Yazar:
Fyodor Dostoyevski
Tahmini Okuma Süresi:
14 sa. 10 dk.
Sayfa Sayısı:
500
İlk Yayın Tarihi:
1880
Yayınevi:
Olympia Yayınları
Orijinal Adı:
Rusça: Братья Карамазовы [Bratya Karamazovı]
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9786059384148
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
10 diğer baskı · Tümünü Göster
Karamazov Kardeşler - Cilt 2
522 okunmaYordam Yayınları · Aralık 2019 · 628 s.
Karamazov Kardeşler - 2. Cilt
161 okunmaİskele Yayıncılık · Mayıs 2021 · 500 s.
Karamazov Kardeşler 2. Cilt
83 okunmaİlya Yayınları · Mayıs 2012 · 334 s.
Karamazov Kardeşler
71 okunmaOlympia Yayınları · · 500 s.
Karamazov Kardeşler (2. Cilt)
29 okunmaMavi Çatı Yayınları · 18 Temmuz 2016 · 500 s.
Karamazov Kardeşler - Cilt 2
28 okunmaCem Yayınevi · 1969 · 430 s.
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi
İnsan sorumluluğu başkasına atmadığında başlıyor vicdan. Kendini kandırma. Kendini kandıran ve yalanını dinleyen kişi, gerçeği göremez olur.İçsel dürüstlük olmadan hiçbir dönüşüm olmaz.
Bu roman sadece bir aile hikâyesi değil;
• İnanç ve şüphe
• Vicdan ve suç
• Özgür irade
• Baba-oğul çatışması
• İyilik ve kötülük
gibi çok derin konuları sorgulatıyor.
Ivan ile ahlaki çöküş yaşamış bir bilginin sonunun felaket olduğu, alyoşa ile bilginin eksik bile olsa ahlaki düzeyin yeterli olduğu dmitri ile iyi ve kötü ahlak arasında ki çırpınışları gözler önüne seriliyor. Dostoyevski muhteşem karakter analizleri ve romanın sürükleyiciliği çok güzel. İnsan verilecek asıl ceza 20 yıl kürek cezası mı yoksa onu affetmek ve vicdanıyla başbaşa bırakmak mı bu ikincisi daha kötü olacağı gayet iyi anlatılıyor. Şehvet , hırsızlık , adam öldürme vb. şeylerin hem topluma hem bireye vereceği zararlar ve bunlardan korunmak daha iyi bir toplum yapısına sahip olmanın zorunluluğu bana öğrettiği en iyi şey bu kitabın. İnsanın ateizm gibi inançsızlıkların derinde nerelere götüreceği bireyin kendini tanrı yerine koyup bütün ahlaksızlıkları yapmaya hakkı olduğunu düşüneceği gibi uçuk düşüncelerin genel yapıya ne gibi zararlar vereceğinin farkına varmamı sağladı.Kitabın bana öğrettiği o kadar şeyin arasında belki yazdıklarım yüzeysel ve hiç kalır en iyisi kitabı edinip okumanızı ve incelemenizi tavsiye ederim.
Karamazov Kardeşler'e çok büyük beklenti ile başladım o yüzden sanırım biraz hayal kırıklığı oldu. Kitap dönemine göre çok iyi bir kitap evet ama ben okurken zorlandım açıkçası o dönem Rusyası ve din bilgisinin fazlalığı beni yordu okurken. O kısımları okumuş olmak için okudum desem yeri. Felsefi konular çok fazlaydı anlamakta zorluk çekme sebebim belki de okuma zamanım yanlıştı.
Dünya edebiyatının en önemli isimlerinden biri olan yazarın son kitabı ve edebiyatçılar, eleştirmenler tarafından başyapıtı olarak kabul edilen kitabı. Dostoyevski okumayı sevdiğim halde bu kitabı kalınlığı nedeniyle hep gözümü korkutuyordu. @iskeleyayinevi nde iki cilt hâlinde basılmış olduğunu görünce neden okumuyorum ki dedim. Çevirisini, baskısını çok beğendim.
