Yazar:
Fyodor Dostoyevski
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 6 dk.
Sayfa Sayısı:
180
Basım Tarihi:
2015
İlk Yayın Tarihi:
1870
Yayınevi:
Karmen Klasikleri
Orijinal Adı:
Ве́чный муж (Véchnyy muzh)
Orijinal Dil:
Rusça
ISBN:
9786059888127
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
22 diğer baskı · Tümünü Göster
Ebedi Koca
1.506 okunmaAraf Yayıncılık · Ekim 2012 · 181 s.
Kadın Budalası
809 okunmaBordo Siyah Yayınları · Ocak 2010 · 200 s.
Ebedi Koca
371 okunmaVarlık Yayınları · 1996 · 159 s.
Ebedi Koca
153 okunmaEZR Yayıncılık · 2019 · 208 s.
Ebedi Koca
140 okunmaÖteki Yayınevi · Kasım 2007 · 168 s.
Ebedi Koca
107 okunmaMutena Yayınları · 2014 · 180 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·180 syf.··
Beğendi
·2021 50. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 23 Kasım 2021 15:04
"Bu adamlar, dünyaya ebedî koca, daha doğrusu yalnızca koca olmak için gelmişlerdir. Böyle bir erkeğin dünyada evlenmekten başka görevi yoktur. Evlendikten sonra, yaradılıştan karakter sahibi olsa bile, hemen karısının bir parçası halini alır. Bu gibi kocaların belirmesi alınlarındaki malûm süstür." diyor Dostoyevski kitabında.
Ebedi kocalar, okuduğum özellikle de 19.asır edebiyat eserlerinde sık karşılaştığım karakterlerdir. Ama adlarının ebedi koca olduğunu ilk defa Dostoyevski'nin bu kitabıyla öğrendim. Yazar kitapta, bu tip kocalara, sadece genel bir isim vermekle kalmıyor, aynı zamanda da onlardan birini ele alarak bu kişilerin genel özelliğini bize tanıtıyor.
Yukarıda da bahsettiğim gibi klasik eserlerde sık karşılaşılan bir tiplemedir ebedi koca. Okuduğum Balzac, Zola, Tolstoy, France, Stendhal eserleri başta olmak üzere 19.asır romanlarında bir çok defalar onlarla karşılaştım. O dönemin yaşam tarzında gerçekten varlar mıydı, yoksa sadece roman karakterleri miydi bilemiyorum. Ama bu kadar yazar karakter olarak onları alıyorsa demek ki gerçeklik payları da vardır diye düşünmeden edemiyor insan.
Bu kitapta Dostoyevski, kendine has karakter yapısına uygun olarak seçtiği bir ebedi koca tiplemesinin, karısının aşıklarından birisi ile olan ilişkisini anlatmaktadır.
Burada şunu da belirtmek isterim. Diğer yazarların ebedi koca tiplemelerini çok varlıklı insanlardan seçmelerine karşılık Dostoyevski daha halktan birini tercih etmiştir. Bu durum tamamen yazarın kendi karakterlerine has bir durumdur bence.
Ben beğenerek okudum , okunmasını da tavsiye ederim.
* Acımı içiyorum ve bundan sarhoş oluyorum. O zaman çektiğim acının niteliği değişiyor ve kendimi bambaşka bir insan zannediyorum
* "siz şuramdaki küçücük mezarın ne demek olduğunu nereden bileceksiniz!" diye bağırdı, yumruğunu kalbine bastırıp...
* Her şey ortada, her şey açık, kimse Avrupa'daki kaplıcalarda ya da yazlıklardaki kibar tabakada olduğu gibi bir şeyler saklamaya kalkışmaz. Sırf bu yüzden de saygıyı hak ediyorlar!...
Puan vermedi·180 syf.·
2020 45. kitabı
Ebedi Koca, iki karakter üzerine kurulu bir roman... Karekterlerden biri Velçanınov ve diğeri Pavel Pavlaviç... Sürekli didişen, tartışan iki kişi.. Ama öyle bir anlatımla sunulmuş ki bizlere tartışmanın ortasında buluyoruz kendimizi :))
Dostoyevski bu kıtabın da iyilik, kötülük ve bir parça da dostluğu sorgulamıs...
Dostoyevski ayrıca iyiliğin ve kötünün aynı insan içinde barındığını, kavga ettiklerini unutmamamızı da gösteriyor. Kötülüğü dönüştürmek, büyük bir iyi olma iradesi gerektirir. Dolayısı ile bu vurgu kötünün dönüşümünü ya da tersi bir durumu da bulanıklaştırıyor.
