Puan
7.110 üzerinden
İçinde bir tutam delilik olmayan hayat, eksik bir hayattır.Edebiyat
Bir trene binmek, rastgele defolup gitmek istiyorum, der 
Attila İlhan Sisler Bulvarı'nda. Hepimizde var o biraz yola çıkma isteği, kimimiz olduğumuz yerden kaçmak istiyor, kimimiz anlamını kaybettiği hayatı yeniden bulmak. Sahi, sizinki neden?
Hayatın anlamı nedir?
Yaşıyor mu yoksa sadece nefes mi alıyoruz?
Sanki hep bir şeyler eksik gibi ama ne?
Sürekli o eksikliği tamamlama çabası içindeyiz, kimimiz kendini işine daha çok vererek yapıyor bunu kimimiz kitaplara daha sıkı sarılıyor kimimiz hayatın akışında... Ne anlama ulaşabilen var ne yaşadığını hissedebilen. Kim bilir, belki de ihtiyacımız olan bir yolculuk... Ne der Coelho 
Mektub eserinde "... Musa bastonunu kaldırır ve Kızıldeniz yarılır. Çünkü ancak yolda yürüyecek cesareti olana yollar açılır."
Elif
Eserin başkahramanı yazarın kendisi ile genç bir keman virtüözü olan Türk kızı Hilal. "Hilal ben... Türkçede, ayın ilk günlerinde aldığı yay biçimi demektir. Ülkemin bayrağında da vardır Hilal." 
Nar Ağacı'nda bir cümle geçer: "Hepsinin bir yarası vardı ve her biri ayrı yerden kanamıştı." Ve hep şuna inanırım, insan yarası yarasına denk olanda kendini bulur. Yarasına iyi gelebilmek için mi yoksa daha çok kanatabilmek için mi onu zaman gösterir. Bilgelik arayışındadır Coelho ve bir süredir bilgelik yolundaki gelişiminin durduğunu hisseder, ustası J. ona bir yolculuk önerisinde bulunur: gönlünün seni çektiği yere... Ve o gönül durağını Rusya'da bulur. 9288 kilometrelik bir tren yolculuğu. Ve Hilal... O da anlam arayışındadır ve geçmişinden yaralıdır. İkisini bir araya getiren yol uzadıkça zamandan, mekandan uzaklaşarak her durakta başka anlamlara doğru devam eder. Tıpkı bir şarkıda olduğu gibi: "Başka bir evrende, en güzel halinle..." Ah 
22/11/63 çık artık aklımdan!
"Ne var ki zaman öğretmez; zaman bize yalnızca
Attila İlhan Sisler Bulvarı'nda. Hepimizde var o biraz yola çıkma isteği, kimimiz olduğumuz yerden kaçmak istiyor, kimimiz anlamını kaybettiği hayatı yeniden bulmak. Sahi, sizinki neden?
Hayatın anlamı nedir?
Yaşıyor mu yoksa sadece nefes mi alıyoruz?
Sanki hep bir şeyler eksik gibi ama ne?
Sürekli o eksikliği tamamlama çabası içindeyiz, kimimiz kendini işine daha çok vererek yapıyor bunu kimimiz kitaplara daha sıkı sarılıyor kimimiz hayatın akışında... Ne anlama ulaşabilen var ne yaşadığını hissedebilen. Kim bilir, belki de ihtiyacımız olan bir yolculuk... Ne der Coelho Mektub eserinde "... Musa bastonunu kaldırır ve Kızıldeniz yarılır. Çünkü ancak yolda yürüyecek cesareti olana yollar açılır."
Elif
Eserin başkahramanı yazarın kendisi ile genç bir keman virtüözü olan Türk kızı Hilal. "Hilal ben... Türkçede, ayın ilk günlerinde aldığı yay biçimi demektir. Ülkemin bayrağında da vardır Hilal." Nar Ağacı'nda bir cümle geçer: "Hepsinin bir yarası vardı ve her biri ayrı yerden kanamıştı." Ve hep şuna inanırım, insan yarası yarasına denk olanda kendini bulur. Yarasına iyi gelebilmek için mi yoksa daha çok kanatabilmek için mi onu zaman gösterir. Bilgelik arayışındadır Coelho ve bir süredir bilgelik yolundaki gelişiminin durduğunu hisseder, ustası J. ona bir yolculuk önerisinde bulunur: gönlünün seni çektiği yere... Ve o gönül durağını Rusya'da bulur. 9288 kilometrelik bir tren yolculuğu. Ve Hilal... O da anlam arayışındadır ve geçmişinden yaralıdır. İkisini bir araya getiren yol uzadıkça zamandan, mekandan uzaklaşarak her durakta başka anlamlara doğru devam eder. Tıpkı bir şarkıda olduğu gibi: "Başka bir evrende, en güzel halinle..." Ah 22/11/63 çık artık aklımdan!
