢʟᴀʀ ʜᴀᴠᴀʟᴀɴsᴀ...𓍼ོ
Şu anda okuduğu kitap
Didem Madak ’ın 
Pulbiber Mahallesi , insanı doğrudan içine çeken bir kitap. Sıradan gibi görünen bir hayatı, her şeyin çok sıradan göründüğü bir mahallede yaşananları, kitapta ince bir acıyla ve şiirle anlatıyor Didem Madak . Ve kalemiyle, birden, derin, kırılgan ve insanı sarsan bir hâl alıyor bu yaşananlar.
Çocukluk yaraları, anne özlemi, kadın olmak, sevmek, yitirmek, ayakta kalmak, yalnızlık.. Hepsi bu mahallede bir arada yaşıyor. Didem Madak , acıyı hiç saklamadan, ironik bir gülümsemeyle, öyle sade, öyle gerçek anlatmış ki, okurken bazen gülüyor insan, bazen de boğazı düğümleniyor. "Bana artık büyü diyorlar Füsun" dizesin de olduğu gibi satırlar insanın içine oturuyor.
Bu kitapta şiir, sadece güzel kelimelerden ibaret değil, hayatın kendisi gibi dağınık, acımasız ama yine de çok güzel.
Didem Madak 'ın hassaslığının, narin ruhunun her sayfada hissedildiği kitap, yaşama erken veda eden bir şairin, geride bıraktığı en güzel eseri bence. ♡
Eğer şiirde günlük hayatın şiirselliğini, kadınlığın yalnızlığını ve acının ironik dilini sevenlerdenseniz, Pulbiber Mahallesi 'ne mutlaka uğrayın. Çıktığınızda içinizin biraz daha fazla yanacak olmasını göze alarak tabii. :))
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Nermin Yıldırım ’ın kaleminde kelimeler sadece anlatmaz, dokunur da.
Yer yer yaralayıp, yer yer iyileştiren kitabın satır aralarında kendinizden o kadar çok şey buluyorsunuz ki, o anlarda okumayı bırakıp uzaklara dalıyorsunuz. Her bölümün sonunda kalbe değen bir cümlenin muhakkak bırakıldığı hikayeler hızla akarken, siz yavaşlamak istiyorsunuz. Sadece kağıttan ibaret olmayan karakterler, yaşarken, acıtırken ve iyileştirirken en çok da şunu düşündürüyorlar: Bazı hikayeler bitince kapanmaz, sende yaşamaya devam eder.
Ve kitap bittiğinde anlıyorsunuz ki, bavula sığmayan sadece eşyalar değilmiş, bazı duygular da sığmıyormuş meğer.
Tarık Tufan 'ın ilk kitabı ama ne ilk kitap! ♡ Gece radyosunda yayın yapan bir adamın mikrofonu aracılığıyla dinlediğimiz yalnızlık, aşk, hayal kırıklığı ve iç hesaplaşmalar...
Kitap, gece yarısı radyo programları yapan genç bir adamın gözünden ve sesinden ilerliyor. Mikrofon açıkken kendi hayatına, aşklarına, yalnızlığına ve hayata dair sorgulamalarına tanık oluyoruz. Dinleyicilerden gelen hikayeler de cabası.
Yapı olarak alıştığımız romanlardan farklı; kısa kısa anlatılar, iç monologlar ve güçlü gözlemlerden oluşuyor. Bazen kopuk hissettirse de, o kopukluk kitabın ruhuna çok uyuyor aslında ve okurken yer yer, boğazınız düğümleniyor. Bazen de "ben de aynısını hissetmiştim" diyorsunuz. Özellikle 'anlatamama' hâlini ve içimizdeki 'kekeme çocukları' çok güçlü işliyor. İnsan bazen susmanın, bazen de yüksek sesle bağırmak istemenin arasında sıkışıp kalıyor ve kitap bunu çok iyi anlatıyor.
90'lar ve 2000'lerin Türkiye'sinden de izler var; toplumsal baskılar, kimlik arayışları, gençlik sancıları... Bunları kişisel bir öfkeyle harmanlaması kitabı sıradan bir romandan ayırıyor. Tarık Tufan 'ın da dili öyle etkili ki, bazı cümleler direkt insanın boğazında düğümleniyor.
İnsanı kendine ve hayata dair düşündüren ve 'okuduğuma değdi' dediğim bir kitaptı kendi adıma.
Ve kitap bittiğinde aklıma kazınan o alıntılardan biriydi ; "Her acı çekene hayatın devam ettiğini hatırlatmalarından nefret ediyorum. O anlarda hayat devam etmiyor aslında. Sen durduğun anda hayat da duruyor." 