Uzun diyalogların, psikolojik tahlillerin, tartışmaların, fikirlerin tadını çıkararak düşünerek, merak ederek okuduğum bir kitap.
Baba katli teması işlenmektedir. Paskal bir baba üçü meşru ve bir tanesi gayrimeşru olan dört oğul. Kitapta detaylıca her bir karakter ve özellikleri tahlil edilmiş. Din ve tanrı teması da detaylı işlenmiştir.
Para ve aşk. Büyük oğul Dimitri ile baba arasında süregelen miras ve para tartışmaları ve aynı kadına duydukları aşk. Spoiler vermek istemiyorum ama bu kitap ile ilgili birşeyler yazabilmek için az biraz vermek durumundayım. Baba öldürülür ve parası çalınır. Tüm deliller ve tanıklar büyük oğlan Dimitri'nin suçlu olduğu yönündedir. Gerçekler ortaya çıksa da Dimitri'nin suçlu bulunup hüküm giydiği bir gerçek.
Kitap dönemin aile ilişkileri, miras ve evlenme gelenekleri, çocuk yetiştirme ve aile kültürü hakkında da detaylı bir tablo seriyor okurun gözlerine. Kitabın bir yerinde kim babasını öldürmek istemez şeklinde bir ifade bile yer alıyor.
Oldukça donanımlı ve her cümlesi ile okunmaya değer bir kitap.
Harika bir kitap okumak istiyor iseniz. Bu kitap sizleri bekliyor.
10/10
2025 45. kitabı
Kendi hayatımızla özdeşleştireceğimiz en iyi kitap .
Kardeş dayanışması .Savunma bicimleri vs mükemmeldi Ters köşe.ilk ciltte Alyoşa' yı öven ben bu cilltte Dimitriye aşık oldum .Bizleri Alyoşa gibi adamlar sever ama biz Dimitri gibi adamlara aşık oluruz .Ama yine de Dimitri gibi adamlarında severse çok güzel sevebileceğini fark ettim. Aşk onlarda kendine yer buluyor .Bir insani tanirken kriter dindar olsundur genelde katılmıyorum artik bu fikre .Dini, ibadeti kendine :)En önemli kriter allah korkusu, merhamet, bir adama en çok yakışan kavramlar . Herkesle gönül eğlendirmissindir ama bir kişiyi illaki cok sevmişsindir hayatında ve üzgünüm dostum hayati ciddiye almadığın icin askı bulduğunda da kaybedersin . Kitap tamda böyle bir sey .konudan saptım ama bu ciltten baya etkilendim.
Bu kitapta adalet kavramı bir olay üzerinde anlatılmıştır. Bazen adaletli davrandığımızı düşünürken aslında tamamen yanıldığımızı doğru olanın yalanlarla gizlenebileceğini ve bu yalanların doğru olduğunu düşünmemiz profesyonelce sağlana bilindiği bu olay üzerinde derinlemesine anlatılmıştır. Aynı zamanda aşk kavramı üzerinde de fazlaca durulmuştur. Bir kişinin aşk uğruna neleri göze alabileceği anlatılmıştır.
Devamı küçük bir SPOİLER içerir.
Dmitriy Karamazov'un yanlış zamanda yanlış mekanda bulunması ve bazı spontane gelişen olaylardan dolayı babasını öldürüldüğüne dair iftiralara maruz kalmıştır. Cinayet öyle bir düzenlenmiştir ki tüm deliller onu işaret eder. Yazar burada birinin ne kadar suçlu gözükse de aslında suçlu olmadığı adaletin sağlanması için ne kadar titiz davranılması gerektiğini ve adaletin ne kadar hassas bir konu olduğunu anlatmıştır. Mahkeme salonu öyle iyi betimlenerek anlatılmış ki kitabı okurken aynı zamanda zihniniz de bir filim şeridi gibi canlandıra bileceksiniz. Herkesin okuması gereken kitaplardan biri. Adalet kavramının ne kadar geniş ve hassas olduğunu anlamak istiyorsanız okuyun derim :)
Karamazov'un sırrı2: Büyük Engizisyoncu Efsanesi ve çelişkilerEdebiyat
Dünya edebiyatının en büyük sözel çelişkisi; Karamazov eserinin kalbinde saklıdır. Ateist Ivan ile rahip adayı Alyoşa kardeşler arasındaki tartışmalarda: Büyük Engizisyoncu efsanesi.
