Zaaf, hüzün belirtisidir.
Kendimiz yaptığımız halde
kahramanımızın yapmasına izin vermediğimiz pek çok şey -içki içmek/kumar oynamak/zinâ işlemek ya da gülmek/yalan söylemek/kızarmak gibi- içimizdeki normali bir zaaf olarak gördüğümüzün kanıtıdır.
Ikiyüzlülüğümüz kahramanı yaratıp tecrit etmemizle bitmiyor. Insani zaaflar gösterdiği için, düşüşünde
de onun üstüne çullanıyoruz. “Sadece insan” olduğumuzu düşündüğümüz oranda bir kahramana gereksinme duyuyor ve onun gücünü yüceltiyoruz.Kendimizi olduğumuz gibi kabul edinceye dek bizi tutsak edecek kahramanlar. Yine de
Süpermenler ve tanrılar yaratmaya devam edeceğiz. Halbuki Özgür toplumda kahramanlara yer yoktur. Özgür insanın kahramanları
olmaz.
Reklam
Fakat yakın kapı komşumuz için bizim ölümümüz pek küçük bir şeydir. Hele bizi tanımayan, bizim memleketimizde, kıtamızda oturmayan bir yabancı için nedir? Cidden hiçbir şey! Herkes ancak biraz kendi komşusuyla meşgul olur. Herkes ancak bir iki düşman için kin, ancak üç dört dost veya akraba için haset veya muhabbet ve ancak beş altı vücut ve ruh için bir zaaf, bir temayül veya bir aşk duyar ve beşeriyetin üst tarafı bize tamamen yabancı gibi karanlık kalır. Fakat en keskin dürbünler gibi en meraklı gözler de, o biraz alaka duyarak meşgul oldukları âlemlerden bile sade parça parça manzaralar görerek, hayal meyal seçtiklerini isabetle tesbit edemezler ve o uzak dünyalar, bizim kendilerine taktığımız isimlerden haberleri bile olmayan yıldızlar gibi, teşhislerimizi bile duymazlar.
Bildiğimizin aksine korku, insan için bir zaaf değil, aksine bir üstünlük. Abdülkadir Geylani’nin “korkmayan bilgi sahibi değildir” sözü, bu bağlamda naklediliyor. Korkusuzluğun insan tabiatına uygun olmadığını söylüyor yazar. “Cesur, korku karşısında ürperir, korkak ise siner.” cümlesinden, korkaklığın korkusuzluk anlamına gelmediğini anlıyoruz. Cesur da korkar, ama “korkak” değildir.
Reklam
Reklam