İyi okumalar..
Dostoyevski'den bir psikolojik roman daha♡
Kitabı genel olarak beğendim. Kitap, Dostoyevski'nin ihanet, suçluluk ve erkeklik gururu üzerine kurduğu psikolojik bir romandır. Velçaninov ile Pavel Pavloviç arasındaki ilişki, aldatılan kocanın çaresizliği ile suçlu âşığın kaçışı arasında gidip gelir. Liza’nın varlığı, bu iki adamın geçmiş günahlarının somut ve acı bir sonucudur. Dostoyevski, bu romanda en büyük bedeli masumların ödediğini ve insanların gerçeği bildikleri hâlde yüzleşmekten nasıl kaçtıklarını gösterir.
Puan vermedi
· "Evlendikten sonra, yaradılıştan karakter sahibi olsa bile, hemen karısının bir parçası halini alır. Bu gibi kocaların belirgisi alınlarındaki malûm süstür." Bir önceki cümlenin devamı niteliğinde, "ebedi koca" olarak adlandırılan bu karakterlerin, evlendikten sonra kendi benliklerini nasıl kaybettiklerini anlatır. Alınlarındaki "süs" (boynuz) imasıyla da trajikomik durumlarına gönderme yapar .
Ebedi Koca/Kadın Budalası·181 syf.··İnsan ve Duygular
10/10
Beğendi
·2022 21. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 26 Mart 2022 00:33
·Dünya edebiyatının büyük yazarı Dostoyevski'nin Ebedi Koca romanı iki erkeğin hayatlarının bir kadın karakter vasıtasıyla kesişmesini ve beraberinde gerçekleşen olaylar zincirini ele almaktadır.
Dostoyevski yazdığı bu romanda baş karakterlerin; Velchaninov ve Pavel Pavlovitch'in aşk, nefret, suçluluk üçgenindeki insanlık hallerini gözler önüne seriyor. Böyle basit bir konuyu sıradan bir yazar ele alsaydı vasat bir eser ortaya çıkabilirdi fakat üstadın oluşturduğu tiplemeler ve düşünce tahlilleri dikkate alındığında bence takdire şayan bir yapıt oluşmuş.
Eseri başyapıt yapan olaydan ziyade insan bilincinde oluşan çelişkilerin dışavurumunu okura kendi yorumunu kattırarak sezdirmesidir. Okurken bu iyi insan, bu kötü insan diyerekten belli bir kalıba girmiyorsunuz. Yazarı işte bu yüzden de seviyorum, bana balık vermesin balık tutmayı öğretsin değil mi..
"Ebedi Koca nedir?" sorusuna cevabı okuyarak elde etmelisiniz ki burada açıklayarak kitaba olan merakınızı kaçırmak istemem.
Romanın sonunda yazarın Sibirya sürgününde yazdığı bu eserle kendi içindeki Sibirya'ya indiğine değiniyor.
Not: Nietzsche ''Bir şeyler öğrendiğim tek psikolog Dostoyevski'dir''der.
Bir aşk üçgeninin birleştirdiği karakterler. Çok romantik olmadı mı ? Aslında; Bir yanda ahlaksız, kocasını aldatan bir kadın ve onun aşığı diğer tarafta kadının kocası. Kadın öldü adamların hayatı birleşti. Olaylar ve tuhaf durumlar..
Psikolojik tahliller karmaşık, karakterlerin karakterleri karmaşık:) tarihin bir yerinde, rusyanın bir bölümünde geçen hikaye oldukça sıkıcı..
Büyük yazarlar hep iyi kitaplar yazar dememeli. Öncesinde bir özetine bakmalı belki. Seveni çoktur belki ama bana göre değil..
Çok beğendiğimi söyleyebilirim. Çok akıcı bir şekilde ilerledi benim için, karakterlerin az olması, daha çok diyalog şeklinde ilerlemesi ve isimleri karıştırmadan okuyabildiğim için de olabilir. Konusunun asla aşk olduğunu düşünmüyorum ve ortada aşk olduğunu da düşünmüyorum, iki ana karakterin de kendi içinde yaşadıkları duygular çok güzel verilmiş, utanç, mahcubiyet, öfke her şeyi hissedebiliyorsunuz. Tavsiye ederim.
Ebedi Koca..
Dostoyevski bu eserinde yine psikoloji ve acıma unsurlarını incelemiş. Evli bir adam, müzmin bekar bir adam ve vefat etmiş evli bir kadın....
