Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 43 dk.
Sayfa Sayısı:
96
Basım Tarihi:
1 Şubat 2024
İlk Yayın Tarihi:
Mart 2018
Yayınevi:
Everest Yayınları
ISBN:
9786253691035
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
KapanEdebiyat Öykü
VÜS'AT O.BENER / KAPAN
Çok güzel bir öykü kitabı okuduğumu söylesem size. Aslında tam bir öykü kitabı demek haksızlık olur sanırım. Anılarını paylaşmış Üstat Vüs'at O. Bener. Ama öykü tadında.
Kapan'da içine sıkıştığı yaşlılık illetinden, ailesinden, yaşamından kesitler sunmuş. 22 kısa ama iz bırakan öykülerle buluşturmuş okuru. Ben fazlaca yağmur gözlüyümdür ancak, "Ya Herru Ya Merru" ile "Uyumak" sizin de gözlerinizi dolu dolu yapacaktır. İncelikli ve nüktedan bir dille kaleme aldığı #kapan 'da okuru neşelendirmekten asla vazgeçmemiş.
Glokom nedeniyle geçirdiği operasyon neticesi ile bir nebze aydınlığa kavuşur üstat. Amacı, kenara kaldırdığı öyküleri tekrar elden geçirmek ve iki bini bile aşmayan okur kitlesine seslenmektir.
Çok severek ve keyif alarak okuduğum @everestyayinlari seçkisi gönülden #tavsiyemdir #ıskalamayın
Kapan 
Vüs'at O. Bener
Kapan Vüs'at O. Bener
#kapan
Öyküleri okurken kitabın ismi daha da anlamlı bir hale geldi benim için. Kitaba ismini veren öykü dışında da yaşamın kapanlarını hatırlatıyor. Üstelik daha önce hiçbir kitabında yayınlanmamış son öykülerinden biri olan "Trombosit"i de içerikte görmek harika oldu. Beni en çok etkileyen öykü oldu diyebilirim.
Yirmi iki öykü...
Yirmi iki yolculuk gibi...
Manzaranın ve yol arkadaşlarının her bir öyküde değiştiği.
Benim ise yolculuğun bitmesini hiç istemediğim...
Öyküleri anlatmaktan öte yazarın hissettirdiklerini yazmayı tercih ediyorum her zaman. Kısacık yazıların içinde öyle derin bir anlatım var ki, insan olmanın halleri içinde yaşama dair duruşlar var en çok da.
Puan vermedi·96 syf.·
2024 35. kitabı
Bir babanın ellerinden kayıp gidişi, çalınan paltonun şüphelisi kapıcı Musa'nın küslüğü, anıları yad ederek veda edilen anne, karşılaşılan eski dostlar, yaşını almış Mahmut Bey'in zamparalık hikayesi, hastalıklar, tedaviler, içki bağımlılıkları.... Uzunlu kısalı, ölüme çeyrek hala psikolojisinde yazılmış hissi veren, umutsuzluk barındıran, otobiyografik izler taşıyan birçok öykü var Kapan'da. İsmi ile uyumlu her biri, sona yaklaşıp, kapana kısılmış hissiyle yazılmışlar. Daha önce hiçbir kitabında yer almayan, sadece süreli bir yayında yer verilmiş olan Trombosit isimli öyküsünde ailesindeki tanındık isimlere de yermiş sevgili yazar. Bağımlılar Koğuşu ve Trombosit en sevdiklerim oldu diyebilirim kitapta yer alan hikayeler içerisinde.
Yakın bir zamanda yazarın ismini okuma parçasında keşfettim. Nedense bana yabancı bir yazar gibi geldi. Merak edip kısa bir araştırma yaptım ve yazarın Türk olduğunu öğrendim. Hemen iki kitabını alıverdim. Kitapları alalı çok oldu aslında ama okumak bugüne kısmetmiş.
Yakın zamanda okuduğum Onat Kutlar’ın İshak kitabını -ki o da aynı bu kitap gibi kısa öykülerin olduğu bir kitaptı- okurken nedense zorlanmıştım. Bazı öyküleri kaçırdım hatta ne demek istiyor burada acaba diyerek. Ama bu kitap dili ve içeriği bakımından bana daha çok hitap etti sanırım. Böyle kendi kendine konuşur gibi cümleler ve biraz da melankolisi bana daha çok benzeyen öyküler vardı. En sevdiklerim de onlardı. Keyifle ve bir çırpıda okuyuverdim hatta. Bir aksilik olmazsa yakın bir zamanda elimde olan diğer kitabını da okuyacağım.