Ivan'ın Tanrı ve kilise sorguları içinde eskiden yazdığı bir şiirden gelir bu satırlar. Yoldan çıkan ve Tanrı'yı oynayan kilisenin Ortaçağda Hristiyanlara yaptığı büyük zulüm Engizisyon zamanında gelen Hz.İsa'yı güçlü kardinalin tutuklatması ve acıyarak salıvermesidir (Yaşar Nuri Hocanın dediği gibi, en musibet din sınıfı!) büyük çelişki: Uğruna düzen kurulan peygambere karşı gelen yeni peygamberler. Kardinal; onun verdiği mucizelere bağlı olmayan özgürlüğün ve sevginin insanlar için ağır yük olduğunu ve zavallıların temelleri mucize, sır ve otoriteye oturttukları yeni dinle boyun eğen, sınıflarını kabullenmiş ve eskisinden çok daha az birbirlerini öldürdüklerini söyler ve ekler: 'Ve sen şimdi mucizelerinle bunu değiştireceğini mi sanıyorsun? İstersem seni şimdi yaktırabilirim'. İvan'ın dünyadaki adaletsizliğe isyanını dile getirdiği bu bölümde; özgürlük &biat, paylaşım &adalet, Acı &zayıflık gibi paradokslar altında tüm dogmatik değerler eleştirilmekte.
Ardından gelen Alyoşa'nın manastırdaki idolü Zosima Dede'nin İncil ağırlıklı dini açıklamaları ile efendilerle uşaklar ve zenginlerle fakirler hakkındaki ahlaksal sorguları ise, adeta kitapta bir dengeyi tutturmak adına eklenmiş gibi durmakta. Sevgiyi temel alan fakat kaderci yaklaşımıyla biatı da öğütleyen dogmatik sorular; yazarın dine merak saldığı dönemi de esere katmasını sağlıyor.
Karamazov'un tüm oğulları, #dostoyevski 'nin bir yanını andırıyor ve aslında biz onun farklı yönlerini okuyoruz. Ancak din ve Tanrı sorguları, pek çok yazında hâlâ göremediğim derinliği son yazdığı bu başyapıtında barındırıyor, her görüşe göre: OKUTUN...
Dostoyevski; 1880 yılında yayımlanan bu yapıtında insanoğlunun karanlık yönlerini ustalıkla ele alıp gerçek var oluşun anlamını okuyucuya göstermek ister .Babanın cinayetiyle sonuçlanan olayı çözümlemeye çalışılırken yapılan karakter tahvilleri , yapılan savunma, yaşanan pişmanlıklar, din üzerine yapılan yorumlar ve Rus toplumunun karakteristik özelliklerini bulacağınız kitap okunmaya değer hale geliyor. Uzun bir eser olmasına rağmen nasıl biteceğini fark etmeyeceğiniz bu eseri okumanız dileğiyle…
KitapEdebiyat
Karamazov kardeşler serisini okuyacak sevgili okurlar kitap tam olarak akıcı gitmiyor hatta yer yer sıkıyor kitap 2.cilti 120.sayfasindan sonra akıyor diyebilirim.. genel konu itibariyle güzel bir kitap ama şiddetle tavsiye ediyorum diyebilir miyim bilmiyorum !