Geçmişte evlerinde kalmış ve evin sahibesi ile ilişkisi bulunan Velçaninov , dokuz sene sonra evin sahibesinin kocası ile karşılaşır. Bu karşılaşma tesadüf değildir, Pavel Pavloviç onu bulmaya gelmiştir ve karısının vefat ettiğini söyler... Olaylar bu şekilde gelişir.
Dostoyevski burada aldatılan kocayı "ebedi koca" olarak tanımlamıştır. Aslında yazarımız evlilik kurumu ile dalga geçmiş, karı koca kutsallığının dışına çıkmış, evli erkeği Pavloviç nezdinde "boynuzlu" tabiri ile aşağılamış ve ona acımıştır. O zamanın şartlarında Rusya'daki aile yapısının kaosunu tahminlerimize bırakıyor artık...
Kitap Dostoyevski hatırına okunabilir. Çünkü her zaman ki gibi yazarımız bu eserinde de insanları tahlil etmeye çalışmıştır.
Okuyacak arkadaşlara şimdiden keyifli okumalar dilerim.
HERKESE BIR EBEDİ KOCA LAZIMEdebiyat
Dostoyevski deyince akla genel olarak duygusal, derinlik konulu, genelde trajik olaylar gelir. Bu romanı ise pek bilinmeyen bir trajikomik roman. Çoğunlukla aldatılmayı alaya almış, evliliği de sıradanlaştırmiș #y:123. Benim beğendiğim konuyu alarak anlatıp okuyucu eğlendirmesi, bir yandan da sade yazılması ile yormaması güzeldi. Hatta diyebilirim ki konu bakımından erkek kadın ilişkilerini anlatarak basit olan konuyu akıllarda kalıcı bir roman elde etmesi kitabın başarısıdır.
Konuya gelecek olursak bir arazi davası ile başlayan olay bir tren istasyonunda biter. Olay ise iki erkeğin geçmişte aynı kadını sevip tekrar karşılaması ve birinin hayatını sürekli alkolik geçirerek hayatının yanlışlarını ortaya koyulması. Kitabı okurken doğru ya da yalnıs diye yorumlamakta zorlanıyorsunuz çünkü hayattaki değerler kişiye göre farklılık gösterebilir. Ama bazı yalnıslıklar kayba sebeb olur. Burda da da gerçek hayatta da olduğu gibi iyiler kaybetti.
Az bilinen romanın ilk baskısı 1870 yılında çıkmış. Ve Dostoyevski'nin tüm kitapları zaten okunmalı bu da okunmalı diyorum ben. Herkese iyi geceler ve iyi okumalar
Yazar Hakkında
Fyodor DostoyevskiYazar · 137 kitap
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski (Rusça: Фёдор Миха́йлович Достое́вский) (d: 11 Kasım 1821, Moskova - ö: 9 Şubat 1881, Sankt Petersburg), Rus roman yazarı.
Dostoyevski, Mikhail ve Maria Dostoyevski'nin oğlu olarak 11 Kasım 1821 tarihinde Moskova'da doğdu. Altı çocuklu ailenin ikinci çocuğuydu. Babası Mikhail, askeri cerrahlıktan emekli olduktan sonra Mariinsky Hastanesi'nde yoksullara hizmet etmeye başladı. Hastane, Moskova'nın en kötü yerlerinden birinde bulunuyordu. Dostoyevski de bu hastane de doğdu. Mikhail, alkole bağımlıydı ve evini sıkı disiplin ile yönetiyordu. Çok kolay sinirlenebiliyordu. Dostoyevski'nin annesi Maria ise bir tüccar kızıydı.
Dostoyevski, çocukluğunu çoğu zaman sarhoş bir baba ve hasta bir anne arasında geçirdi. Babasının çalıştığı hastaneden bulunan hastalar ile vakit geçirmeyi ve onların hikâyelerini dinlemeyi çok seven Dostoyevski, ilköğrenimini Moskova'da yaptı. Annesi tüberküloz hastalığı yüzünden öldüğü zaman, sert disipliniyle tanınan Petersburg Mühendis Okulu'na gönderildi. Arkadaşlarının, sinirli ve aşırı duyarlı bir yapıya sahip olduğu için "Ateş Fedya" lakabını verdikleri Dostoyevski, Petersburg'ta zamanını kitap okuyarak, düşüncelere dalarak ya da kardeşi Mihail ile söyleşerek geçirdi. Babasının 1839'daki ani ölümünü burada öğrendi.
