• emil michel cioran röportajı (fransızcadan çeviren: haldun bayrı)

    hiç uyku uyumayan kişi başka bir zamanın içinde mi yaşar sorusuna cioran'ın yanıtı: "mutlaka (...) uykuyla geçen gecenin sonrasında, sabah uyanan birinde bir şeye başlıyor olma yanılsaması vardır. ama sizi bütün gece uyku tutmadıysa hiçbir şeye başlayamazsınız. sabahın sekizinde, akşam saat sekizdekiyle aynı hal içinde olursunuz ve zorunlu olarak şeylere bakış açınız tümden değişir."

    beter düşkünü

    christian bussy: 1937 yılında fransa'ya geldiğinizde, değer verdiğiniz yazarlarla tanışmayı denediniz mi?

    cioran: katiyetle. ancak 1949'da, ilk kitabım olan "çürümenin kitabı" (prècis de dècomposition) yayımlandığında yaptım bunu. ondan önce, hiçbir yazar, hiçbir filozof, hiçbir aydın tanımıyordum. o dünyadan biri değildim.

    c.b.: ama her şeye rağmen engeli aştınız...

    cioran: eğer öyle söylenebilirse! o zamandan itibaren özellikle salon hayatı denebilecek bir yaşantım yoktu. 50'li yılların başında, kokteyllere giderdim. üç ya da dört yıl sonra, bundan bezdim. aslında her zaman toplumun kıyısında yaşadım.

    c.b.: ama bir kitap yazmak her şeye rağmen, topluma girmektir. 1949'da sizi bu ilk kitabı yazmaya iten ne oldu?

    cioran: bu kitabın hikayesi oldukça ilginçtir. iki yıl önce, 1947'de dieppe'de kalıyordum ve mallarmè'yi rumence'ye çevirerek eğleniyordum. eğleniyordum diyorum ama, sözün gelişi işte, çünkü birden anladım ki saçma bir şeydi bu, boşa zaman harcamaktı, çünkü artık asla romanya'ya dönmeyecektim ve eninde sonunda benim yaptığım şeyi anlı şanlı bir klasik şairi meçhul bir dille tercüme etmekti. o zaman paris'e döndüm ve doğrudan, kendi adıma fransızca yazma kararı aldım; "çürümenin kitabı"nın kökeni budur. ayrıca yazdığım her şey, bunalım anlarında yazılmıştır. kitaplarımın hiçbirini, ortaya bir kitap çıksın diye yazmadım, hep bir tedavi amacıyla yazdım. bunu ifade etmesi güç ama kitaplarım aslında kitap değiller...

    c.b.: "niçin yazıyorsunuz?" sorusuna paul valèry, "zayıflıktan" cevabını veriyordu. sizin durumunuz da biraz böyle mi?

    cioran: zayıflıktan da fazla bir şey bu. bir nevi sefillik, tepetaklak olma... bundan sonra kitap bir kaza gibi geliyor.

    c.b.: belki aynı zamanda insanlarla karşılaşmak için de yazıyorsunuz. şahitleri etkilemek için.

    cioran: yok, bu değil! bir buhran halindeyken yazdığınız zaman, ötekileri düşünmezsiniz. eğer muhakkak bir diyalog olmasını istiyorsunuz o zaman...

    c.b.: kendinizle bir diyalog mu?

    cioran: hayır, tanrı ile. kitaplarımın bir yalnızlığın başka bir yalnızlıkla karşılaşmasından oluşmaları anlamında - hiç kimsenin tanrı'dan daha yalnız olmaması anlamında.

    c.b.: nihilist olduğunuz söylenir. bu doğru mu yoksa yanlış mı?

    cioran: hayır, nihilist değilim. hiçbir şey değilim. diyelim ki nihilist taraflarım var. inkârcı olduğum kesin. ama belirtmek gerekir ki inkâr bende soyut bir şey değil, içten gelen bir şey. bu... nasıl desem? bir infilâk gibi bu. şamar atmak mesela, o bile tasdiktir. kuşkusuz ben de şamarlar atıyorum ama hiçbir şeyi tasdik etmiyorum.

    c.b.: neden cioran isyancı biri?

    cioran: ama ben isyancı değilim ki! isyancı, bir şeylere çözüm bulmak ister. o bir militandır. ben kendimi baudelaire'e ve pascal'e yakınyakın hissediyorum, onların isyancı oldukları da söylenemez.

    c.b.: peki, daha uzağa gidelim. ümitsiz misiniz?

    cioran: yok, ümitsiz de değilim... tamam benim konumum kuşkusuz ümitsiz, çünkü hiçbir yere vardırmıyor. ama bu durumu hem kabul ediyorum, hem de ne tuhaftır ki bu benim yaşamamı hiç engellemiyor. kendi kendime her zaman , bu durumdan bir çıkış varsa bulmuş olurdum dedim. eninde sonunda, bir başkasından daha aptal değilim...

    c.b.: sizin kadar sert birinin de hayran olduğu, yakınlık duyduğu kimseler var mı?

    cioran: kuşkusuz. her zaman dostlarım oldu ama edebiyat çevrelerinin dışından. en büyük dostlarım yazmıyorlar. insanları hiçbir zaman işlevleriyle takdir etmedim. daha da ileri gidersem: metafizik planda, biraz endişe duyan bir kapıcı, sistemiyle şişinen bir filozoftan daha ilginçtir. aslında hayatta, hiçbir şeyi anlamamış olan çok büyük yazarlarla karşılaşılıyor.

    c.b.: yine de küçük bir istisnayla değil mi? michaux ile?

    cioran: ah, evet, hayran olunacak bir insan! uzun zaman boyunca aynı mahallede oturduk. onu konuşturmayı çok severdim.

    c.b.: aranızda hangi ortak noktalar vardı?

    cioran: söylemesi zor... fakat onun belgesel ve bilimsel sinemayı tutkuyla izlemesi beni büyülüyordu. daha sonra anladım. michaux, bir konuyu tüketmek istiyordu, hangi konu olursa olsun. oysa edebiyat zorunlu bir aldatmacadır. bu anlamda, michaux edebiyattan çıkmıştır.

    c.b.: siz de, gözlemlediğiniz zaman, konuyu tüketiyor musunuz?

    cioran: bilmiyorum. bir akşam, yemekten sonra, michaux ile birlikte gecenin ikisine kadar konuştuğumuzu hatırlıyorum. insanın kaderinden söz etmiştik; sesi birden değişti, bir titreme, bir heyecan hissettim: insanın bir gün yeryüzünden silinebilecek olması fikri onu alt üst ediyordu. bu heyecanı yüzünden onu hiçbir zaman affetmedim. ben, insanın yokoluşu varsayımının o kadar da kötü bir şey olmadığını düşünüyordum. ve o anda, bir hayalkırıklığı hissettim.

    c.b.: zamanla daha mı kinik oldunuz?