1958’de yayımlanmış olan bu novella, 
Cengiz Aytmatov ’un ilk büyük çıkışlarından biri ve Fransız şair Louis Aragon’un “dünyanın en güzel aşk hikâyesi” dediği eser. Haklı da bence. Hikâye II. Dünya Savaşı sırasında, erkekler savaşta olduğu için ağır işlerin kadınlara ve çocuklara kaldığı, Kırgız bozkırında bir köyde geçiyor.
Erkekler cephede, kadınlar ve çocuklar köyde kalmış. Cemile köyün en güzel, en başına buyruk kızı. Kocası Sadık savaşta, o ise kaynı Seyit (anlatıcı) ve cepheden sakat dönen Danyar’la beraber harmanda çalışıyor. Seyit, henüz 15 yaşında bir çocuk. Abisine hayran, yengesiyle arkadaş. Danyar ise önce içine kapanık, suskun bir adam gibi geliyor. Ta ki türkü söylemeye başlayana kadar. Kitap orada başka bir yere evriliyor.
Cemile’nin Danyar’a yakınlaşması hikayede birdenbire olmuyor, yavaş yavaş örülüyor. Cengiz Aytmatov aşkı büyük laflarla, dramatik sahnelerle anlatmıyor. Bir bakış, bir susuş, bir türküyle anlatıyor. Burada önemli olan Cemile’nin evli bir kadın olması da değil bence, zira Aytmatov Cemile'nin evli oluşunu hikâyenin gerilimi için kullanıyor ve bunu yargılamadan, sadece anlatıyor. Ne Cemile’yi kahramanlaştırıyor ne de Danyar'ı suçlu çıkarıyor.
Aytmatov'un vurguladığı şey Cemile'nin kendi kararını verme anı, cesareti. Bu kararı verirken evli olup olmaması hikâyenin sadece gerilimini sağlıyor ; anlatılmak istenen, karakterin içindeki dönüşüm, kendi sesini duyması, onun peşinden gitmesi, kendini seçmesi. Yani Cemile'nin evli olması kısmı Aytmatov için ahlâki bir mesaj vermek değil, hikâyenin bağlamını kurmak.
Cengiz Aytmatov 'un dili de bozkır gibi. Tozlu harman, atlar, rüzgâr, dağ.. Süs yok, fazlalık yok. Her şeyi öyle güzel anlatıyor ki..
Cengiz Aytmatov ’un ilk büyük çıkışlarından biri ve Fransız şair Louis Aragon’un “dünyanın en güzel aşk hikâyesi” dediği eser. Haklı da bence. Hikâye II. Dünya Savaşı sırasında, erkekler savaşta olduğu için ağır işlerin kadınlara ve çocuklara kaldığı, Kırgız bozkırında bir köyde geçiyor.
Erkekler cephede, kadınlar ve çocuklar köyde kalmış. Cemile köyün en güzel, en başına buyruk kızı. Kocası Sadık savaşta, o ise kaynı Seyit (anlatıcı) ve cepheden sakat dönen Danyar’la beraber harmanda çalışıyor. Seyit, henüz 15 yaşında bir çocuk. Abisine hayran, yengesiyle arkadaş. Danyar ise önce içine kapanık, suskun bir adam gibi geliyor. Ta ki türkü söylemeye başlayana kadar. Kitap orada başka bir yere evriliyor.
Cemile’nin Danyar’a yakınlaşması hikayede birdenbire olmuyor, yavaş yavaş örülüyor. Cengiz Aytmatov aşkı büyük laflarla, dramatik sahnelerle anlatmıyor. Bir bakış, bir susuş, bir türküyle anlatıyor. Burada önemli olan Cemile’nin evli bir kadın olması da değil bence, zira Aytmatov Cemile'nin evli oluşunu hikâyenin gerilimi için kullanıyor ve bunu yargılamadan, sadece anlatıyor. Ne Cemile’yi kahramanlaştırıyor ne de Danyar'ı suçlu çıkarıyor.
Aytmatov'un vurguladığı şey Cemile'nin kendi kararını verme anı, cesareti. Bu kararı verirken evli olup olmaması hikâyenin sadece gerilimini sağlıyor ; anlatılmak istenen, karakterin içindeki dönüşüm, kendi sesini duyması, onun peşinden gitmesi, kendini seçmesi. Yani Cemile'nin evli olması kısmı Aytmatov için ahlâki bir mesaj vermek değil, hikâyenin bağlamını kurmak.
Cengiz Aytmatov 'un dili de bozkır gibi. Tozlu harman, atlar, rüzgâr, dağ.. Süs yok, fazlalık yok. Her şeyi öyle güzel anlatıyor ki..
Gözyaşları arasından gülümseme
Nikolay Gogol ’un 
Bir Delinin Anı Defteri - Palto - Burun - Petersburg Öyküleri ve Fayton adlı eserleri, sadece 19. yüzyıl Rus bürokrasisinin bir aynası değil, aynı zamanda modern insanın trajedisinin de ilk yankılarıdır. Nikolay Gogol , bu öykülerde okuru Petersburg’un soğuk sokaklarında, rütbe hırsının, sınıf farkının ve yalnızlığın ortasında bir yolculuğa çıkarır.