Okulu başarıyla bitirdikten sonra İstihkâm Müdürlüğü'ne girdi. Bir yıl sonra istifa ederek buradan ayrıldı. Ordudan ayrıldıktan sonra edebiyata yönelen Dostoyevski'nin ilk kitabı İnsancıklar, 1846 yılında yayımlandı. Bu eserinin ardından yazdığı kitaplarla beklediği başarıya ulaşamayan Dostoyevski'nin umudu kırıldı ve politikayla ilgilenmeye başladı.
1849 yılında devlet aleyhindeki bir komploya karıştığı iddiası ile tutuklandı. On ay hapishanede kalan Dostoyevski, kurşuna dizilmek üzereyken diğer sekiz tutuklu arkadaşı ile affedildi. Cezası dört yıl kürek, dört yıl da adî hapse dönüştürüldü. Cezasını çekmesi için Sibirya'da bulunan Omsk Cezaevi'ne gönderildi. Burada geçirdiği dört yılın ardından er rütbesi ile hizmete verildi. Subaylığa kadar yükseldi. 1857 yılında Maria Dmitrievna Isayeva ile evlendi. Beş yıl boyunca görev yapan Dostoyevski, 1859 yılında özgür bırakıldı ve Petersburg'a yerleşti.
Petersburg'a döndükten sonra Ezilenler (1861) ve Ölüler Evinden Anılar (1862) adlı eserleri yazdı. Kardeşiyle birlikte iki dergi çıkardı. 1862'de arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar bağımlılığı yüzünden maddi açıdan darlığa düştü. Bu dönemde Yeraltından Notlar (1864), Suç ve Ceza (1866), Kumarbaz (1866), Budala (1868), Ebedi Koca (1870) ve Ecinniler (1872) gibi eserleri yazdı. Eşinin ölümünden sonra sekreteriyle evlendi. Yeniden borçlandı ve kumarhanelerde gezmeye başladı. Kızının ölümünün ardından büyük bir sarsıntı geçirdi. Delikanlı (1875), Bir Yazarın Günlüğü (1876) ve Karamazov Kardeşler (1879) adlı eserlerinde yazarlık hayatı boyunca konu edindiği temaları yeniden ele aldı. Karamazov Kardeşler adlı yapıtını üç yılda bitiren Dostoyevski, bir ciğer kanamasıyla yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dünya edebiyatını en çok etkileyen ve en çok okunan yazarlardan biri olan Dostoyevski'nin eserleri birçok 20. yüzyıl düşünürünün fikirlerini derinden etkiledi.
İlk yazarlık dönemi
Ordudan ayrıldıktan sonra kurgusal roman yazmaya başladı. Dostoyevski'nin ilk kitabı olan İnsancıklar (Bednye Lyudi) ilk olarak 1846 yılında yayımlandı. Dostoyevski, toplumunu acımasız kurallarında yaşlı bir adamın öksüz bir kıza duyduğu sevdayı iç dünyasındaki derin çatışmalarla işledi. Halkın sıcak ilgisiyle karşılanan bu kitap, eleştirmenlerden de övgüler aldı. Ünlü eleştirmen Belinski, romanı okuduktan sonra Dostoyevski'ye gelecekte büyük bir yazar olacağına dair övgü dolu sözler söyledi. Şair Nikolay Neksarov, Dostoyevski hakkında "Yeni bir Gogol doğdu" diye konuştu. Yazarlıkta ün sağladıktan sonra 1846 yılında Gogol esintileri bulunan kitabı Öteki (Dvoynik) yayımlandı. Yazar bu romanda, kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma halinde bulunan bir memurun hikâyesini anlattı. Bu romanda ele aldığı çift kişilik temasını daha sonra bazı romanlarında kullansa da roman, Belinsky dahil hiçbir eleştirmence beğenilmedi. Eleştirmenler romanı sıkıcı buldu ve alay etti.
1847 yılında ise Ev Sahibesi (Hozyayka) isimli romanı yayımlandı. Dostoyevski bu eseri ile de beklediği övgülerin aksine olumsuz eleştiriler aldı. Dostoyevski, ruhsal çöküntüye düştü ve üzüntüden hasta oldu. Ancak yazarlığı bırakmayan Dostoyevski, 1848 senesinde Beyaz Geceler (Belıye Noçi) ve Bir Yufka Yürekli (Slaboye Serdtse) adlı kitapları yayımlattı. Bir Yufka Yürekli, yazara itibarını yeniden kazandırsa da beklediği başarıyı elde edemeyen Dostoyevski'nin umudunu kırdı. Yazarlıkta umudunu kırılan Dostoyevski, politikayla ilgilenmeye başladı ve genç liberallerin (Tetrashevski) grubuna girdi.