    cioran: hayır, çok daha az kinikleştim. aslında, yaşla birlikte her şey tükeniyor, kinizm bile. kuşkusuz yazdığım her şeyi inkâr etmek, düzeltmek veya küçültmek için hiçbir nedenim yok. ama şeyler ifade edilince öyle bir hale geliyorlar ki, onlara daha az inanıyoruz. niye? çünkü yazma olayı yine de bir kadirbilmezliktir. mesela intiharı ele alalım. intihar fikri başıma musallat olmuştu, intihar üzerine yazdığım âna kadar. ondan sonra bunu daha az düşünüyordum. yazmak bu anlamda kadirbilmezliktir: konuyu öldürürsünüz. ele aldığım bütün konuları yarı yarıya öldürdüm. saplantılarım azaldı.

    c.b.: bu aşamada, size şu soruyu sormalıyım. niçin intihar etmediniz?

    cioran: belki kurtaran da, tam olarak, intihar fikri, intihar saplantısı oldu. olumlu ve uyarıcı bir fikir bu, o olmasa hayatıma tahammül edemezdim. hristiyanlık, intiharı dışlayarak büyük bir psikolojik hata işledi. bence özgürlük fikriyle bağlantılı olan bu fikrin itibarını düşürmenin, ağır sorumluluğunu taşımaktır. madem ki her şey bana bağlı, bugün her şeye tahammül edebilirim.

    biyografinin sıfır derecesi

    "herhangi bir meslek icra etmekten, sevmediğimiz ve sevemeyeceğimiz şeyleri yapmaktan, her tür gayrişahsi işle uğraşmaktan kaçınmak için önüne gelen aşağılamayı ya da ıstırabı kabullenmek gerektiğini, aşırı bir zihin açıklığıyla anladım. bir tek fiziksel çalışmayı kabul edebilirdim. sokakları süpürmeyi kabul ederdim, herhangi bir şeyi ama yazmayı değil, gazetecilik yapmayı değil! hayatını kazanmak için her şeyi yapmak gerekiyordu. özgür olmak için önüne gelen aşağılanmaya tahammül etmen gerekir." (cioran)
    cioran'ın gençlik yıllarında katlandığı aşağılanmanın, yazdığı kitapların sayısı ve saygınlığının artması ölçüsünde azaldığı kestirilebilir. belki de bundan dolayı, yaşamının son yıllarında hiç yazmadı ve sadece müzik dinledi. hoşsohbetliği ve keskin zekâsıyla mesr olan insanlar, paris'e onu görmeye gittiler veya ülkelerine davet ettiler. bazen de ispanya'daki okurlarıyla mektuplaşarak tartıştı. ratelere düştünlüğünün sürdüğünden de emin olabiliriz...

    felsefeye olan inancını 17 yaşında başlayan ve yıllarca süren bir uykusuzluk dönemi sırasında kaybettiğini söyler cioran. "hatırıma geldiği kadarıyla, kendimde, insan olmanın kibrini yok etmekten başka bir şey yapmadım. ve tür'ün çevresinde, başka bir maymun çetesinden olduğumu iddia edecek çapa ulaşmadan, pısırık bir canavar gibi geziniyorum" (burukluk). tür'ün ve insanla ilgili her şeyin karşısında, o "pısırık canavar" tarafını daima muhafaza etti. insanların koşuşturmalarına şahit oldukça, "günlerin arasında, kaldırımsız bir dünyadaki bir orospu gibi," sürttü. belki bir intihar tutkunuydu ama yazdıklarıyla, birçok insanın içindeki "intihar enerjisi"ni, "kendi kendine ve her şeye gülüp geçebilme" gücüne doğru iteledi. hayata bulaşmadığı için istifa etmek zahmetinden de muaf olan sevgili kullardan biri oldu. anları mutlaklaştırdığı için, "yanlış anlaşılmak" cioran'la anlam kazandı.

    cioran, 1995 yılının haziran ayı sonunda öldü. insanlık macerasının gözlemcileri arasındaki yeri, isminin yanına gelen ayın ve yılın anlamsızlığı ölçüsünde kalıcıdır.
  • “İKİ KALP

    İki kalp arasında en kısa yol:
    Birbirine uzanmış ve zaman zaman
    Ancak parmak uçlarıyla değebilen
    İki kol.

    Merdivenlerin oraya koşuyorum,
    Beklemek gövde gösterisi zamanın;
    Çok erken gelmişim seni bulamıyorum,
    Bir şeyin provası yapılıyor sanki.

    Kuşlar toplanmış göçüyorlar
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

    EŞDEĞERİYLE YAN

    Eşdeğeriyle yanyana yürürken
    Cehennem sokağında birey olmak,
    Ve en inceldikten sonra
    İlkel sözcüklerle konuşmak seninle.

    Saat beş nalburları pencerelerden
    Madeni paralar gösteriyorlar,
    Yalnızlığı soruyorlar, yalnızlık,
    Bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.

    Hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.


    SÜLÜNÜN YÜZÜ

    Sülünün yüzü bir atmosfer olayıdır.
    Rasgele yazarı avcıdan öğrendim:
    Yaban ördekleri donmasın diye,
    Suya nöbetleşe kanat vururlar.

    Ve işte şamandırasıyla Beşiktaş'ınız,
    Çapraşık bir yüzyılı geriye atar;
    Tanrım siz şu uzun Anadolu'yu
    Çocukluk günlerinizde mi yarattınız?

    Senaryocu bayanla bir bankta oturuyoruz
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

    İLKOKULU BİTİRDİĞİ

    İlkokulu bitirdiği gün Cumhuriyet şairi,
    Saçında kurdelesi Lozan gibi;
    Sonra her yıl öldürüldü, öldürüldükçe de
    Hemeninden göğe huthutler çizildi.

    Gelecek zaman oldu şimdiki zaman;
    Irmak aşağı inen güz parçası,
    Çok süslü bir halkın arasından,
    Benimsin!

    İyi anlarında sesin kalınlaşıyor
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

    AFYON GARINDAKİ

    Afyon garındaki küçük kızı anımsa, hani,
    Trene binerken pabuçlarını çıkarmıştı;
    Varto depremini düşün, yardım olarak Batı'dan
    Gönderilmiş bir kutu süttozunu ve sütyeni.

    Adam süttozuyla evinin duvarlarını badana etmişti,
    Karısıysa saklamıştı ne olduğunu bilmediği sütyeni,
    Kulaklık olarak kullanmayı düşünüyordu onu kışın;
    Tanrım gerçekten çocukluk günlerinizde mi?..

    Eşiklere oturmuş bir dolu insan
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

    DAHA BEN

    Daha ben ilk kazmayı vurmadan
    Elime gelen Karabitki'li testi,
    Nefertiti'nin mutfağı sayılan yerde
    Koyu sır yeni hicret yollarını kesti.

    Terimler eşekarıları sözcüklerin,
    Acımasızdırlar, adsız ve sueldirler,
    Önlerine katarak insan ve hayvan listelerini
    Sabah akşam kapınızın önünden geçirirler.

    Fazıl Hüsnü diyor ki, ne diyor Fazıl Hüsnü?...
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

    KÜÇÜK ANNE

    Küçük anne, kelepir kız,
    Bir şey söyle bana,
    bana bir laf et ki binlerce,
    Onbinlerce görüntü anlatamasın.

