Yazar:
Jean Echenoz
Çevirmen:
Mehmet Emin Özcan
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Victoire, Şubat ayının bir sabahı, önceki akşamdan hiç birşey anımsamadan uyandı ve Felix'in yanıbaşında ölmüş olduğunu görünce, valizini hazırladı, bankaya uğradı, ardından bir taksiye atlayıp Montparnasse Garı'na yollandı.
Burası, La Sibylle'ın Horacio ile gezdiği yerler değil mi? "Hava soğuktu, bütün kir pas kıyıya köşeye sinmişti, tertemizdi hava; kavşakları genişletecek, heykelleri felç edecek denli soğuktu". Oradan uzaklara, başka şehirlere, başka insanların parasız, çulsuz, ihanet ve hayatta kalma arzusu dolu yaşamlarına doğru devam etti Victoire, çünkü katil olduğunu düşüneceklerinden emindi, ama hatırlamıyordu da bir yandan, tek bildiği değişen mekânlar, değişen isimleri ve bir mekâna dönüşen insanlardı; yatağına giren ve ona dokunan, ya da parasını çalan, yoksullaşıp parasız kaldıkça, çirkinleştikçe, önce bisikleti kendisinden çalınınca ve sonra hırsızlığa alışıp o da çaldıkça ve çaldıkları kendisinden çalınırken Victoire, bir katil olmama arzusuyla kasabadan kasabaya ve şehirden şehire giderken, tanıdığı her insanda, her otostopta, her hırsızlıkta yeni bir mekân, bir kader çentiği ile biraz daha böyle kararmış ve hepsi birbirinden daha aşağı giden merdivenleri ağır ağır inerek Victorie, önceki Echenoz eserlerinden çok daha koyu, çok daha iyi, 1914'teki Anthime'nin sağ kolunu alıp götüren o top mermisinin sesini duyarak, ve havada yürüdüğü o yolu izleyerek, hayatının darmadağın oluşunun bütün seslerini, yani yıkılırken çıkan bütün o gürültünün, o tozun kirin dumanın arasında, edebiyatın kanı gibi akan bir kalemle yazılarak unutulmaz bir karaktere dönüşüyor; çünkü inanılmaz güzellikte bir üslûpla anlatıyor Echenoz Victoire'ı, onu anlatıyor ve kalemi muazzam bir kıvraklıkla döküyor kağıtlara, mekân mekân ve diğer bazı öykülerindeki gibi gidip duran ya da
OkurlarDuygular
Bir Yıl, genç bir kadının “anımsamadığı” bir olay sonrası aniden, hesapsızca yaşadığı şehri bırakarak “gitme”siyle başlıyor. Girişte yazdığım gibi, biz her zaman “gitmek” isteriz ya, kitabın ilk sayfalarında bunun ne kadar basit olduğunu okuyorsunuz Victoire’da, haritayı eline alıp rastgele bir tren seçerek, cepte biraz parayla… Sayfalar ilerledikçe aslında bunun gitmek değil de “kaçmak,” hatta “kaybolmak” olduğunu anlıyorsunuz. Victoire kayboldukça, okuru da içine çekiyor, bir yandan da aslında hiçbir şeyin basit olmadığını görüyorsunuz.
Bir Yıl·52 syf.·Edebiyat
10/10
2019 42. kitabı
"Kendimizi kaybetmezsek kaybolur gideriz."
Kendimiz dediğimiz nedir acaba? Kaybetmek nasıl olur? Bir hayata orta sayfasından başlar gibi okursak bir kitabı, dahil olabilir miyiz içine? Yolculuk hakimiyetini kim kazanır yolda, benlik mi yoksa gidilen yol mu? Dönüş mevcut mudur, o kadar yoldan sonra? Ya yol aynı yere varıyor ise...