"Ne var ki zaman öğretmez; zaman bize yalnızca
Elif adına ve kahramanının "Hilal" adlı bir Türk kızı olmasına aldanıp satın aldığım kitap. 
Paulo Coelho sanırım kitapta bahsettiği gibi tıkanıklığa girmiş, yazarlık serüveninin, yaratıcılık bakımından en durgun zamanlarını yazmış Elif'i . Kitap ne yazık ki sizi peşinden sürüklemiyor. Paulo Coelho'un Elif romanı 2006 yılında gerçekleştirdiği gerçek bir Trans-Sibirya tren yolculuğuna dayanan otobiyografik bir eser, manevi bir uyanış arayışıyla çıktığı bu yolculuğu ve "Hilal" adını verdiği Türk bir kızla yaşadığı deneyimleri kurguyla harmanlayarak anlatmış.
İlginç bir hikayeyi kurgulamaya çalıştığını ama bunu tam anlamıyla başaramadığını; yine de sürükleyici anlatımı ile sıkılmadan bir çırpıda okuduğumu söyleyebilirim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yolculuk dediğin Belki de kendine doğrudur...
Puan vermedi·264 syf.··
Beğendi
·2026 45. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 14 Nisan 2026 17:51
Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da bir şehre bir yolcu gelir…
Lev Tolstoy
Çoğu insanın içinde vardır bu his. Zaman zaman bir yolculuğa çıkıp bilinmeyen yollarda, şehirlerde; bazen bir insanda, bazen de kendi içimizde kaybolarak yeniden kendimizi keşfetme isteği… İçimizde hep bir tamamlanma arzusu taşırız.
Eksikliğin ne olduğunu tam olarak bilmeden, bazen bir yolculukla tamamlanmak ister insan. Bazen bir kitapta bulur kendini, bazen bir insanın varlığında…
Paulo Coelho'nun derin ama sade cümleleriyle Elif kitabında bizi kahramanımız Elif’le birlikte içsel bir yolculuğa çıkarıyor. Elif’in hissettiği boşlukta savrulurken, biz okurlar da kendi boşluklarımızla yüzleşiyoruz. Geçmişimizle, pişmanlıklarımızla, içimizde adını koyamadığımız eksikliklerle karşı karşıya kalıyoruz.
İnsan bazen birçok şeye sahipken bile kendini eksik hissedebiliyor… Ve belki de en zor olan, bu eksikliğin ne olduğunu anlamaya çalışmak.
Sizler de geçmişin yüklerinden arınıp, Paulo Coelho ve Elif’le birlikte bu yolculuğa çıkmaya hazır mısınız?
Ya yolculuğun sonunda varacağınız yer bir şehir ya da bir insan değil de, bizzat kendiniz olursa… İşte o zaman, insanın kendine varması en güzel yolculuk olmaz mı? Eksikliklerini fark edip onları tamamlamaya cesaret etmek…
Paulo Coelho'nunda dediği gibi: “İçinde bir tutam delilik olmayan hayat, eksik bir hayattır.”
Peki ya o deliliği kabul etmek, onunla yüzleşmek… Her şeye değmez mi?
Hazırsanız, içinizdeki o “deli”yi bulmaya ve bu yolculuğa çıkmaya, Elif kitabının sayfalarını çevirmeye başlayabilirsiniz…
Keyifli okumalar
Lev Tolstoy
Çoğu insanın içinde vardır bu his. Zaman zaman bir yolculuğa çıkıp bilinmeyen yollarda, şehirlerde; bazen bir insanda, bazen de kendi içimizde kaybolarak yeniden kendimizi keşfetme isteği… İçimizde hep bir tamamlanma arzusu taşırız.