    Genceli Nizami'nin dediği gibi
    Taşı onunla yıkasalar
    Üzerinde akik biter,
    Bakışların ki...

    İkinci bir parıltı var senin bakışlarında
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

    18 ARALIK

    18 Aralık 1985'te o salonda
    Kişi nasıl kestirebilirdi ileriyi?
    Siz, kazıbilimler, alınyazısıbilimler,
    Geçsin yıllar geçsin, seneler gibi.

    Olur mu anımsamamak Onaltıncı Louis'yi
    14 Temmuz 1789 akşamı, Louis,
    Şöyle yazmamış mıydı defterine:
    "Bugün kayda değer bir şey yok.."

    "Kehanet" adlı kısacık bir şiir buldum
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.


    MUTSUZLUK GÜLÜMSEYEREK

    Mutsuzluk gülümseyerek gelir, adıyla süslenmiştir;
    Banliyo treninde rastladığımız
    Sınav saatini kaçırmış liseli kız,
    Hep kazanırsın ey çözümsüzlük!

    Ey otobüssever ey Troya yolcusu!
    Anımsarsın günlerce konuşup durmuştuk
    O İB(ipekböceği) sesli kadını;
    Birinin Grönland'ı olmaya hazırlanıyordu.

    İki çay söylemiştik orda, biri açık,
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.


    BİR ÇİÇEK

    Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde,
    Bir yanlışı düzeltircesine açmış;
    Gelmiş ta ağzımın kenarında
    Konuşur durur.

    Bir gemi bembeyaz teniyle açıklarda,
    Güverteleri uçtan uca orman;
    Aldım çiçeğimi şurama bastım,
    Bastım ki yalnızlığımmış.

    Bir başına arşınlıyor bir adam mavi treni
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.


    ATI'LAR DELTALARA

    Atı'lar deltalara gömülen atı'lar,
    Saçı'lar fiyortları öpen saçı'lar,
    Kutu'lar, Haliçlerden susmuş kutu'lar,
    Takı'lar eski aşkları imler takı'lar.

    Bol dökümlü gömleğinin içinde
    Sırtını ve karnını dolanan
    Ve sonunda sincap olan
    O kuş.

    Seni o kadar yakından görünce,
    Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.”
    
  • Mehmet Akif, 1908’de II. Meşrutiyet’in İlanı’nın ardından yazdığı ve II. Abdülhamit için
    “Ne mel’unsun ki rahmetler okuttun rûh-i İblîs’e!” dediği “İstibdad” şiirini “Kardeşim Midhat Cemal’e” diyerek yakın dostu Mithat Cemal’e ithaf etmişti.

    Bu ithaf sadece bir şairin yakın dostuna yaptığı bir jest değildi.

    Mahkeme üyeliğinin ardından noterlik yapmaya başlayan Mithat Cemal, 1906 yılında Yıldız Sarayı’na ulaşan bir jurnal yüzünden evi basılarak tutuklanmıştı.

    Suçlama, Mithat Cemal’in bir Namık Kemal kitabının baskı kalıplarını bulundurmasıydı. Bir süre tutuklu yattıktan sonra bırakılmıştı ama uzun süre arkadaşları başka bir jurnale kurban gitmemek için ondan uzak durmuşlardı.

    Bu muamele ve yakın çevrenin verdiği bu tepki Akif’in içine o kadar oturmuş olacak ki 1908’de II. Meşrutiyet’in ilan edilince yazdığı şiiri Mithat Cemal’e ithaf etmekle kalmadı, “İstibdad” şiirinin altına “Bir gün evvel” diyerek başka bir şiir daha ekledi.

    Şiir, istibdad günlerinde birine selam verdiği için, eşinin mahalleyi inleten bağrışları arasında bir adamın gözaltına alınışını anlatmaktaydı:



    “Beş on herif yapışıp bir fakîrin ellerine,
    Sürüklüyor; öteden bir kadın diyor:
    — Bırakın!
    Kocam ne yaptı? Nedir cürmü bî-günâh adamın?
    Zavallının büyük evlâdı öldü askerde;
    İkinci oğlu da sürgün Yemen’de bir yerde.
    Acıklı, göğsü sakat koyverin, didiklemeyin;
    Günâhtır etmeyin oğlum, ayıptır eylemeyin.
    Efendi kim, o ne bilsin? Bilirse hem ne çıkar?
    Kilercisiyle uzaktan biraz hısımlığı var.
    Geçende komşuyu görmüş, demiş selâm söyle.
    Demek alınmayacak Tanrı’nın selâmı bile!

    ...

    «Sürün! » demiş, ona Şevketli’nin irâdesi var.
    — Sürüm sürüm sürünün tez zamanda alçaklar!
    Ya sen, zebâni kıyâfetli, gulyabâni paşa,
    İlâhi yumru başın bir geleydi sivri taşa!
    Yılan bakışlı şebek, bir bakın şunun gözüne!
    Kazık boyundan utan... Tû! Herif senin yüzüne!
    Sakın mahallede erkek bırakmayın, götürün.
    Sayıyla vermediler, öyle, posta posta sürün!
    Bakın şu hayduda; durmuş yıkın diyor evimi!
    Torunlarım ya herif, aç kalıp dilensin mi?
    Mahallemizde de çıt yok, ne oldu komşulara?
    Susup da kurtulacak sanki hepsi aklısıra.
    Ayol, yarın da sizin hânümânınız sönecek...
    Ne var sıçan gibi evlerde şimdiden sinecek?
    Yazık sizin gibi erkeklerin kıyâfetine...
    — Yetişti yaygaran artık... Çekil kadın evine!
    Atın şu kaltağı gitsin, tıkın hemen içeri.
    — Paşam, bayıldı kadın.
    — Anlamam o hîleleri.
    Demek ki bekleyelim gelsin âlemin keyfi...
    Saat üç oldu, geciktik, omuzlayın herifi.”

    Aslında anlatılan biraz değiştirilmiş olarak Mithat Cemal’in gözaltına alınışıydı. Akif hem o haksızlığı hem de o Paşa’yı tarihe böyle nakşetmişti.

    Ama sadece Abdülhamit devrinde gözaltına alınmış çok sevdiği hocası için, yakın dostu Mithat Cemal için değil, daha sonra İttihat ve Terakki devrindeki baskılar yüzünden başına iş gelmiş dostları için de o mahalledekiler gibi pencerelerini kapatmamış, dostlarına yardım etmeye çalışmıştı.

    Fıtraten ve fikren birbirinden farklı iki insan olan Mithat Cemal (1950’de CHP’den vekil adayı olmuştu) ve Mehmet Akif’in dostluğu, ezberler dışında hakkında pek de bir şey bilmediğimiz “milli şairimiz” hakkında başka şeyler de anlatıyor.

    1903 yılında tanışmış iki arkadaş, siyasetle uğraşmanın tehlikeli olduğu yıllarda her hafta önce Çarşamba, sonra Cuma günleri olmak üzere bir araya geliyor ve Fransız edebiyatının en seçkin örneklerini Fransızca orijinallerinden okuyorlardı.

