XXX
Allah'im ben ne okuyorum bu gözler neler okuyor?? dedirten bir eserdi. Donemin insanları gercekten öyle miydi? İnsanın inançlarını yerle bir eden heva ve heveslerle dolu yaşamlar. Bir de gereksiz uzun. Yazarin en sonunda canı sıkılmış ve bitirmis kitabı. Şu an popüler. Arkadaşımla eş zamanlı okuduk. Kâh güldük kâh eleştirdik. Boşa giden zaman. Kitabın tek iyi yanı hızlı okunması.
10/10
Beğendi
·2026 16. kitabı
Kapak Kızı'yla başlayan merak, 
Yeşil Peri Gecesi'yle zirveye ulaştı ve 
Osman'la da heyecan hiç durmadan, kızgınlıklar hiç bitmeden üçlemeyi tamamlamış oldum.
Her kitapta farklı bir 
Ayfer Tunç kalemiyle karşılaştım ve her bir kitap kurgusu ve üslubu ayrı ayrı etkileyiciydi. Gerçek hayatı okuyormuşum gibi hissettim.
Ve şu an şunu fark ediyorum: Osman'ı tek başına anlatmak mümkün değil. Bu üçlemeyi bir bütün olarak değerlendirmek gerekiyor. Ben de bu yüzden öyle yaptım.
Okuyanların uzun süre bu üçlemenin etkisinden çıkamayacağını ve Şebnem’i ve Osman'ın kolay kolay unutamayacağını düşünüyorum.
Reklam
Puan vermedi
#alıntı
“Ormandaki dallar öyle yoğun ki yağmuru hissedemiyorsun.”
Herkese merhaba,
Aslında uzun zaman önce okudum #hamnet i ancak demlenmesi için biraz bekledim. Kafamın içerisinde Agnes ile uyuyup uyandım. Kadınlığın, anneliğin başka bir evin düzenine ayak uydurmaya çalışırken hangi ülke de olursan ol hangi dili konulursan konuş ortak dert aynı. KADIN OLMAK.
Agnes evladı amansız hastalığa yakalanmışken eşi ise ailesinden kilometrelerce uzakta kendisine ayrı bir düzen kurmuş ilk ayrılıklarından bu yana yazdığı mektupta bile kendini ele veren bir yabancılaşma ile mücadele etmektedir.
Büyük evladını hastalıktan korumuş ancak ikizlerden diğeri yakalanmıştır. Karanlık ormanın şifacı otları da yaraya merhem değildir.
Bas bas bağıran bir isyan yok. Satır aralarında bir annenin sessiz çığlığı, yalnızlığı, tek başına bırakılmışlığı var.
Bazı sahneler o kadar tanıdık geldi ki okumaya ara vermek en güzeliydi. Kaldığım yerden devam ettiğimde ise insanları affetmek bir sonraki haksızlığa davet etmekti. Anladım.
Yazar #hamnet i yazarken tarihi olaylardan esinlenerek çıkış noktasını da kaleme almış. Buna rağmen kurgu bir eser olduğunu biliyoruz. Takılı kaldığı bir nokta ise 1500’lü yıllarda geçtiğini vurgulayıp İstanbul’a Konstantinopolis dersen mantık hatası olur. İstanbul 1453’te fethedildi. Halen hazmedilemiyor…
Bu konu kırmızı çizgimiz.
Esere yeniden dönecek olursak eski bir hikâyeyi günümüze taşıyarak yorumlamak okuyucuya modern bir klasik hediye ediyor.
İçimize işleyen satırlar dilimize #kıvançgüney tarafından çevrilmiştir. 
Hamnet
Hamnet
Benim için çok arada olan bir kitaptı. Bu kadar yüksek puan almasının tek nedeni Rosanna karakteriydi. Bir dark romance içinde okuduğum en iyi karakter gelişimine sahip kadındı. Tüm engellemelere rağmen her şeyi söke söke aldı ama Diego olaya girince... Gerçekten hiç sevmediğim bir erkek karakter oldu. Rosanna önünde sürekli bir engel olduğu gibi ona karşı hareketlerini hiç sevmedim. Elbette bir dark romance olduğu için ne beklediğimi biliyorum ama Diego gibi de boş birini beklemiyordum. Sadece kendi egosu peşindeydi.
Hikayenin ilk kısımları çok güzel aksa da sonları bir türlü akmadı. Bunun yanında birçok şey çok aceleye geldi maalesef.
