ayhan özköroğlu
@ayhanozkoroglu
Hayatın Tüh Noktası,
Odun Ateşinde Aşk Tui, Yaralı Adam ve Hayvan Dediysek Kelebek Değil yazarı...
Kötülük kötülüğü doğurur .Yapan göz yuman, rıza gösten, susan herkes sonunda kötülüğün bir parçası olur metaforundan hareketle ;
İnsanın insana, doğaya, hayvana dahası sığamadığı , doyamadığı dünyaya ihaneti muazzam bir kurgu, çok yerinde semboller ve çok isabetli karakterler ile roman olup çıkmış karşımıza.Mesajlar öyle ince öyle evrensel ve öyle yerli yerinde ki hikayenin akışını hiç aksatmıyor.Bir sürü yaz boz oluşuyor kafanızda, acaba ona mı? buna mı? şuna mı işaret? diye.Her dönemden yansımalar taşıyan hikaye her dönemin insanları ile her dönemin kötülükleri ile her dönemin okurunu kucaklıyor.
Reklam
Herman Hesse'nin 1946 Nobel Edebiyat Ödülüne layık görülen bu eser aynı zamanda yazarın başyapıtıdır.
Özellikle birinci dünya savaşının ardından yeniden toparlanma sürecinde ki insanları yüksek sesle doğu felsefesine mistizmine çağıran bir eserdir.
Merkezine farklı ve çok daha üstün bir Buddha ve Om' u alan yazar başlangıç bölümünde şiirsel bir anlatımı tercih etmiş sonraki bölümlerde akıcı bir tarzda anlatımına devam etmiş.
Çok üstün ve detaylı bir Buddha öğretisi ve Om aktarımında şüphesiz yazarın buhranlı yıllarda kendi bunalımının çıkış noktası olara gördüğü doğu mistizmi konusunda ki yoğun ilgisinin etkisi büyük.
İlk bölümlerde aklıma ve inancıma ters sıkıcı bir kitap diye düşündün ve bırakmayı bile düşündüm.Ancak bir süre sonra tüm din ve inanç sistemlerinin kucaklayan, din dil ırk ayrımı gözetmeyen bir hedefe ulaşmaya çalışan bir eser olduğunu açıkça gördüm.
Özellikle bir ırmağın anlattıkların etkileyiciydi.Bir cümleye vuruldum.
"Aramaktan bulma fırsatını bir türlü yakalayamaz insan..."
İlk defa okudum Mişimayı.Doğrusunu isterseniz beklentilerimin üzerinde buldum dersem abartmış olmam sanırım.
Aman Allah'ım o ne akıcı bir anlatım, o nasıl insanı saran ifadeler...
Hikayenin kendisi zaten çok güzeldi.Buna bir de Mişima'nın ustaca dokunuşları ve Japon mitleri eklenince doyumsuz olmuş.Bu arada Japon kültürüne ait birçok ipıcunu da ihtiva ediyor.
Hele girişte hikayenin geçtiği civarı öyle bir betimliyor ki sanırsınız geçmiş tuvalin başına almış fırçayı paleti tablo yapıyor.
Mişima'yla tanıştığıma memnun oldum. Türkçeye çevrilmiş bir hayli eseri var okurum ben onlarıda...
Hali hazırda elimde ki okunmamış son Zweig kitabıydı ve bitecek diye korka korka okudum.Evet İşbankasından en son çıkan Gülperi Sert çevirisi bu kitap bir kitap olmanın ötesinde her zaman ki
şahaserdi.Hepi topu 73 sayfalık bir novellanın içine bu kadar sanat nasıl sığdırılabilir anlamak güç.Her zaman dediğim gibi insan değil bu adam...
İlginç olan bir diğer konu kendisi yahudi olmasına rağmen İsevi dinin ritüerlerine hayranlık duyulacak seviyede hakim oluşu.
Bir tüccarın adağını yerine getirmek için bir sunağa koyulmak üzere ihtiyar bir ressama yaptırmak istediği Meryem ana resmi üzerinden kurgulanan öykü hümanist bir yaklaşımın ışığında hemen her eserinde dokunduğu yahudi mezamliminden hiristiyan mezhep savaşlarına ve Hollanda'nın bağımsızlığına kadar tarihi bir sürece de ışık tutuyor.
İşte en garibide bu kadar çok şeyi daha önce söylediğim gibi 73 sayfaya sığdırıyor.
Açıkçası bir çok novellasında sonu okuyucunun hayal gücüne bırakmasına rağmen burada harika bir final sizi ters köşe yapıyor.
Neyse ben daha fazla anlatmayayım siz hemen başlayın okumaya...
Ben size söylüyorum
da inanmıyorsunuz.Bu Stefan Zweig insan değil.Ya o nasıl giriş, nasıl betimlemeler, o nasıl ifadeler ah ki ah.Almış fırçayı eline portre yapıyor.
Tamam kitaba geçiyorum.Tabii ki İşbankası yayınlarından en son çıkanlardan. İçinde iki novella var.İlki kitaba ismini de vermiş.Ve çok basit ve bence sıradan bir olay üzerine kurguladığı ilk hikayesini herzamanki gibi bir şahesere çevirmiş.Ikinci hikaye ise tadı damağınızda kalacak küçücük bir aşk hikayesi ama bu kadar güzel anlatılabilir.
Reklam