BİR VESİKA
Bu zâtın dâva ahlâkı ve peşine taktığı avânesi bakımından ne olduğunu, şimdiye kadar gizli tuttuğum şu vesikadan anlayınız:
Sene 1969... Büyük Doğu’nun 14. Devresi... Malûm zat evimize kadar geliyor ve Ağustos sıcağında bahçemizin gölgelik bir yerinde koltuğa kurulup, o zamanlar alâkası bulunduğu «Odalar Birliği» hakkında, Büyük Doğu sayfalarında yayınlanması dileğiyle (istirhamiyle demek daha doğru olur) bir röportaj yazdırıyor.
Röportajın hedef tuttuğu şahıslar arasında Bedii Faik de vardır. Bedii Faik, sözcü olarak Erbakan’ı, yayınlayıcı olarak da beni dâva ediyor.
Hakkımda milyonluk bir alacak takibi yapılsa İcra dairesine kadar gidip bunun asılsız olduğunu bildirmeyi zahmet sayacak derecede tiksinti duyguları içinde yüzen ben, duruşmayla asla alâkalanmıyor ve mahkemeye ayak basmıyorum.
Erbakan ise kendini şöyle müdafaa ediyor:
– Ben Büyük Doğu’ya böyle bir mülâkat vermedim! Lâflarımı Necip Fazıl uydurmuş olsa gerek...
Ve iki yalancı şahit tedarik ediyor:
Balmumu adamlarından Hüsamettin Akmumcu ve Hüseyin Abbas...
Bir şey olduğuna değil de, olmadığına, yani «nefy»e şehadet eden bu yalancılar, taşıdıkları kukla adam sıfatını, din yolunda çalışan ve kendilerine feyz verdiği kabul edilen bir adamı yalan şehadete mahkûm ettirip Efendilerini bu işten sıyırmak gibi bir fazahate kadar düşüyorlar.
Bense şu kadar lira nakdî cezaya çarptırılıyorum; ve hayretler içinde görüyorum ki, Bedii Faik mahiyetinde dâvamıza tam aykırı bir insan bu parayı tahsil etmiyor; yani asalette Erbakan’a taş çıkarıyor.
Yalancılık derecesinin, hem de Hak yolunda mücadele edenleri mahkûm ettirmek ve bu yolda İslâm Kanunlarının en büyük suçu yalancılık cinayetini işlemek gibi, bu efsanevî rütbesi önünde Lider Hazretlerine yakışacak sıfatı müslümanlar biçsin...
Mahut yalancı şahitlik
"Babam bu yaz beni Yunanistan'a götürmek istedi," dedi dalgın dalgın. "Hep–"
"Parthenon'u görmek istemişsindir, şu meşhur tapınağı," dedim.
Annabeth hafifçe gülümsedi. "Evet."
Hep insanlar ne diyecek kaygısıyla davranamazsın, ama şu sözüme kulak ver: Geri adım atarsam bana ödlek derler diye korkma. Bu hayatını bile kurtarabilir.
Şunu sakın unutmayın: Önemli olan tek bir an vardır, o da şimdidir. Çünkü sadece içinde bulunduğunuz zamana sözümüz geçer.
İnsan için en gerekli olan kişi içinde bulunduğumuz zamanda görüştüğümüz, şu an yanımızda olan kişidir. Çünkü hiç kimse günün birinde başkasına işinin düşüp düşmeyeceğini bilemez.
İnsan için en önemli işte o an yanında olan kişiye iyilik kesmektir. Çünkü insanın dünyaya gönderiliş amacı sadece iyilik
etmektir.