Harika
Çok büyük ustalıkla yazılmış bir roman.Benim için, Türkiye' nin
Ursula K. Le Guin i olan, hanımın harika eseri. Tarz olarak 
Tom Robbins ' i hatırlatıyor. Çok keyifli bir okuma ama temiz kafa ve hatta not almak ihtiyacı hissettiriyor. Ben not almaya başladıktan 300 sayfa sonra notların bir işe yaramayacağını anladım. :-) "Bir kaç sayfa okur, uyurum..." diyen her 100 kişiden 99'u asla bitiremez diyorum. :-)
Öncelikle kitapta hiç bölüm yok. Sahfa denecek bölümlerin yokluğunu geçtim, zaman dilimi açısından da bir bölüm yok. Hatta herhangi bir olayın, sona erdiğini belirten, çift boşlukla oluşmuş satırbaşı bile yok. Hatta sadece; satırbaşları var ve tek boşluklu paragraflar da yok. "Meraklısına model", sevilmeden okunamayacak bir metin ama gerçekten "usta işi" ve bir o kadar da eğlenceli. Okursanız, bittiğine üzlüceğiniz bir eser ve umarım, başka dillere de çevril-ir (-miştir). Ayfer Tunç Hanım' a teşekkürler.
Ursula K. Le Guin i olan, hanımın harika eseri. Tarz olarak Tom Robbins ' i hatırlatıyor. Çok keyifli bir okuma ama temiz kafa ve hatta not almak ihtiyacı hissettiriyor. Ben not almaya başladıktan 300 sayfa sonra notların bir işe yaramayacağını anladım. :-) "Bir kaç sayfa okur, uyurum..." diyen her 100 kişiden 99'u asla bitiremez diyorum. :-)
Öncelikle kitapta hiç bölüm yok. Sahfa denecek bölümlerin yokluğunu geçtim, zaman dilimi açısından da bir bölüm yok. Hatta herhangi bir olayın, sona erdiğini belirten, çift boşlukla oluşmuş satırbaşı bile yok. Hatta sadece; satırbaşları var ve tek boşluklu paragraflar da yok. "Meraklısına model", sevilmeden okunamayacak bir metin ama gerçekten "usta işi" ve bir o kadar da eğlenceli. Okursanız, bittiğine üzlüceğiniz bir eser ve umarım, başka dillere de çevril-ir (-miştir). Ayfer Tunç Hanım' a teşekkürler.
Edebiyat bazen bize ayna tutar, bazen ise karanlık bir dehlize hapseder. Lionel Shriver’ın Kevin Hakkında Konuşmalıyız eseri, ikinci tanıma tam uyuyor. Roman, sadece bir "suç" hikâyesi değil; anneliğin kutsal kabul edilen o steril imgesinin ardındaki çatlaklardan sızan, oldukça rahatsız edici bir hakikat arayışı.
Eva, oğlu Kevin’ın işlediği o dehşet verici okul saldırısından sonra, aslında kendi içindeki suçluluk duygusunu ve "anormal" gördüğü anne olma halini bir mektup dizisiyle dışa vuruyor. Shriver, okuru bir mahkeme salonuna oturtuyor; ancak yargılanan sadece Kevin değil, Eva’nın kendi varoluşu, eşiyle olan iletişimsizliği ve modern toplumun ebeveynlik üzerindeki baskısıdır.
Kitapta en çok altını çizdiğim cümlelerden biri olan "Son zamanlarda politika da benim için küçük, kişisel hikâyelerden oluşan bir yığına dönüştü. Artık hiçbir şeye inanmıyorum. Yalnızca insanlar ve başlarına gelenler var," itirafı, Eva’nın dünyasının nasıl paramparça olduğunu en iyi anlatan satırlardan. O, dünyayı değil, kendi küçük ve trajik evrenini çözmeye çalışıyor. Kitap boyunca sorduğumuz o yakıcı soru şu: Bir çocuk doğuştan mı "kötü"dür, yoksa biz mi ona o kötülüğü gıdasıyla, sevgisizliğiyle ya da fazla sevgisiyle aşılarız? Eva’nın o soğuk, mesafeli ama bir o kadar da içten dökülüşleri, okuru kendi vicdanıyla baş başa bırakıyor. "Yalnızca vicdanı olan bir insana acı çektirebilirsiniz. Yalnızca boşa çıkacak umutları ya da sevdiği insanlardan uzağa düşmekten endişelenenler cezalandırılabilir," satırları, sanırım bu kitabın tüm o karanlık atmosferini tek bir noktada özetliyor.
Bazen bir ebeveynin en büyük itirafı da şu oluyor: "Bugünlerde benim için anlaşılmak, sevilmekten çok daha önemli." İşte Eva, bu anlaşılma arzusuyla bizleri o dehlize çekiyor.
Kitabın 2011 yapımı,
Reklam
Reklam