Bir kitap okuduktan sonra bir imge belirir aklımda. Her sayfanın bir rengi olur, bazen canlanır bazen kararır. Ve bir çok soru biriktirir o renkler bana. Yazarın hayatına dair birkaç ipucu... İç dünyasının manzarasına bir göz atıveriririm. Bazen bir trene binerim o yazarla. Uzun bir yolculuğa çıkmışız gibi. Anlattıkları belirler mevsimi.
Jean Echenoz idi bu kez bana eşlik eden. Bir kadından bahsediyordu. Giden. Hiçbir şey anlatmadı önce, sanki kadının hayatına orta yerinden başlamışız gibi. Yola çıkmış bir kadın. Gitmek eyleminin hareketini, oluşunu, işini bildiren ama nedenini bir bilinmezliğe kaptıran bir kadın. Hayatın her aşamada nasıl yaşanabileceğine dair bir çok öneri verdi sanki bana. İmkan dahiline sığan bir çok olasılık gördüm. Her halükarda yaşamaktan bahsetti sanki. Arıyor muydu bu kadın? Kaçıyor muydu? Yaşamıyordu aslında kadın. Yaşamı sınıyordu.
Gerçeklik ve illüzyon arasındaki gidiş geliş karmaşası, toplumdan soyutlanmasını getiriyordu peşisıra. Defalarca sordum kendime dinlerken "Hani çok istediğin başını alıp gitmek fikri var ya, onu bu şekilde göğüsleyebilir misin?" diye. Jean Echenoz saklıyordu hep bir şeyleri. Seziyordum ama bir türlü çözemiyordum. Anlattığı kahramanın bunca kayıtsızlığı ama bir yandan belirsiz arayışı merak içine sevk ediyordu beni. Bu hayali tren yolculuğunda, nerede ineceğini dahi bilmiyordum Echenoz'un. "Bir yıl," diyordu, "hayat süresi için kısa, içine konulabilecek gece ve gündüzler için ve hatta
Plansız, amaçsız bir kaçış ile gelen özgürlüğün hikayesiEdebiyat
“Bir Yıl” bir kaçış hikayesi. Genç bir kadının, Victorie’nin, bir sabah uyandığında duyduğu endişenin etkisi ile plansız şekilde Paris’i terk edişi ve yollara düşüşünün hikayesi. Kaçış o kadar tuhaf ki, 40 sayfalık bu kısa kitap son sayfasına kadar okuyucuyu kendisine bağlıyor. Victorie’nin neden kaçtığını anlasa da okuyucu, neden hiç geriye dönüp bakmadığını, ya da geride kalanlardan haber almaya çalışmadığını anlayamıyor. Hep ileriye bakıyor Victorie; ama alışık olduğumuzdan farklı; plansız, amaçsız bir ileriye bakış bu. Günlük yaşamak, en tepeden en dibe inip çıkabilmek; ve hepsini kolayca, rahatsız olmadan, “keşke” demeden sindirebilmenin getirdiği özgürlük hissi okuyucuyu etkileyen.
Echenoz bir diğer eseri, Goncourt ödülünü alan “Ben Gidiyorum”da da benzer bir kaçış hikayesini anlatmış. Belki bu iki eseri beraber okumak daha iyi olurmuş; “Ben Gidiyorum”u okumadığım için onun hakkında yorum yapamayacağım; eğer varsa “Bir Yıl” ile ilişkisini de anlayamadım bu yüzden.
“Bir Yıl” hakkında ne düşündüğüme gelince… “1914”ten çok etkilenmiştim,“Bir Yıl” ona göre daha yavan geldi. Çok sürükleyici bir eser, okurken hiç sıkılmadım, ama beklediğim kadar tat da alamadım. Echenoz’un “1914”te beni etkileyen yanlarından biri yazım dilinin kıvraklığı ve anlatıcının sürekli değiştiği dinamik ve akıcı anlatımıydı. “Bir Yıl”da bu tarzı çok daha az hissettim; olay tek kahraman etrafında şekillendiğinden olacak, anlatıcı hep Victorie’nin çevresinde dolaşan dış ses. Anlatıcılar arasındaki o ani geçişleri, iç ses-dış ses atışmalarını, tabiatın bile dile geldiği, sürprizlerle dolu akışı bekledim doğrusu…
Kısacık bir kitap, bir kadın evinden çıkıyor bir sene boyunca evsizler gibi geziyor. Sonra geri dönüyor. Tuhaf bir konusu var. Sonunu tam anlayamadım.
