"... yüzyıllardır beri süren bu büyük ve tuhaf savaşta din kisvesi altında toprak, iktidar, kendi hayat görüşü ve dünyayı idare ediş biçimi için çarpışıyorlardı. Birbirlerinin sadece kadınlarını, atlarını, silahlarını değil, şarkılarını, şiirlerini bile çalıyorlardı. Onlar da değerli bir ganimet gibi bir birinden ötekine geçiyordu."
Bu coşup taşan öfke, bu kötülüklere amansızca saldırış, alçalmış insanları kepaze ediş, işte asıl edebiyat budur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gazali öğrettiği şeylerin kendi hayatında neye karşılık geldiğini sorgulamaya başlar. Bilgi artmakta, itibar çoğalmakta, söz etkili olmaktadır; ama insanın iç dünyasında aynı derinlikte bir karşılık oluşmamaktadır. Bu fark ediş, bir anda değil, yavaş yavaş belirir.
“İnsanlar nimete alıştıklarında nimetleri hakettiklerini zannederler.”
Bir şaman atasözü şöyle der:
"Ders sen öğrenene kadar devam eder. Tekrar ediş oluşu anlamayıştan ileri gelir. Anlayanı pişirir, anlamayanı ise pişene dek yakmaya devam eder."
İnsan kendi içine inmeyi öğrendiğinde,
cevapların çoğunun zaten orada olduğunu görür.
Arayış biter.
Fark ediş başlar.
