Kendimi herhangi bir yere ait hissetmiyorum.
Ne bir şehre, ne bir ülkeye, ne de dünyaya.
Yeryüzüne susmaya gelenler sınıfındayım.
Seninle tanıştığım ilk günü, hatta sesini duyduğum, sana ilk kez göz koyduğum saati bile daha dünmüş gibi hatırlıyorum, hatırlamamak mümkün mü? Hayat benim için o gün başlamıştı, dünyaya dönmüştüm.
Sayfa 9
- Hadi gidelim Olric.
-Nereye efendimiz?
- O'na Olric.
-O artık başkasıyla efendimiz...
- Olsun onun mutlu olduğunu uzaktan izlemekte yeter bize Olric.
"Acı çekmek; bayılana kadar dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı; kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlattırmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi."
