Kendisine öğretilenlerin içtenlikle bağlı kalarak ona aktardığı bütün değerler artık çökmüş, kıymetsiz boş, saçma kavramlar olarak çöpe atılmıştı. Dostluk, aşk, sevgi, insanlık, eşitlik, vefa, sağduyu,affetmek, hoşgörü, özgürlük, güvenmek, inanmak, adil olmak, aklın yolları... Hepsi, hepsi kullanımdan kalkmış veya tamamen içerik değiştirmiş.
“İnsanın kalbini huzura erdiren en büyük erdem masumiyettir.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Eğer dua çok edildiği halde, beliyeler def' olunmazsa, denilmeyecek ki: "Dua kabul olmadı." Belki denilecek ki: "Duanın vakti kaza olmadı."
“Bize namuslu memurlar lazım. Başkasına ait mesaiden çalmayan, namuslu insanlar. Büyük şeflere, parti liderlerine, sosyologlara ihtiyacımız yok.”
besmeleyle...
önceden Tanrı adını dile getirip onu öğmeden kutlu bir işe başlıyan kimse cılız bir kuş gibi uçmağa güc etmez. amacına ulaşmadan kanadları kırılır; bir daha kalkamıyacak gibi yere düşer.
aşk ve vefa baharistanının dallarında, fazilet ve ihsan minberlerinde dile gelen kuşlar, şakrak cıvıltıları ve tatlı musikileriyle Tanrıyı öğmek için durmadan okudukları güzelleme destanlarını; aylarca, yıllarca derneklerde toplananların ve sevimli manzaraları seyredenlerin kulaklarına eriştirmişlerdir.
İhtiyaçlarını en aza indir ki, hiçbir konuda başkalarına bağımlı olmayasın.