Edebiyat tarihinin en mahzun karakterlerinden biri Akaki Akakiyeviç. Palto’da gördüğümüz şey sadece eski bir giysinin yenilenmesi hikayesi değil; bu toplumun görmezden geldiği "küçük adam"ın bir nesne aracılığıyla var olma çabasıdır. Akaki için palto, ona dünyada bir yer açan, onu görünür kılan bir zırhtır.
Öte yandan Bir Delinin Anı Defteri’ndeki Poprişçin, bu "küçük adam" profilinin psikolojik çöküşünü temsil eder. Poprişçin’in deliliği, aslında içinde bulunduğu katı hiyerarşiye karşı zihninin verdiği bir isyandır. İspanya Kralı olduğunu iddia etmesi, aslında rütbe sisteminin insan ruhu üzerinde yarattığı tahribatın en acı verici sonucudur.
Ve Nikolay Gogol , Burun öyküsüyle realizmi fantastik bir boyuta taşır. Binbaşı Kovalyov’un bir sabah uyandığında burnunun yerinde olmadığını görmesi ve ardından burnunun kendisinden daha yüksek bir memur rütbesinde şehirde dolaşması, toplumsal statünün bedenden bile daha önemli hale geldiğinin kanıtıdır. Burun, aslında bir organ değil, bir mevkidir. Gogol burada, insanın öz değerinin fiziksel varlığından kopup sosyal etiketlere nasıl dönüştüğünü mizahı bir şekilde eleştirir.
Gogol’un anlatım tarzı, edebiyat dünyasında "gözyaşları arasından gülümseme" olarak bilinir. Okur, Poprişçin’in köpeklerle mektuplaştığını sandığı anlarda gülümserken, bir sonraki sayfada onun yardım çığlıkları karşısında derin bir hüzne kapılır. Yazarın yeteneği,yaratıcılığı da tam burada yatar: Sistemin saçmalığını anlatmak için ironiyi kullanırken, insanın acısını1000Kitap
Nikolay Gogol ’un Bir Delinin Anı Defteri - Palto - Burun - Petersburg Öyküleri ve Fayton adlı eserleri, sadece 19. yüzyıl Rus bürokrasisinin bir aynası değil, aynı zamanda modern insanın trajedisinin de ilk yankılarıdır. Nikolay Gogol , bu öykülerde okuru Petersburg’un soğuk sokaklarında, rütbe hırsının, sınıf farkının ve yalnızlığın ortasında bir yolculuğa çıkarır.
Edebiyat tarihinin en mahzun karakterlerinden biri Akaki Akakiyeviç. Palto’da gördüğümüz şey sadece eski bir giysinin yenilenmesi hikayesi değil; bu toplumun görmezden geldiği "küçük adam"ın bir nesne aracılığıyla var olma çabasıdır. Akaki için palto, ona dünyada bir yer açan, onu görünür kılan bir zırhtır.
Öte yandan Bir Delinin Anı Defteri’ndeki Poprişçin, bu "küçük adam" profilinin psikolojik çöküşünü temsil eder. Poprişçin’in deliliği, aslında içinde bulunduğu katı hiyerarşiye karşı zihninin verdiği bir isyandır. İspanya Kralı olduğunu iddia etmesi, aslında rütbe sisteminin insan ruhu üzerinde yarattığı tahribatın en acı verici sonucudur.
Ve Nikolay Gogol , Burun öyküsüyle realizmi fantastik bir boyuta taşır. Binbaşı Kovalyov’un bir sabah uyandığında burnunun yerinde olmadığını görmesi ve ardından burnunun kendisinden daha yüksek bir memur rütbesinde şehirde dolaşması, toplumsal statünün bedenden bile daha önemli hale geldiğinin kanıtıdır. Burun, aslında bir organ değil, bir mevkidir. Gogol burada, insanın öz değerinin fiziksel varlığından kopup sosyal etiketlere nasıl dönüştüğünü mizahı bir şekilde eleştirir.
Gogol’un anlatım tarzı, edebiyat dünyasında "gözyaşları arasından gülümseme" olarak bilinir. Okur, Poprişçin’in köpeklerle mektuplaştığını sandığı anlarda gülümserken, bir sonraki sayfada onun yardım çığlıkları karşısında derin bir hüzne kapılır. Yazarın yeteneği,yaratıcılığı da tam burada yatar: Sistemin saçmalığını anlatmak için ironiyi kullanırken, insanın acısınıBir Delinin Anı Defteri - Palto - Burun - Petersburg Öyküleri ve FaytonNikolay Gogol · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202538,5bin okunma