İçimde büyüyen bunalımın bir felâketi çağrıştırmadığını biliyorum ben. Bu aslında ihtiyaç duymakla alakalı.Reddettiklerini ve yok saydıklarını tekrar özlemek ve kavuşma isteği ile alakalı.Ruhumdaki bu çalkantı bu yüzden.Bir bunalım değil.Değişiyorum.
Karşı konulmaz bir arzu onu yeni arkadaşlar aramaya yöneltiyor, fakat her yeni tanışma da yorgunluğunu çoğaltıyordu...
Belki tanıdıklar da gelir ve çelenk getirirler ama bir tabutun üstündeki çiçeklerin ne anlamı var ki?
Beni teselli edecek ve bazı sözcükler söyleyecekler.Sözcükler , bunların bana ne yararı olacak ki.?
“Yalnız olmak güzeldi , gülümsemek ya da memnun görünmeye çalışmak zorunda kalmıyordum."
Ne yaman bir devrim bu, gören göz için.Bu kemikler böyle ayak altında olmak için mi bunca nimetlerle beslendi ?