İkinci yazarlık dönemi
1859'da ordudan terhis edilerek Moskova dışında küçük bir yerde kalmaya zorlanan Dostoyevski, özgürlüğüne kavuştuktan sonra Petersburg'a döndü. Kardeşi Mihail ve arkadaşı N.N. Strahov ile birlikte Vremya (Zaman) ve sonra da Epoha (Dönem) adlı dergileri hazırladı. Bu dergilerde Slavcı düşünceyi savunduğunu belirten yazılar yazdı. Ezilenler (Unijenniye i Oskorblyonniye) ve Ölü Evinden Anılar (Zapiski iz Mertvogo Doma) ile kendinden söz ettirdi. 1863 yılında arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar borçları yüzünden sıkıntıya düşen ve yayımcılardan yazmadığı romanların avanslarını alarak yaşayan Dostoyevski, Yeraltından Notlar adlı yapıtı 1864 yılında yayımlandı. Romanda bir zihnin derinliklerine indi. Suç ve Ceza (Prestuplenie i Nakazanie) ve Kumarbaz(İgrok) adlı yapıtları 1866 yılında yayımlandı. Dostoyevski, Suç ve Ceza'yı 1858 yılında Semipalatinsk'te bulunduğu zaman Roussky Slovo dergisi için uzun bir hikâye olarak tasarlamıştı. Bunun nedeni, Sibirya'dan ayrılana dek roman yazmama kararı almasıydı. Dostoyevski, kardeşi Mihail'e gönderdiği bir mektupta kitap hakkında:
“ ...Konusu gerçekten çok güzel. Kahramana gelince, bugüne kadar hiç denenmemiş bir kişi. Ama bugünün Rusyasına bakacak olursak, böyle bir kişi karşımıza sık sık çıkmaktadır. Bu sonuca halkın kafasını yeni fikirleri anlayarak vardım. Öyle hissediyorum ki, yeni fikirler ve görüşlerle döndüğüm zaman, romanımı genişletmekte başarılı olacağım. Kişi aceleye gelmemelidir dostum. Ve insan iyi olanın dışında hiçbir şey yapmamalıdır... ”
diye yazdı.
Dostoyevski, bu eserinde bir Rus aydını olan Raskolnikov'un kendi doğrusu adına işlediği cinayetleri ve vicdanıyla hesaplaşmasını konu edindi. Yazar, küçük bir otel odasında ve kötü bir ekonomik durumla yazdığı Suç ve Ceza'yı 1866 yılında tamamlamıştı. Dostoyevski'nin yazdığı Budala (Idiot) eseri 1866, Ebedi Koca (Veçnıy Muj) 1870, Ecinniler (Besı) 1872 yılında yayımlandı. Bütün bu başyapıtlar birbirinin izledi. Karısı öldükten sonra sekreteri Anna Grigoriyevna Snitkina ile evlendi. Yeniden borçlanan ve kumaranelerde dolaşmaya başlayan Dostoyevski, bir kız çocuk sahibi oldu. Ancak kızı fazla yaşayamadı ve doğduktan kısa süre sonra öldü. Dostoyevski de bu yüzden büyük bir sarsıntı geçirdi. 1875'te Delikanlı (Podrostok), 1876'da Bir Yazarın Günlüğü (Dnevnik Pisatelya)[ ve 1879'da Karamazov Kardeşler (Bratya Karamazovi) adlı romanları yayımlandı. Hayatı boyunca eserlerinde işlediği temaları yeniden ele aldığı, insan duygularının derinliğine inen eserler yazan Dostoyevski, Karamazov Kardeşler'de Ivan ve Alyosha Karamazov adlı karakterler için filozof Vladimir Sergeyevich Solovyov'dan ilham aldı. Zosima ve Alyosha'nın öne çıkacağı Bir Büyük Günahkarın Yaşamı adlı eseri tamamlayamadı. 1881 yılının Ocak ayında bir ciğer kanaması geçirerek yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dostoyevski için yapılan cenaze töreninde yaklaşık otuz bin kişi tabutunun arkasında yürüdü.