    Akif, o yıllarda Arapça ve Fransızca’ya olan hakimiyeti ve çevirileriyle de ünlenmişti. Hugo’dan Daudet’e, Dumas’tan Zola’ya uzanan bu okumalarda Akif’in favorisi Emile Zola’ydı. Romanlarındaki müstehcenlik yüzünden Zola okunmasını eleştirenlere karşı da “ahlaksızlığı böyle göstererek aslında ahlaka hizmet ettiğini” söyleyecek kadar açık ve rahattı.

    Bu rahatlıkla o yıllarda İstanbul’a gelmiş bir Rus Yahudisi ressam olan Feldman’a Çamlıca’daki bir köşkte poz verip, fessiz bir portresini yaptırmıştı.

    İslamiyet ile ilgili fikirlerini ise bugünlerde dillendirmek bile cesaret isterdi. Bundan 110 yıl önce bir Ramazan ayında devrin İslamcı gazetesi Sırat-ı Müstakim’deki Hasbıhal köşesinde yolda yürürken önüne çıkan bir türbe üzerine yazmıştı:

    “Üç gün evvel, Beyazıt’tan Fatih’e doğru gidiyordum... Kendimi sol tarafa atıp arabalardan kurtulmak istedim. Göğsüm Osman Baba türbesinin parmaklıklarına çarptı. Fena halde canım yandı. O acının tesiriyle “yol ortasında mezar olur mu, bu ne maskaralık” demiş bulundum. Vay efendim derhal sağdan soldan itiraz sesleri yükselmeye başladı. Garibi neresi, işin içine yine şeriat bahsi karıştırdık. “Zavallı şeriat! Kimlerin elinde, hem ne gibi işlere alet olduğunu biliyor musun? Allah aşkına olsun biz daha ne zamana kadar şeriatı üzerimize çökmüş bir kabus, karşımıza çıkmış bir umacı tahayyül edeceğiz? Dünyanın en kalabalık bir caddesinin ortasında bir ölü yatmış, gelip geçen dirilerin hayatı üzerinde adeta tasarruf ediyor. Yahu şu mezarı kaldıralım desen derhal kıyametler kopuyor, şeriatın müsaadesi yoktur ne yapıyorsun deniyor.”

    Yine aynı yıllarda İstanbul’da patlak veren kolera salgını için bir okurunun eski zamanlardaki gibi para ile hafızlar tutulup, İstanbul’un etrafında hatim indirilmesi teklifine yine Sırat-ı Müstakim gibi bir gazetede şöyle itiraz etmişti:

    “Evet böyle bir eski usul vardı, lakin hiçbir vakit dindarane değildi. Hükümet-i sabıka (II. Abdülhamit ve istibdat hükümeti) mevkiini tahkim için millete savlet eden felaketlerden bile istifade etmek isterdi, yoksa sari hastalıklara karşı nizamat-ı sıhhiyeyi tamamiyle tatbikten başka bir tedbir olmayacağını pekala bilirdi. Yıldız’da yüksek sesle tilavet edilen Buhariler hastalığı def etmek için değil, sadedil halkın hissiyat-ı diniyesini okşayarak huluskar bir padişaha ihlas celb etmek içindi.”

    23 Temmuz 1908’den dört gün sonra Rasathane müdürü Fatin Hoca tarafından İttihat ve Terakki Cemiyeti’ne kaydedilirken “Onların her dediğine değil, cemiyetin makul olan dediklerini” yapacağına yemin etmişti. İttihat ve Terakki döneminde hem milletçilikle hem Batıcılıkla mücadele etti ama İttihatçılar isyan hazırlıklarına girişen Arapları ikna etmesi için Hicaz’a, Birinci Dünya Savaşı yıllarında İslam dünyasını cihada davet etmek için Berlin’e gönderildiğinde bir vatansever olarak tereddütsüz gitti.

    İstanbul işgal edilince, İttihatçılara kızıp Mustafa Kemal’in ismen davetiyle oğluyla birlikte Milli Mücadele’ye katılmak için Anadolu’ya geçip, halkı savaşa çağıran vaazlar, hutbeler verdi.

    Birinci Meclis’e Burdur milletvekili olarak girdi, İstiklal Marşı’nı yazdı. İkinci Meclis’e aday olmadı ama hilafetin ilga edilmesinden sonra Terakkiperver Fırka’nın kapatıldığı, aralarında Akif’in yakın dostu Eşref Edip’in de olduğu gazetecilerin tutuklandığı Takrir-i Sükün günlerinde Mustafa Kemal’in de onayıyla Kuran meali yazdırma işini aynı Meclis, Mehmet Akif’e teklif etmekte tereddüt etmedi.

    Ama bir süre sonra, olan biten devrimlere kayıtsız kalmakla suçlanıp CHP’nin sesi Ulus gazetesinde “Hadi git sen kumunda oyna” diye yol gösterilecek de aynı Akif’ti. Hakkında herhangi bir soruşturma yoktu, zorunlu değildi ama “Arkamda polis hafiyesi gezdiriyorlar, ben vatanını satmış ve memlekete ihanet etmiş adamlar gibi muamele görmeye tahammül edemiyorum, bundan dolayı gidiyorum” diyerek gönüllü bir sürgün kararıyla Mısır’a gitti.

    Onu Mısır’a davet eden ve orada himaye eden son sadrazamlardan Said Halim Paşa’nın kardeşi Abbas Halim Paşa’nın ölümüne kadar da Mısır’da yaşadı. Türkiye’den kaçmış insanlarla birlikteydi ama ülkede olan bitenler hakkında yazmadı, konuşmadı.

    Bu arada Türkiye’de şapka, harf devrimleri oldu anayasadan İslam ibaresi çıkarıldı ama Mehmet Akif, Kuran meali için devletle yaptığı mukaveleyi 1932 yılına kadar feshetmedi. Dücane Cündioğlu’nun Bir Kuran Şairi çalışmasında ortaya koyduğu gibi feshetmesinin sebebi de 1932 yılındaki Türkçe ibadet girişimleri de değildi. Fesih kararını onun öncesinde almıştı, sebebi de yazdıklarının bir türlü içine sinmemesi ve artık şiir yazamamasıydı.



    1935 yılında hastalanınca önce Antakya’ya gelerek bir süre tedavi oldu, sonra da 1936 yılında gemiyle İstanbul’a döndü ve hastaneye yatırıldı. Karaciğerinden rahatsızdı, çok zayıflamıştı ama fotoğraflarda göründüğü gibi yalnız ve bakımsız halde de değildi. İki yıl önce vefat eden dostu Abbas Halim Paşa’nın kızı Emine Hanım’ın girişimiyle Nişantaşı’nda o yıllarda İstanbul’un en iyi ve tek özel hastanesi olan Şişli Şifa Yurdu’na (Bugünkü Nişantaşı Plaza) yatırılmıştı.

