İnsan yaşamının ne olduğunu zerre kadar idrak eden herkes
bir zaman her ayrık ruhun tuhaf yalnızlığını hissetse gerektir
ve sonra başkalannda da aynı yalnızlığın keşfedilmesi yeni, tuhaf bir bağ yaratır ve öyle sıcak bir merhamet büyütür ki bu,
adeta yitmiş olan için neredeyse bir telafidir.
Yalnızlığın çeşitli tanımlan vardır ama bazı şeyler hepsinde ortaktır: acı ya da üzüntü duyumu, kendini yalnız başına ya da tek başına algılamak, başkalanna yakınlığın
fark edilir yokluğu.
E. M. Cioran şunlan yazarken yalnızlığın olumlu bir çeşidini tasvir eder: "Şu an yalnızım. Daha ne isterim? Daha yoğun bir mutluluk yok. Evet: sessizlik sayesinde, yalnızlığım
duyrnanın mutluluğunu büyütüyor.""