Eser oldukça uzun ve her şeye rağmen konu çok güzel bir şekilde okuyucuya sunulmuş. Ara ara konu dağılıp sizi sıkmaya başladığı yerleri olsa da yazarın muazzam becerisinden olsa gerek konuyu hemen toparlayıp okuyucuyu uyanık tutmayı başarıyor. Benim okurken özellikle de en çok hoşuma giden yerleri diyebilirim. Daha önce Dostoyevski okumamışsanız ya da yabancı eserler okumamışsanız yabancı isimlerin bulunması dikkatinizi bir hayli dağıtacağını düşünüyorum. Bu durumdan sıkılıp eseri bir tarafa atmak aklınıza gelecektir elbette ama eğer yabancı eserler okumak istiyorsanız ve bu konuda kendinizi geliştirmek istiyorsanız bu eserin oldukça iddialı olduğunu söyleyebilirim . Son olarak eseri okumadan önce yazar hakkında biraz da olsa bilginiz varsa kendisine ve düşüncelerine bir hayli yer verdiğini göreceksiniz. Keyifli okumalar .
Reklam
Yazar Hakkında
Fyodor DostoyevskiYazar · 137 kitap
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski (Rusça: Фёдор Миха́йлович Достое́вский) (d: 11 Kasım 1821, Moskova - ö: 9 Şubat 1881, Sankt Petersburg), Rus roman yazarı.
Dostoyevski, Mikhail ve Maria Dostoyevski'nin oğlu olarak 11 Kasım 1821 tarihinde Moskova'da doğdu. Altı çocuklu ailenin ikinci çocuğuydu. Babası Mikhail, askeri cerrahlıktan emekli olduktan sonra Mariinsky Hastanesi'nde yoksullara hizmet etmeye başladı. Hastane, Moskova'nın en kötü yerlerinden birinde bulunuyordu. Dostoyevski de bu hastane de doğdu. Mikhail, alkole bağımlıydı ve evini sıkı disiplin ile yönetiyordu. Çok kolay sinirlenebiliyordu. Dostoyevski'nin annesi Maria ise bir tüccar kızıydı.
Dostoyevski, çocukluğunu çoğu zaman sarhoş bir baba ve hasta bir anne arasında geçirdi. Babasının çalıştığı hastaneden bulunan hastalar ile vakit geçirmeyi ve onların hikâyelerini dinlemeyi çok seven Dostoyevski, ilköğrenimini Moskova'da yaptı. Annesi tüberküloz hastalığı yüzünden öldüğü zaman, sert disipliniyle tanınan Petersburg Mühendis Okulu'na gönderildi. Arkadaşlarının, sinirli ve aşırı duyarlı bir yapıya sahip olduğu için "Ateş Fedya" lakabını verdikleri Dostoyevski, Petersburg'ta zamanını kitap okuyarak, düşüncelere dalarak ya da kardeşi Mihail ile söyleşerek geçirdi. Babasının 1839'daki ani ölümünü burada öğrendi.
Okulu başarıyla bitirdikten sonra İstihkâm Müdürlüğü'ne girdi. Bir yıl sonra istifa ederek buradan ayrıldı. Ordudan ayrıldıktan sonra edebiyata yönelen Dostoyevski'nin ilk kitabı İnsancıklar, 1846 yılında yayımlandı. Bu eserinin ardından yazdığı kitaplarla beklediği başarıya ulaşamayan Dostoyevski'nin umudu kırıldı ve politikayla ilgilenmeye başladı.
1849 yılında devlet aleyhindeki bir komploya karıştığı iddiası ile tutuklandı. On ay hapishanede kalan Dostoyevski, kurşuna dizilmek üzereyken diğer sekiz tutuklu arkadaşı ile affedildi. Cezası dört yıl kürek, dört yıl da adî hapse dönüştürüldü. Cezasını çekmesi için Sibirya'da bulunan Omsk Cezaevi'ne gönderildi. Burada geçirdiği dört yılın ardından er rütbesi ile hizmete verildi. Subaylığa kadar yükseldi. 1857 yılında Maria Dmitrievna Isayeva ile evlendi. Beş yıl boyunca görev yapan Dostoyevski, 1859 yılında özgür bırakıldı ve Petersburg'a yerleşti.