    İstanbul’a dönüşü, bütün gazetelerde haber olmuş, yazarlar, şairler onun için “Hoş geldin Üstad” yazıları yazmış, hatta şiiri üzerinden tartışmalar bile yaşanmıştı. Cumhuriyet’te Peyami Safa, Tan’da Yusuf Ziya Ortaç hasta yatağındaki Akif’in şiirini eleştirenlere karşı yazılar kalem aldılar. Sadece Yedigün’den Feridun Kandemir’e değil, Tan’dan Cumhuriyet’e kadar gazete ve dergilere röportajlar verdi.

    Son Posta gazetesine hastane odasında verdiği röportajda “Mısır’da Türkiye hakkında ne düşünülüyor” sorusuna şöyle cevap vermişti:

    “Mısır’daki münevver tabaka bu inkılabımızı takdir ile yâd ediyorlar, kendileri boyunduruk altında yaşadıkları için Türkiye’nin bugünkü inkılabını ve muvaffakiyetini alkışlıyorlar. Bilhassa ecnebi imtiyazlarının Türkiye’den kaldırılması her münevver Mısırlının bir Türk kadar sevinmesini mucip olmaktadır.”

    Yine Yarım Ay dergisine verdiği röportajda da benzer şeyler söylemişti:

    “Mısırlılar Türkler taklit etmek için, ancak ve ancak muazzam inkılabımızın her safhasını büyük bir merakla takip etmektedirler. İstiklal mevhumunu anlayan her münevver Mısırlı Türk inkılabının aşığıdır.”

    İnkılapları överken verdiği örnekler, seçtiği cümleler özenliydi. Ama bu dengeli üslubu bile devletin onun nasıl vize alıp ülkeye giriş yaptığını gizli yazışmalarla sorgulamasını hastanede ve evinde kimlerin ziyaretine geldiğini irtica koduyla takip etmesini engelleyememişti.

    Hastaneden çıktıktan sonra yine Hidiv ailesine ait önce Baltacı Çiftliği’nde ardından yine aynı aile ait Beyoğlu’nun en gözde apartmanlarından Mısır Apartmanı’nda yaşadıktan sonra 27 Aralık 1936 Pazar akşamı hayatını kaybetti.

    Vefatı da bugünlerde anlatıldığı gibi sessiz sedasız olmamıştı. Bütün gazeteler vefat haberini manşetlerinden ve taziye yazılarıyla duyurmuşlardı.

    Haberi “Mehmet Akif’i kaybettik” başlığıyla veren Cumhuriyet’ten okuyalım:

    “Büyük şair dün akşam vefat etti... Bu yaz, sanki hayatının son devrelerini yaşadığını hisseden şair, vatanına dönmek arzusunu göstermiş ve İstanbul’a avdet etmişti... Büyük şair nihayet dün akşam Türk milletine İstiklâl Marşı, Çanakkale müdafaası gibi yüksek eserler miras bırakarak Allah’ın rahmetine kavuşmuştur.”

    Cenazesi de sessiz sedasız kaldırılmamıştı. Gazetelerin hepsinde cenaze bilgileri mevcuttu.

    Ama devlet bir yıl sonra şair Abdülhak Hamit’e yapacağı resmi cenaze törenini, milli marşının şairinden esirgemişti. Mithat Cemal o günü şöyle anlatır:

    “Cenaze Beyazıd’dan kalkacak. Oraya gittim. Kimseler yok; bir cenazenin geleceği belli değil. Çok sonra birkaç kişi göründü biraz sonra çıplak bir tabut geldi. Bir fıkara cenazesi olmalı dedim. O anda Emin Efendi Lokantasının sahibi Mahir Usta, elinde bir bayrakla cenazeye koştu. Sebebini anlamadım. Yine o anda yüzlerce genç peyda oldu. Üniversitenin büyük sancağına çıplak tabutu sardılar. Ellerimi yüzüme kapadım. Cenazeyi tanımıştım”

    Ama cenaze söylendiği gibi ortada da kalmadı. Akif’in vasiyeti ve ailesinin isteğiyle bir cenaze organizasyonu yapılmamıştı. Mütevazi bir tabut içinde bir arabayla Beyazıt’a getirilen cenaze için aralarında vekillerin, yazarların da olduğu çoğunluğu üniversite ve askeri tıbbiye öğrencilerinden oluşan büyük bir kalabalık toplandı. Kalabalık üzerine bayrak ve Kabe örtüsü serdikleri cenazeyi Beyazıt’tan Edirnekapı’ya kadar eller üstünde taşıdılar. İstiklal Marşı okuyarak defnettiler. Defnedilirken, heykeltıraş Ratip Aşir, büstünü yapmak üzere Akif’in yüzünün alçı ile kalıbını da almıştı.

    Cenazede öğrenciler adına konuşan Abdülkadir Karahan (daha sonra ünlü bir edebiyat profesörü oldu) Akif’in mezarının öğrenciler tarafından yapılmasını ve her yıl anma düzenlemesini teklif etmiş, kalabalık da bu teklifi kabul edilmişti. Karahan daha sonra Emniyet’e çağrılarak bu cenazede yaptığı konuşma yüzünden sorgulandı.

    Ama öğrenciler sözlerini tuttular ve ertesi yıl Akif üniversitede düzenlenen bir toplantıyla anıldı. Öğrencilerin bastırdıkları ve 10 kuruşa sattıkları bir kitabın gelirleriyle Akif’in mezar taşı yapıldı. Öğrencilerin bu ilgisinden rahatsız olanlar üzerinden yine tartışmalar yaşandı. Öğrenciler bir bildiriyle eleştirilere cevap verdiler.

    Abdülhamit, İttihat ve Terakki ve Cumhuriyet devirlerinde tutunamamış bir isimdi Mehmet Akif. Hep saygı görmüş ama bu saygıyı kaybetmemek için kendi doğrularından da taviz vermemişti. Tam olarak kimsenin adamı olmamış, yeri geldiğinde haksızlıklara itiraz etmiş, ona bahşedilen imkanları geri çevirmiş hatta zorunlu olmasa da ülkesini gönüllü olarak terk etmeyi bile göze almıştı.



    Akif’in bu fotoğrafına baktığımızda bugün onu tam olarak bir cepheye mal etmek mümkün değil. Hürriyetçi ve meşruiyetçi görüşleriyle, haksızlıklara, sansüre, jurnalciliğe itirazıyla devleti, İslamcı görüşleriyle laikleri, “Asrın idrakine söyletmeliyiz İslam’ı” diye veciz biçimde özetlediği İslam yorumuyla gelenekçi dindarları, milliyetçiliğe mesafesiyle milliyetçileri kızdırabilirdi.

    Şimdi herkesin “milli şairimiz” olarak bir tarafından tutarak özlemle andığı böyle bir Akif’in bugünkü Türkiye’de sorunsuz yaşaması mümkün olur muydu acaba?

    Umarız 2019'da, Mehmet Akiflerin rahatça yaşayabileceği, fikirlerini söyleyebileceği bir Türkiye olur...
  • BİR ŞİİR BİR HİKAYE..