Eksikliğin ne olduğunu tam olarak bilmeden, bazen bir yolculukla tamamlanmak ister insan. Bazen bir kitapta bulur kendini, bazen bir insanın varlığında…
Paulo Coelho'nun derin ama sade cümleleriyle Elif kitabında bizi kahramanımız Elif’le birlikte içsel bir yolculuğa çıkarıyor. Elif’in hissettiği boşlukta savrulurken, biz okurlar da kendi boşluklarımızla yüzleşiyoruz. Geçmişimizle, pişmanlıklarımızla, içimizde adını koyamadığımız eksikliklerle karşı karşıya kalıyoruz.
İnsan bazen birçok şeye sahipken bile kendini eksik hissedebiliyor… Ve belki de en zor olan, bu eksikliğin ne olduğunu anlamaya çalışmak.
Sizler de geçmişin yüklerinden arınıp, Paulo Coelho ve Elif’le birlikte bu yolculuğa çıkmaya hazır mısınız?
Ya yolculuğun sonunda varacağınız yer bir şehir ya da bir insan değil de, bizzat kendiniz olursa… İşte o zaman, insanın kendine varması en güzel yolculuk olmaz mı? Eksikliklerini fark edip onları tamamlamaya cesaret etmek…
Paulo Coelho'nunda dediği gibi: “İçinde bir tutam delilik olmayan hayat, eksik bir hayattır.”
Peki ya o deliliği kabul etmek, onunla yüzleşmek… Her şeye değmez mi?
Hazırsanız, içinizdeki o “deli”yi bulmaya ve bu yolculuğa çıkmaya, Elif kitabının sayfalarını çevirmeye başlayabilirsiniz…
Keyifli okumalar
Mesnevi’de Hz. Mevlana der ki aşk da tıpkı “Elif” gibidir. Bismi de gizlidir, ama okunmaz; o olmadan da “Besmele” sese gelmez.
“O herşeyin içindedir, hiçbir şeyde görünmez.”
Yazar.Türkiye'yi de konu alması ve Elif olayı ve Hilal adında bir kızın istismarını konu edip Türkiye'yi geri kalmış bir ülke olarak göstemesi beni biraz üzdü
Kitapta ‘Elif’; her şeyin aynı yerde, aynı anda bulunduğu, geçmişe ya da bugüne ait küçüklü büyüklü bütün noktaları içine alan kainatta bir nokta olduğu ve genellikle tesadüfen keşfedildiği anlatılmış.
İçinde bir tutam delilik olmayan hayat, eksik bir hayattır.
Sizce herkesin bir Elif’i var mı?
Puan vermedi·264 syf.·
2025 16. kitabı
Elif, ilk sayfasından itibaren beni başka bir yolculuğa çıkardı. Paulo Coelho’nun kalemi zaten her zaman ruhu besleyen bir etkiye sahip ama bu kitapta daha farklı bir dokunuş var. Sanki okurken kendi geçmişinle, kendi hatıralarınla hesaplaşıyor, hiç gitmediğin ama ruhunun tanıdığı yerlere gidiyormuşsun gibi hissediyorsun.
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey, insanın hayat yolculuğunda aradığı anlamdı. Her durak, her şehir, her karşılaşma aslında içimizdeki eksik parçayı bulma çabasıydı. Özellikle Elif karakterinin hikâyeye kattığı derinlik beni çok etkiledi. Bazen bir insan, sadece bir isim veya bir anı bile, bütün hayatını sorgulatabilir ya… İşte kitap tam da bu duyguyu veriyor.
Ama şunu da söylemeden geçemem: Kitabın bazı bölümleri fazla mistik ve tekrar eden bir yapıya sahipti. Bu kısımlar, akışın biraz yavaşladığı ve okurken odağı kaybettiğim anlar oldu. Yani herkesin aynı derecede bağ kuramayabileceği bir tarafı da var. Fakat yine de kitabın verdiği duygusal yoğunluk ve hayatı sorgulatan yanı, bu küçük eksiklikleri görmezden gelmeyi kolaylaştırıyor.
Bittiğinde kendime şu soruyu sordum: “Benim hayatımda hangi duraklar iz bırakmış? Hangi yüzler, hangi şehirler bende saklı?” Belki de Elif, bu soruları sormamız için yazıldı.