Bu sene öykü okuma konusunda pek bir azimliyim.
kapan incelemesi
Vüsat O. Bener'in 21 öyküden oluşan 64 sayfalık bir kitabi Kapan. Kitabın genelinde yaşam ve ölüm vurgusu yapılmış. Kısa kısa, kapalı bir ironi ile beraber sağlam yazılmış olan öyküler son derece özgün bir tarza sahip. Derinlerde uzun uzun anlamlar taşıyan kısa cümleler dikkatimi çeken bir başka farkli özellik oldu. Karanlık, hiçlik, yalnızlık temaları çerçevesinde son derece karamsar öyküler bekliyor okuru. En kısa zamanda yazarın başka kitaplarını da okumayı düşünüyorum. Kitapla kalın
Okudum, koşup geldim. Bener sevenler öneriye gelsin:))Edebiyat
“Ezan başladı. Ruhun şad olsun Beethoven!”
Kısa, devrik, ayrıntıdan yoksun cümleler kuruyor Bener. Başta, adamın eline zorla vermişler kalemi dedirtiyor. Hatta öykü möykü değil bu, adamın günlüğünden aşırılıp kitap yapılmış diye birkaç suç üretimi ve suçlu eşkali yuvarlıyorsunuz zihninizin kapısına. Ama enteresandır, okuyorsunuz da. Hani, bu ne yahu deyip kenara atmayı hiç aklınıza getirmiyorsunuz. Okudukça, yazarın ayrıntıdan anladığı şeyin inceliğine, betimlemeden anladığı şeyin farklılığına ve imgeleri kullanma biçimine gözünüz kayıyor.
Yok yok, tarzı var adamın, hele biraz daha okuyayım..
Bir ruh sıkışmışlığı, bir yaşama yorgunluğu, bir ölsem de kurtulsamcılık, aldığım nefes bile yükcülük..Peşin söyleyeyim, bu tarz edebiyatta beni yavaştan sıkmaya başlayan, yaratıcı bir tarzla verilmediğinde okumaya hevesimin olmadığı konular. Vüsat Beyciğim, tam olarak ne yaptı da ben sıkılmadan okudum diye düşünüyorum. Ne?Bunun havasını atmıyor, yalnızım bakın bakın, nasıl da mutsuzum bir de burdan bakın, varoluş sancılarımın altını fosforlu kalemle çizdim, karanlığımı açınca belli oluyor mu demiyor. Gözüne sokmaya çalışmıyor, anlatıyor adam. Hem de hiç anlatmıyormuş gibi yaparak. E bu baya enteresan bir şey.
Bir bilene, bir sevene danışmalı: Hangi kitapıyla devam etmeli?
Yazarla tanışma kitabım. Kitap kapağında öykü yazıyor. Kahraman anlatıcı ve öyküler birbiri ile ilgili olduğu için günlük havasında hatta bir bütünlük olduğu için novella gibi bile olabilir. Neyse sınıflamak edebiyatçıların işi benim değil. İlginç bir kalem, kısa kısa cümleler, farklı betimlemeler. İç dünyanın buhranı, sorgulamalarıyla günlük hayatın hareketliliği çok güzel verilmiş. İlk kez bu kadar ilaç adı verilmiş bir kitap okudum. Bayağı Parol gibi bildiğimiz ilaçlar hem de. Bu da okuru yani beni kitaba daha da yakınlaştırdı. Birkaç kitabını daha okumayı düşünüyorum.
Puan vermedi·65 syf.·
2025 27. kitabı
Kapan, okuru içine çeken ama bir o kadar da iten, ağır ve katmanlı bir metin. Bener’in dili her zamanki gibi yoğun, cümleler yer yer sıkışık, bilinç akışıyla iç içe. Karakterlerin iç dünyasındaki bunalım ve sıkışmışlık hissi, anlatımın kendisine de yansımış. Okuması kolay değil, ama çarpıcı.
Kitap boyunca bir kapan hissi zaten sürekli var: çıkışsızlık, tekrar eden duygu döngüleri, karamsarlık… Bener, hikâyeyi anlatmaktan çok yaşatıyor; ama bunu yaparken okurun konforunu hiç umursamıyor. Tam da bu yüzden güçlü bir metin. Kolay okunmuyor.
Bir anda çıktı karşıma,anlaşamadık ilk sayfalarda.Sevmemiştim.Birde üstüne para verip almistim. Saçmalık.İnatla devam ettim,bana hünerlerini göstermesini istiyordum.Anladı niyetimi,zekiydi çabuk çözdü beni.