    Aşk şiirlerinin unutulmaz şairi
    Ümit Yaşar Oğuzcan,
    İş Bankası’nda çalışırken karşılaştığı güzel bir kıza tutulur.
    Aralarında neredeyse
    bir emeklilik yaşı vardır.
    Yani, ortada bir tür Karacaoğlan’ın
    ‘Bir kız bana emmi dedi neyleyim’
    durumu söz konusudur.
    Üstelik evlidir.
    Hem de ikinci kez…
    İlk yıkımı;
    adına Ayten dediği,
    yanlışlarının en ezgilisi,
    en tutkulusu olan,
    denizlerin rengini güzelleştiren,
    saatlere zamanı yeniden öğreten
    o rüya gibi stajyer kızdır.
    Ahmet Selçuk İlkan’ın
    tütün sarısı sesiyle arabeskleştirdiği Ayten şiiri, bu ilk yıkımın özeti gibidir. Zaman zaman bu gizemli sevgili
    Ayten’in kim olduğu, şaire sorulur.
    Yine bir şiir matinesinde,
    şairi üzecek cümlelerle
    Ayten sorusu gelir.
    Yanıtı oldukça serttir.

    “Arkadaşım,
    biz yataklık olsaydık
    kitaplık olur muyduk hiç!”

    ****
    Ben bir Ayten'dir tutturmuşum
    Oh ne iyi
    Ayten'li içkiler içip
    Sarhoş oluyorum ne güzel
    Hoşuma gitmiyorsa rengi denizlerin
    Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor
    Şarkılar söylüyorum Şiirler yazıyorum
    Ayten üstüne
    Saatim her zaman Ayten'e beş var
    Ya da Ayten'i beş geçiyor
    Ne yana baksam gördüğüm o
    Gözümü yumsam aklımdan Ayten geçiyor
    Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz
    Günlerden Ayten ertesidir
    Odur gün gün beni yaşatan
    Onun kokusu sarmıştır sokakları
    Onun gözleridir şafakta gördüğüm
    Akşam kızıllığında onun dudakları
    Başka kadını övmeyin yanımda gücenirim
    Ayten'i övecekseniz ne ala, oturabilirsiniz
    Bir kadehte sizinle içeriz Ayten'li İki laf ederiz
    Onu siz de seversiniz benim gibi
    Ama yağma yok
    Ayten'i size bırakmam
    Alın tek kat elbisemi size vereyim
    Cebimde bir on liram var
    Onu da alın gerekirse
    Ben Ayten'i düşünürüm, üşümem
    Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar
    Parasızlık da bir şey mi
    Ölüm bile kötü değil
    Aytensizlik kadar
    Ona uğramayan gemiler batsın
    Ondan geçmeyen trenler devrilsin
    Onu sevmeyen yürek taş kesilsin
    Kapansın onu görmeyen gözler
    Onu övmeyen diller kurusun
    İki kere iki dört elde var Ayten
    Bundan böyle dünyada
    Aşkın adı Ayten olsun

    -Ümit Yaşar Oğuzcan
  • ŞÜKRÜ ÖKSÜZ VE AYDIN EFESİ DERGİSİ...

    KERİM ÖZBEKLER
    GAZETECİ-YAZAR-ŞAİR

    Aydın Yazarlar ve Şairler Derneği Başkanı ve Aydın Efesi Dergisi sahibi Şükrü Öksüz 8 yıldır yayınladığı Aydın Efesi Dergisi'nin Eylül-Ekim 2018 tarihli 48.sayısından 40 tanesini taksi ile gelip Nazilli'de bana teslim etti gitti, 48 sayfalık Aydın Efesi Dergisi'nin bu sayısında aşağıda isimleri yazılı yazar ve şairlerimiz karşılarındaki başlıkları kullanarak bu sayıda yer almışlar.

    Şükrü Öksüz (Aydın);Bir bayraktır Atatürk (Şiir),
    Şükrü Öksüz;Bizden size,
    M.Halitin Kukul (Samsun);Atilla'dan misal, Bilge Kaan'dan istikbal,
    Öznur Demirel (Çanakkale);Kor olmuşsun (Şiir),
    Yıldız Nadir Ünlü (Karacasu-Aydın);Mabedim camii (Şiir),
    Prof.Dr.Tamilla Abbashanlı Aliyeva (Eskişehir);Ölmez aşkın gamlı öyküsü,
    Mehmet Cem Yiğit (Akşehir-Konya);Boşuna değil (Şiir),
    Prof.Dr.Duran Nemutlu;Söz ve öz,
    Prof.Dr.Hayrettin İvgin (Ankara);Halk şiirimizde destanlar,
    Musa Dinç (Didim-Aydın);Yalnızlığım (Şiir),
    Yrd.Doç.Dr.Süleyman Coşkuner;Mektup,
    Gündüz Aydın (Salihli-Manisa);Son durak (Şiir),
    Osman Gökçe (Nazilli-Aydın);Türk'ün güzeli (Şiir),
    Öz Ali Yılmaz (Balıkesir);Bahar (Şiir),
    Ergün Veren;Geçmişin bellektre canlandırılması üzerine ''Niksar Üstüne'' kitabı,
    Abdullah Satoğlu (Ankara);Cumhuriyet kuşağının önde gelen şairi Şahinkaya Dil,
    Özen Gülay Atacan (İzmir);Sardunyalar (Şiir),
    Abdullah Satoğlu (Ankara);Hüzünlü mısralar-111 (Şiir),
    Salih Erdem (Aydın);Onlar ki (Şiir),
    Levent Topludal (Aydın);İnsan (Şiir),
    Ayten Bozkır (Aydın);Sorular bizden, cevaplar şair yazar Osman Gökçe'den,
    Emin Çelimli (Aydın);Suskun (Şiir),
    Sermet Apaydın (Aydın);Ata'ya (Şiir),
    Savaş Sarıkaya (Aydın);Umutsuz yaşanır mı a gülüm ? (Şiir),
    Erkan Acar (Çine-Aydın);Kürekçi (Şiir),
    Beyhan Erdoğan (Aydın);İyonya'da son akşam,
    Halise Tekbaş (Adana);Sen (Şiir),
    Erhan Tığlı (Beşiktaş-İstanbul);Dilmiz tiklendi, Türkçemiz kilitlendi,
    Erhan Tığlı (Beşiktaş-İstanbul);Sen gülünce (Şiir),
    Ömer Erhalim (İzmir);Kutlu olsun cumhuriyet (Şiir),
    Naim Özdamar (Buharkent-Aydın);Bozdoğan kazası cemaatleri,
    Ünal Çınar;Kolonyanın tarihteki yeri ve özelliği,
    Hamiyet Dimoğlu Çınar (İzmir);Kahve hatırı kırk yıl (Şiir),
    Murat Duman (Ulus-Ankara);Medine müdafii Fahrettin Paşa,
    Davazlı Süleyman İncedal (Aydın);Ömür törpüsü (Şiir),
    Ali Rıza Oğan;Kadınlarımız kutsaldır,
    Ömer Eru (Aydın);Arıyorum seni ben (Şiir),
    Ahmet Otman (Salihli-Manisa);Ay utanınca (Şiir),
    Harika Ufuk (Adana);Aşk ve şarap (Şiir),
    Aydan Erdurak (İzmir);Bu sevgi hayatıma (Şiir),
    Ramazan Çiloğlu (Isparta);Çiçekleri (Şiir),
    Engin Çır (İzmir);Beni aldın götürdün ya (Şiir),
    Bekir Dağsever (Adana);Selam (Şiir),
    Güner Tekin (Kars);Sevdan har olur (Şiir),
    Yaşar Uyar (Aydın);Gönül gözü (Şiir),
    Hüseyin Güler (Tekirdağ);Dağ deniz (Şiir),
    Melahat Özçoban (Isparta);Yaşamayı bilemedik (Şiir),
    Abidin Güneyli (Mersin);Canım gözlüm (Şiir),
    Hüseyin Zeybek (Didim-Aydın);Gülsün dünya (Şiir),
    Bekir Akbulut (İstanbul);Beraber (Şiir),
    Fuat Gürsoy (Aydın);Şiir şair evrenseldir (Şiir),
    Memduh Şenol (Alaşehir-Manisa);Gürünlü aşık Gülhani'ye (Şiir),
    Abdülkadir Güler (Söke-Aydın);Dostlar seni hatırlıyor (Şiir),
    Rabia Barış (Eskişehir);Durur (Şiir),
    Mustafa Yeşil (Alaşehir-Manisa);Çiçek dalında güzel (Şiir),
    Kamil Yeşiltepe (İzmir);Aşkı aradım (Şiir),
    Meral Gülcan (İncirliova-Aydın);Ne yapsınlar (Şiir),
    Osman Karaarslan (Simav-Kütahya);Aşk hangi yasağı tanır (Şiir),
    Mehmet Güven (Bostanlı-İzmir);Hep verdim hiç almadım (Şiir),
    Tülay Sarayköylü (Söke-Aydın);Ne vardı gittin (Şiir),
    Bolat Ünsal (Kemer-Antalya);Anlayamadık (Şiir),
    Necati Erdek (İstanbul);Misafirim gözlerinde (Şiir),
    Ergün Gül (Aydın);Ucu telli mektup (Şiir),
    Süleyman Kaptan (Mersin);Ulu pınar (Şiir),
    Albeni Akçay (Nazilli-Aydın);Nazilli'de yaşayan (Şiir),
    Sabit İnce (Kayseri);Düşün hele (Şiir),
    Oyhan Hasan Bıldır ki (Söke-Aydın);Kaçamak (Şiir),
    İlhan Koruyucu (Akhisar-Manisa);Vatan candır (Şiir),
    Nuriz Gökmenoğlu (Ankara);Acılar (Şiir),
    Olgun Temizer (Aydın);Fısıltı (Şiir),
    Şaban Kahraman (Yozgat);Olduğu gibi (Şiir),
    A.Necmettin Çanga (İstanbul);Korumasız (Şiir),
    Birdal Can Tüfekçi (Dalaman-Muğla);Sen nerdesin ? (Şiir),
    Hasan Sürer (Aydın);Kiraz dudaklar (Şiir),
    Ömer Koç (Kuşadası-Aydın);Gel artık (Şiir),
    Nurdane Uzun (Nilüfer-Bursa);Sevda gülleri (Şiir),
    Gülser Hünük (Isparta);Elimde değil (Şiir),
    Vahdettin Işıldak (Osmangazi-Bursa);Sözüm var (Şiir),
    Mehmet Işılak (Aydın);Oyalar (Şiir).