Dostoyevski, beğeniyle karşılanan ilk romanı İnsancıklar'dan sonra yazdığı Öteki ve Ev Sahibesi ile olumsuz yorumlar aldı ve depresyona girdi. Ancak yazar, kendisini ruhsal çöküntüye götüren düşüncelerden uzaklaşmayı bildi. Dış dünyadan kopan zihninin parçalanışını kendi çözen yazarın eserlerindeki ruhbilimsel açıdan en zengin tema da çift kişilik temasıdır. Kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma hali içerisinde bulunan bir memuru anlattığı Öteki adlı yapıtında daha sonra da işleyeceği bir tema olan çift kişilik temasını işlemişti.
Ellili yaşlarında içine bazen bir karamsarlık ve ağırlık çöken Dostoyevski, bu durumu ikinci eşi Anna Grigoriyevna Snitkina’ya "Sanki bir suç işlemişim gibi bir çeşit sebepsiz hüzün ve keder içindeyim" diye açıklamıştı. Ecinniler'de Stavrogin'i bir çocuğa tecavüz ettirmiş olması yüzünden de kendini hep suçlamıştı.
Dostoyevski kendi çocukluğunda, annesine acı çektirmesinden, sürekli sarhoş olmasından ve hizmetkârlara kötü davranmasından dolayı babasından nefret ediyordu. Eserlerinde kullandığı, kaderine boyun eğen ve uysal kadın örneğini kendi evinde; annesinde gördü. Kadının alttan alması, erkeği daha da kızdırmaktan başka bir işe yaramayacağını görmüştü. Çok duyarlı biri olan Dostoyevski, bu yüzden babasına kin besliyordu. Babasının ölümünü haber aldığında, "Babamın ölümünde benim hiçbir suçum yok, ama bu öldürmenin kefaretini ödemeye hazırım, çünkü içimden onu öldürmek geçiyordu" diyerek Karamazov Kardeşler adlı romanında yer alan Dimitri Karamazov'un tepkisinin benzerini gösterdi. Dostoyevski, babasının ölümünü istediğini düşünerek depresyona girdi. Bazı yazarlara göre de ilk sara nöbetlerine de bu düşünce sebep oldu. Sigmund Freud ve birçok psikanalizci, babaya duyulan bu nefrete ve bunu izleyen suçluluk düşüncesine dayanarak Dostoyevski'nin hastalığının sinirsel kökenli olduğunun ortaya çıkardı.
Andre Gide, Ezilenler adlı romanın, aşağılanışın insanı cehennemlik ettiği, alçakgönüllüğünse kutsallaştırdığı fikriyle dolu olduğunu söylemişti. George Steiner ise Charles Dickensvari bir havanın olduğunu söylediği Ezilenler'de bulunan temanın Ebedî Koca'da, Ecinniler'de ve Karamozov Kardeşler'da da yer aldığını söyledi. Nicholas Berdyaev, Dostoyevski'nin bütün yaratıcı gücünü insana ve insanın kaderi temasına adadığını, bunun da onu ölümsüz kılmaya yettiğini belirtti.
Devlet aleyhinde bir komploya katıldığı iddiası ile tutuklandıktan sonra sekiz ay hapisanede kalan Dostoyevski, suç ve ceza kavramlarıyla en yoğun şekilde burada karşılaştı. İdam edilmek üzereyken affedildi. Cezası dört yıl kürek ve altı yıl adî hapse dönüştürüldü. Dört yılın sonunda er rütbesi ile kışlaya verildi ve 1859 yılında terhis edildi. Suç ve Ceza adlı eserini 1858 yılında oluşturmaya başladı. Bu eserinde ahlak kavramını ve siyaseti harmanladı. Dostoyevski, bu romanda sadece Rus halkını değil, tüm insanlığı tehdit eden bir kısır döngüden kurtulmanın gerçekleşebileceğini vurguladı. Yazar, John Stuart Mill'in ekonomik refah için bireysel bencilleşmeyi öneren kuramını Semyon Zaharoviç Marmeladov'un ağzından eleştirdi.
Dostoyevski, düşünce ve sanat deneyimini sürekli olarak arttırdı. Tanrı'dan, ateizmden, kötülükten, özgürlükten söz eden roman karakterleri, gerçekte aynı bilincin farklı anları gibidir. Bu karakterler aracılığıyla Dostoyevski, cinleri ruhundan uzaklaştırır. Bakış açısı değişmekle beraber eserleri, gerçeğin hep aynı çoşkulu ve acı veren arayışı içerisindedir.