Oyunlar oynuyor,kelimeleri iktisatlı kullanıyordu.Napmaya çalıştığını anlamam uzun sürmedi benimde düelloya dönüştü herşey.Yoruma kapalı kurduğu her cümle,hem nasıl yapıyordu ki bu kadar kısa cümleler kurup nasıl koyuyordu zihnime noktayı.
Seni dinlemekten yoruldum be adam sus artık dediğimde bana "Eğlendirici değilsem , kapkaralığıma dayanamıyorlar"la cevap veriyordu.
Adam sen beni öldüreceksin diyorum ,bana
‘’Yaşam bir deha işi değil. Bir sürgün, köle düzeni. Kurtuluşu ummak safdillik. İntihar seçimi bu yüzden gerekli. Ne ki yürek isteyen bir eylem"diyor.Beni hafife mı alıyor,kendimi öldürmemi istiyor,sen benimle neden oynuyorsun.
"Doğrular ? Yanlışların tersi.Ya yanlışlar ?Doğrulardan ayırt edilebilir mi?
Eeee ne yani şimdi bu ,
"Her yanlış bana doğrunun yanlışlığını hatırlattı" Yani diyorum ???
Aklın çözmeyeceğini, akıl, çözümsüzlük çözümüyle devreden çıkarmayı yeğler."
Ve susuyorum,susup teslimiyetimi sunuyorum saygıyla.
Evet incelemem değişik olsun dedim iyimi ettim sıktım mı bilmem? Bazen anlatmamak lazım, konuşmamak,yorumlamamak ve sanırım Vüs'at O.Bener ve kitapları da buna dahil gruptan.
Okumak güzeldi.
Vüs'at O. Bener nev-i şahsına münhasır bir yazar. 21 kısa öyküsü bulunan bu eseriyle tanışmak, benim için doğru bir seçim olmuş.
Kısa ve devrik cümlelerin öyle bir etkisi var ki. Uzun uzadıya paragraflar yazsanız da böylesi bir etkiyi yaratamıyorsunuz.
İlk öyküsü palto'yu okurken dumura uğradım, uzun zamandır bu kadar özgün bir üsluba denk düşmemiştim. Diğer öykülerindeki o nahif ve ince göndermeler de okurken gülümsetti. Oldukça etkilendim.
Otobiyografik unsurlar barındıran bazı iç döküşlere, -empati kurarsanız- sessiz hezeyanlara şahit olabilirsiniz.
Yeraltıvari bir dokusu var. Pembe gözlüklerle okuyanların pek haz alamayacağını düşündüğüm, bence yazıldığı dönemin oldukça ötesinde, sek ve kaliteli bir kalem. Tanışınız.Yazar Hakkında
Vüs'at O. BenerYazar · 16 kitap
Vüs`at O. Bener, Türk yazar ve şairdir.
Türkiye'nin ilk fen doktorlarından Raşit Bener'le Mediha Hanımın oğlu, felsefeci 
Cemil Sena Ongun'un yeğenidir. Ayrıca kendisi gibi yazar 
Erhan Bener'in kardeşi, 
Yiğit Bener'in amcasıdır.
Tam adı, Vüs'at Orhan Bener. 1922'de Samsun’da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu’nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.
Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener`le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.
1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.
1 haziran 2005`te hayatını yitirdi.
Eserlerinin Özellikleri
Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele aldı. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirdi. Sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar, bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirildi. Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs'at O. Bener'in çocuğu olmadı. Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Vüs'at O. Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
Ödülleri
Ihlamur Ağacı ile 1963 Türk Dil Kurumu Tiyatro Armağanı
İpin Ucu oyunuyla 1980 Abdi İpekçi Armağanı (paylaştı)
2005 İstanbul Kitap Fuarı Onur Yazarı (Vefatı nedeniyle eşi Ayşe Bener tarafından kabul edildi.)
Cemil Sena Ongun'un yeğenidir. Ayrıca kendisi gibi yazar Erhan Bener'in kardeşi, Yiğit Bener'in amcasıdır.
Tam adı, Vüs'at Orhan Bener. 1922'de Samsun’da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu’nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.
Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener`le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.
1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.
1 haziran 2005`te hayatını yitirdi.
Eserlerinin Özellikleri
Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele aldı. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirdi. Sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar, bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirildi. Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs'at O. Bener'in çocuğu olmadı. Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Vüs'at O. Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
Ödülleri
Ihlamur Ağacı ile 1963 Türk Dil Kurumu Tiyatro Armağanı
İpin Ucu oyunuyla 1980 Abdi İpekçi Armağanı (paylaştı)
2005 İstanbul Kitap Fuarı Onur Yazarı (Vefatı nedeniyle eşi Ayşe Bener tarafından kabul edildi.)