    Siz de, Aydın Efesi Dergisi'ni edinmek-okumak veya yazı-şiir-anı-hikaye-kitap tanıtım yazısı-araştırma-inceleme-biyoğrafi vb.gibi edebi eserlerinizi ileterek Aydın Efesi Dergisi sütunlarında yer almasını istiyorsanız aşağıdaki bilgileri kullanabilirsiniz.

    Şükrü Öksüz
    Aydın Efesi Dergisi
    PK.78
    Efeler-Aydın
    Tel.0-505-2952578
    E Posta.aydinefesidergisi@hotmail.com
  • 136 syf.
    ·19 günde
    Buzdağının Şairi ' ZARİFOĞLU ' 'ACZ'
    Kitap içerik olarak
    • Yedi güzel adam
    • Ben dirimle doğrulurken,
    • Akşam sofrasında 7 kişilik bir aile oyunu
    • Zeynep ve uzaktan Fırat üzerine ikili anlatım
    • Ve çocuğun uyanışı böyle başladı
    gibi kısımlardan oluşmaktadır.

    Zarifoğlu'nun "Yedi Güzel Adam" adlı şiiri altı bölümden oluşmaktadır.
    Ve şiirin her bir bölümünde yedi güzel adamdan biri bir şey görür ve gereğini yapar.
    Yedi güzel adamdan biri KAN görür ve gereğini beller.
    Biri AŞK , biri YAR , biri BELA , biri DAĞ , diğeri de SOFRA görür ve gereğini beller.
    Yani şiirde Yedi güzel adamdan altısının ne gördüğünden bahsediliyor.
    Yedinci de diğerlerini görmüştür.

    Kitapla ilgili düşüncelerime gelecek olursak ;

    Cahit Zarifoğlu'nun Kapalı anlatımından dolayı genel olarak bir şey anlamadım... Sanki beni anlamasınlar diye uğraşmış ve bunun için çaba göstermiş gibiydi.
    Sadece anladığım derin ve anlamlı cümlecikler vardı.

    * Halk aşksızca sokaklar banka dükkanlarıyla doludur. (Sayfa:35)
    * Ay gece olunca pay eder ayrılığı ( Sayfa :97)
    * Artık aşk insan kalbine sığmıyor ( Sayfa :77)

    gibi daha bir çok etkileyici artist cümleler :)

    Zaten Zarifoğlu'nun lakablarından biri de artisttir.
    Bu lakabı ona Necip Fazıl K. verdi diye biliyorum. Yinede araştırabilirsiniz.
    Son olarak şunu söylemeden edemeyeceğim
    Bu kitabı ilk okuyuşumdu ve okumak için okudum sanki .Çünkü fazla bir şey anlamadım.
    Anlamam için kaç kez okumam gerekli bilmiyorum.
    Ama bunu deneyeceğim. Anlayana kadar !


    Cahit Zarifoğlu'nun Hayatına Dair
    Bilmemiz Gerekenler
    ( Kaynak : Onedio)
    • BABA SAİT
    Babasının annesinin üzerine bir başka kadınla evlenmesini bir türlü kabullenemeyen şair ömrü boyunca babasına karşı sert ve soğuk olmuştu. Daha küçücükken babasızlığı tadan şair ondan sadece 1,5 yaş büyük olan abisi Sait'i baba olarak bildi. O kadar ki Sait artık evde "Baba Sait" olarak anılmaya başlamıştı.