İpucu
Galiba ölen kocası Louis Philippe'di ve onu etrafında gördüğünü sanıyordu. Çünkü gittiği her yerde adam peşindeydi. O kısmı anlayamadım.
Yazarın okuduğum ilk kitabı oldu.
Kitabın ilk cümlesi böyle ilginç başlıyordu.
"Şubat ayının bir sabahı, önceki akşamdan hiçbir şey anımsamayan ve Felix’in yatakta, yanıbaşında ölmüş olduğunu gören Victoire, valizini hazırladı, bankaya uğradı, ardından bir taksiye atlayıp Montparnasse Garı’na yollandı."
Victoire işte böyle kaçıyor. Kaçtığı o bir yıl içerisinde başından geçen tuhaf olayları, sefil oluşuna ve yaşadığı o korkularına tanıklık ediyoruz.
Sonunda aklımda soru işaretleri kaldı. Kısa ve tuhaf bir kitaptı diyebilirim. Bazı kitaplar tuhaf olsa da hissettirdiği etki bakımından beğenilir fakat ben çok da beğenmedim. Ama sevmedim de diyemiyorum. Herkese keyifli okumalar dilerim.
Bir sabah uyandığında sevgilisini yatakta, yanı başında ölmüş olarak görüp, tüm sessizliği ve sakinliğiyle usul usul kaçan Victoire' ın, kendi özüne dönüş yolundaki kayboluşunun hikayesi.
Şok icinde gecen bir yılİlişkiler
Okumak insana düşünme vad eder okumazsanız o düşünceye ulasamazsiniz .size tek anlatmam gereken bu kitap okunulucak bir kitap zor bir anlatisi var pisman olmaz sınız .
"Kendimizi kaybetmezsek kaybolur gideriz."
Genç ve güzel Victoire bir sabah uyandığında erkek arkadaşını yanında ölü olarak bulur ve işlememiş olduğu bu cinayet sebebiyle suçlanmamak için Paris’i terk eder.
Kitapta tekrar Paris'e geri dönene kadar geçen bir yıldan Victoire'nin başından geçenler anlatılır. Kısa bir hikaye olmasına rağmen yazarımız kitaba akıcı ve heyecanlı bir macera sığdırmayı başarmış.
Bir gidiş, kaçış öyküsü. Gitmek üzerine, kısa ama dopdolu, düşündürücü, etkileyen bir öykü. Echenoz’un maharetini gösterdiği kitaplarından. Tavsiye ederim.
Yazar Hakkında
Jean EchenozYazar · 12 kitap
Fransız yazar Jean Echenoz, 1947’de doğdu. Sosyoloji eğitimi gördü. Echenoz’un duru bir dil ve üslup haline getirdiği süssüz anlatımı, Fransız edebiyat çevreleri tarafından büyük ilgi ve takdir topladı. Fransa’da "Fransız edebiyatının son yıllarda yetiştirdiği en büyük ustalardan" sayılan Echenoz, 1983 yılında yazdığı "Cherokee" adlı romanıyla Médicis Ödülü’nü aldı. 1989’da yayımlanan "Lac" adlı eseriyle de Avrupa Edebiyat Ödülü’ne değer görüldü. Yazarın Doğan Kitapçılık tarafından yayımlanan Türkçe’deki ilk romanı "Ben Gidiyorum", 1999 yılında Fransa’nın en saygın edebiyat ödülü olan Goncourt’u kazandı.
1999 Goncourt Ödülü (Ben Gidiyorum)
1989 Avrupa Edebiyat Ödülü (Lac)
1983 Médicis Ödülü (Cherokee)
