İç Güvenlik Amiri Yüzbaşı Esat Oktay Yıldıran, yıllar sonra
İstanbul Ümraniye Dudullu'da bir belediye otobüsünün içinde
eşinin gözleri önünde öldürüldü. Diyarbakır 5 No'lu Askeri
Cezaevi'nde yaşananlarla ilgili çok şeyler yazıldı, çok şeyler konuşuldu.
Ancak dost düşman herkesin üzerinde ittifak ettiği bir
şey var ki o da şu: Diyarbakır 5 No'lu Askeri Cezaevi olmasaydı
PKK bugünkü durumda olmazdı. Olayların halen hayatta olan
şahidi Selim Dindar da aynı kanaatte:
"Ben siyasi biri deği l im. Bu konularda birikimim yok. Ama
1 2 Eyl ül, Kürt sorununa herkesin dikkatini çekti, bu sorunu
dünyaya duyurdu. Cezaevindeki vahşet ol masaydı, Kürt
meselesi bu ülkede bu kadar erken açığa çıkmazdı. Diyarbakır
Cezaevi'ndeki insanları birer militan haline getirdi ler.
Bunların O/o 80'den fazlası dağa çıktı. İnsanın oradaki vahşeti
gördükten sonra normal yaşama dönmesi çok zordu.
'PKK hareketi 1 984'te patladı' derler ya, bu tarih, Diyarbakır
Cezaevi'nden ana tahliyelerin olduğu tarihtir.
5 EYL 1950 Başvuru fazlalığı nedeniyle üniversite giriş sınavı uygulaması başladı.
Neden acaba ?
5 AGU 1950 Demokrat Partı'nin çıkardığı kanun kapsamında Cumhuriyet Halk Partisi'nin malları, Halkevleri ve Halkodası binası Hazine'ye devredildi. 31 AGU Halkevlerine yapılan yardım tutarı, Maliye Bakanlığı tarafından incelemeye
alındı. 3 EYL Belediye seçimleri yapıldı. 600'ü aşkın Cumhuriyet Halk Partili belediyeden
560'ı Demokrat Parti'ye geçti.
Vay milyonlu şəhər! Vay bədbəxt millət! Məgər quru adın varmış!1000Kitap
Utanıram, inanmaq istəmirəm ki, Bakı kimi bir şəhr, Qars tərəfindən göndərilən 40-45 yetim uşağı saxlaya bilmiyə. Saxlaya bilmiyə də qazimat ilə aləmə elan edə ki, “cəmiyyətin işi çoxdur, yetim uşaqlara, eylə xırda işlərə baxmağa vaxtı yoxdur. Hər kim nökərliyə nə qədər uşaq istəyirsə, gəlsin aparsın!”
Cəmiyyət burda bir şeyi yaddan çıxarmış: əgər gözə gələn qız və oğlanları pul ilə nökərliyə versəydi və ya bir kərəlik satsaydı, cəmiyyət sandığına xeyli pul yığışardı və bu vasitə ilə cəmiyyət üzvlərini ianə yığmaqdan qurtarardı.
Vay cəmiyyəti-xeyriyyə! Vay milyonlu şəhər! Vay bədbəxt millət! Məgər quru adın varmış!
Mən öylə bilirdim ki, Bakı nəinki 40-45 yetimi, bəlkə bir neçə yüzünü də saxlamağa hazırdır.
Halbuki min zəhmətlərə yığılan və Bakının mərhəmət qucağına sığınan 5-10 yetimi də başdan dəf etmək, onun-bunun qapısına tullamaq istəyir.
Aman yarəbbi, nələr eşidirik, nələr görürük. Nə demək, bu nə demək ki, 4-5 milyonluq bir camaat 1 -2 yüz yetim balasını bir yerdə saxlamağa gücü çatmaya!
Of, doğrudan da ölmüşük, doğrudan da yalançı bir adımız qalmış! Doğrudan da milli dirilik, mədəni insanlıq adına bir qəpiyə dəymərik.
Nədir bu rəzalətlər? Nədir bu alçaqlıqlar, bu murdar xasiyyətlər?
Sizdən soruşuram: 40-50 yetim uşağı bir yerdə saxlamağı bacarmayan bir millət nə cür insanca yaşamaq xəyalında, hələ “ağalıq” iddiasında ola bilər?
Bir düşününüz! Sizin qucağınıza can atan balalar kimlərdir: evi-eşiyi talan olunmuş, anası-atası boğazlanmış, 11-12 yaşındakı bacısı aylarca canavarların əlində qala-qala dəlilənib axırda tələf olmuş, bütün qohumu yox edilmiş, yan canda qalmış öz millət balalarınızdır. İnsan sevdiyi itin balalarını belə bir dərəcə alçaqlamaz ki, “İsmailiyyə” binasının padvalında belə bir neçə həftə saxlana bilməyib çöllərə tullanmaq istənir!
Nə
İNSANI ANLAMAYA ÇALIŞAN ŞAİR: İLKAY COŞKUN
fatihtezce EYL 7, 2022
+Uç İlkay Coşkun’un 7.kitabı. Şair, bu kitabına ağırlıklı olarak 2016 sonrası şiirlerini alsa da 2005 ile 2020 arasında yazdığı şiirlerini de serpiştirmiş. Gözde, Gaye, Vefa, Hüzün, Vatan, Tekerrür, Küçürek olmak üzere 7 bölümden oluşan +Uç, 2020 yılında KDY Yayıncılıktan aynı anda deneme kitabı İç Hatlar ’la birlikte yayımlanmış. Pek çok edebi mekânda görülse de özellikle Yolcu ve Güneysu Dergilerinden bildiğim İlkay Coşkun’u +Uç için tebrik ederken sizi şiirlerinin mısralarıyla baş başa bırakıyorum.
“yürürse aşk/gör özü” (Sanırım şiiri, sayfa 10) mısraları insan özünün aşk ve sevgi olduğunu fısıldıyor ve daha ilk cümleden hoş bir merhaba diyor okuyucuya. “çizik çizik asfalt/parıldayan fosfor/beni sana taşır” (Yol şiiri, sayfa 14) mısralarındaki çizik çizik asfalt tabiri her ne kadar yolu tanımlasa da insanı bir başka insana/yâre/kendine götüren bir vasıta olarak okumak gerekiyor.
İlk yirminci sayfaya kadar en çok kullanılan kelime “aşk” olarak gözüme çarpıyor. “bazen aşk gelir önüne/sevin sevinç gönenerek” (Aşk Düşer şiiri, sayfa 18) diyerek şair, halk ağzındaki anlamıyla huzur, rahatlık ve mutluluk temenni ediyor. İnce bir düşünce… Ve “ölüp ölüp dirilme” (Sen Sen Ol şiiri, sayfa 20) diye bitiriyor İlkay Coşkun kitabın 1.bölümünü.”ölüp diril/ölüp diril/ölüp ölüp dirilme”.
“Hatırlatma” isimli şiirle (sayfa 22) insanı, kendisine yaklaştırıyor ve sen kimsin, diye soruyor insana şair. Evet, insan kim? “dualar hep zordayken mi gelecek” (Her Yağmur Ertesi şiiri, sayfa 24) mısraı yine insanın rahatlığına vurgu yapıyor. İnsan rahat bir varlık sonucuna ulaşıyoruz. ”benim bildiğim tek tezim/yaşlanıyorsun galiba” (Galiba şiiri, sayfa 27) mısraları insanı tanımaya yönelik yolculuğun devamı. İnsan rahatlığına