    • TAKILAN İLK LAKAP ARİSTO CAHİT
    Cahit o kadar durağan ve içine kapanıktır ki, bu durum okulda onun hakkında
    "aşk acısı çekiyor ondan böyle suskun” dedikodularına sebep olmaya başlamış,
    Cahit’in hastalıklı hali arkadaşları arasında da sürekli konuşulur hale gelmişti.
    Aslında Cahit bütün bir insanlıktan kaçma uğraşı içindedir.
    Bir bilge gibi sürekli sakin ve suskun olması bir süre sonra dostlarının onu “Aristo” olarak çağırmaya başlamasına neden olacaktır.
    Cahit artık “Aristo Cahit” olarak anılmaya başlamıştır.

    • EDEBİYAT DERSİNDEN KALAN ŞAİR
    Kısa süren uçuş serüveni beraberinde birçok sorunu ve daha derin yalnızlıkları doğurur. Okuldan kaçış sınıf tekrarını beraberinde getirmiş, Cahit’in tam üç yılı böylelikle buhar olup gitmiştir. Cahit arkadaşlarından üç yıl sonra liseden mezun olabilmiş ve ne ilginçtir bu süreçte edebiyat dersinden tekrara düşmüştür.
    Daha sonradan edebiyat kitaplarına konu olan bir şair, edebiyat dersinden sınıfta kalmıştır.

    • CEMAL SÜREYA' YA YAZILAN MEKTUP VE
    AYNI EVDE KALMA İSTEĞİ
    Bazen kişiliğine göre oldukça işe imza atan şair dönemin en bilinen şairlerinden Cemal Süreya’ya bir mektup yazar.

    Cemal Süreya bu sırada Paris’tedir. Bu mektupta şöyle bir soru sormaktadır.

    Cahit, Cemal Süreya’ya: İstanbul 'a döndüğünüzde sizinle ev tutup birlikte oturabilir miyiz?”.

    Paris’te bunaltılı bir ruh haliyle yaşayan Cemal Süreya tanımadığı bu genç adamın mektubunun ölçüsüz olduğunu düşünerek cevap vermez. Ancak Zarifoğlu öldükten sonra kaleme aldığı günlüğünde onunla ve yolladığı mektupla ilgili şunları söylemektedir:

    “Cahit Zarifoğlu ölmüş. Bugünün adı bu olacakmış. ... İyi şairdi. İlk şiirleri de iyiydi. (Sezai) Karakoç çevresinden. Daha yüz yüze gelmeden, 1962’debana, Paris’e bir mektup yollamıştı. Adresimi Sezai (Karakoç)’tan almış.Saklamamışım o mektubu.

    Zarifoğlu, o sıra, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, Alman Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde öğrenci. Yurtlardan sıkılmış herhal, İstanbul’a dönüşümde, birlikte ev tutup oturmayı öneriyordu mektubunda. Bende bir tuhafım o günler. Bir ölçüsüzlük görmüştüm bu öneride. O ara otuz yaşı dönmüşüm. İyi sayılan bir aylığım var. Ne yani, bu çocuk öğrenci hayat koşuluna mı indirmek istiyor beni?
    Dönüşte yeniden tanıştık. Zaman zaman vapurda, yolda, Sezo’nun (Sezai Karakoç) evinde bürosunda rastlaştıkça konuşurduk, (ama her şeyden)…

    • SOBADA KÜL OLAN İLK ŞİİR KİTABI

    Cahit Zarifoplu artık sanatının meyvesini verir ve ilk şiir kitabı olan İşaret Çocukları’nı baskıya yollar. Ancak bu kitap ekonomik anlamda onun çöküşü olacaktır.Tüm parasını İşaret Çocukları için harcayan şair maalesef bu meyvenin tadına bakamaz. Zira çok az kısmını dağıtabildiği kitabının büyük bir kısmını aracı olan bir arkadaşının dayısının yazıhanesine bırakmıştır. Emaneten bıraktığı kitapları birkaç ay boyunca almayan şair, bir süre sonra kitaplarının işgüzar dayı tarafından ısınmak için yakıldığını öğrenir. Genç şairin tüm sanatı bir sobanın içinde küle dönüşmüştür…

    • NECİP FAZIL ONA KIZ İSTER VE NİKAH ŞAHİDİ OLUR

    İçinde sürekli yalnızlığı ve kimsesizliği taşıyan şair Necip Fazıl’ın müdahalesi ile bu yalnızlıktan kopar ve artık hayatı bambaşka bir seyre giyer. Üstat ona münasip bir eş bulmuştur. Bu eş üstadın hocası Abdülhakim Arvasi’nin soyundan Berat Hanım’dır. Necip Fazıl’la birlikte Van’a yalnız bir kalple giden Cahit, bu yolculuktan dolu bir kalple dönecek, kıyılacak nikâhta Cahit’in şahidi Necip Fazıl olacaktır.

    "Ey Berat hanım dersen ki
    "Bu ne zalim adam
    Halimi bilmez halden anlamaz
    Küçük bir şeyi mesele yapar"
    -Ne büyük yalan
    Doğrusu var hakkın
    N’etsem n’apsam
    Kollarını bilezik
    Boynunu kordon
    Ayağını hal hal donatsam
    Yine hakkın kalır.

    • ACZ
    Tam adı Abdurrahman Cahit Zarifoğlu olan şair tüm benliğini isminin baş harfleriyle "ACZ" ile sınırlamıştı. Sultan şiirinde bu durumu ifade eden şair naiflikte ve tevazuda bir kez daha sınırları aşıyordu.


    Seçkin bir kimse değilim
    ismimin baş harfleri acz tutuyor
    Bağışlamanı dilerim

    Sana zorsa bırak yanayım
    Kolaysa esirgeme

    Hayat bir boş rüyaymış
    Geçen ibadetler özürlü
    Eski günahlar dipdiri
    Seçkin bir kimse değilim
    İsmimin baş harflerinde kimliğim
    Bağışlanmamı dilerim

    Sana zorsa bırak yanayım
    Kolaysa esirgeme

    Hayat boş geçti
    Geri kalan korkulu
    Her adımım dolu olsa
    İşe yaramaz katında
    Biliyorum
    Bağışlanmamı
    diliyorum

    Ve tüm tabiat 7 Haziran 1987 günü büyük bir kedere boğulur. Çünkü artık kırlarda çiçekler Cahitsiz açacaktır…

    Umarım bu bilgiler faydalı olmuştur :)
  • Sevincelik
    Kızkulesi’nin düş getiren pay senetleri
    Kısa günde kapış kapış gitti

    İşçisi köylüsü öğrencisi şairi
    Tam tamına 49,5 milyon kişi

    Yazıldı defterine güzelliğin
    Çocuklar sabah akşam resim çektirdi

    Sevinçler acılar şarkılar ki
    İstanbul’u an an görünür kılar

    Fenerime uğru yeşil tatlı pembe sürülmüş
    Yanında ne ki Koç’lar Sabancı’lar

    Sonra 49,5 milyon düş senedi
    Bir sabah törenle denize verildi

    İçlerinden üç tanesi de
    Şu şu şu kişilere ciro edildi:

    Tarihin babası sayılan Heredotos’a;
    Tarihin bir babası daha varsa ona;

    -Ve uzun tartışmalardan sonra-
    Nüfusumuzun geri kalan kısmına.