avaz avaz haykırasım var: her şey bizim elimizde. oysa susmuş oturuyorum. titrek dudaklarımla gülümsüyorum, düşünceli. ne hazin değil mi? sen her şeyi böyle apaçık görürken karşındakinin görmemesi.
Şairlerin aşka yıldırım demeleri demek ki boş bir şey değildi. Fakat, benimki uykumun içinde, haberim olmadan sessiz sedasız etlerimin, kemiklerimin içine girmiş ve oraya bir ev sahibi tabiî-liğiyle yerleşip oturmuş bir garip yıldırım...
O kadar ki, ne ürktüm, ne de hayret ettim.
Sadece... Hayalin her şey olmadığı hissiyatına kapılıyorum. Hayallerin önemli olmadığını da hayalden önemli hiçbir şey olmadığını da söylemiyorum ama sırf hayalim gerçekleşti diye mutlu olabilmek için yaşamak fazla karmaşık değil mi?
yaptığımız hiçbir şey, sahip olduğumuz düşüncelenn, çektiğimiz onca acının hiçbinsi kaybedilmiş değildi; geçmişi biz yaratmıştık. Geçmişte yapmış ya da olmuş olmak, varolmanın bir başka, belki de en emin şekliydi.