Petersburg'a döndükten sonra Ezilenler (1861) ve Ölüler Evinden Anılar (1862) adlı eserleri yazdı. Kardeşiyle birlikte iki dergi çıkardı. 1862'de arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar bağımlılığı yüzünden maddi açıdan darlığa düştü. Bu dönemde Yeraltından Notlar (1864), Suç ve Ceza (1866), Kumarbaz (1866), Budala (1868), Ebedi Koca (1870) ve Ecinniler (1872) gibi eserleri yazdı. Eşinin ölümünden sonra sekreteriyle evlendi. Yeniden borçlandı ve kumarhanelerde gezmeye başladı. Kızının ölümünün ardından büyük bir sarsıntı geçirdi. Delikanlı (1875), Bir Yazarın Günlüğü (1876) ve Karamazov Kardeşler (1879) adlı eserlerinde yazarlık hayatı boyunca konu edindiği temaları yeniden ele aldı. Karamazov Kardeşler adlı yapıtını üç yılda bitiren Dostoyevski, bir ciğer kanamasıyla yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dünya edebiyatını en çok etkileyen ve en çok okunan yazarlardan biri olan Dostoyevski'nin eserleri birçok 20. yüzyıl düşünürünün fikirlerini derinden etkiledi.
İlk yazarlık dönemi
Ordudan ayrıldıktan sonra kurgusal roman yazmaya başladı. Dostoyevski'nin ilk kitabı olan İnsancıklar (Bednye Lyudi) ilk olarak 1846 yılında yayımlandı. Dostoyevski, toplumunu acımasız kurallarında yaşlı bir adamın öksüz bir kıza duyduğu sevdayı iç dünyasındaki derin çatışmalarla işledi. Halkın sıcak ilgisiyle karşılanan bu kitap, eleştirmenlerden de övgüler aldı. Ünlü eleştirmen Belinski, romanı okuduktan sonra Dostoyevski'ye gelecekte büyük bir yazar olacağına dair övgü dolu sözler söyledi. Şair Nikolay Neksarov, Dostoyevski hakkında "Yeni bir Gogol doğdu" diye konuştu. Yazarlıkta ün sağladıktan sonra 1846 yılında Gogol esintileri bulunan kitabı Öteki (Dvoynik) yayımlandı. Yazar bu romanda, kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma halinde bulunan bir memurun hikâyesini anlattı. Bu romanda ele aldığı çift kişilik temasını daha sonra bazı romanlarında kullansa da roman, Belinsky dahil hiçbir eleştirmence beğenilmedi. Eleştirmenler romanı sıkıcı buldu ve alay etti.
1847 yılında ise Ev Sahibesi (Hozyayka) isimli romanı yayımlandı. Dostoyevski bu eseri ile de beklediği övgülerin aksine olumsuz eleştiriler aldı. Dostoyevski, ruhsal çöküntüye düştü ve üzüntüden hasta oldu. Ancak yazarlığı bırakmayan Dostoyevski, 1848 senesinde Beyaz Geceler (Belıye Noçi) ve Bir Yufka Yürekli (Slaboye Serdtse) adlı kitapları yayımlattı. Bir Yufka Yürekli, yazara itibarını yeniden kazandırsa da beklediği başarıyı elde edemeyen Dostoyevski'nin umudunu kırdı. Yazarlıkta umudunu kırılan Dostoyevski, politikayla ilgilenmeye başladı ve genç liberallerin (Tetrashevski) grubuna girdi.
İkinci yazarlık dönemi
1859'da ordudan terhis edilerek Moskova dışında küçük bir yerde kalmaya zorlanan Dostoyevski, özgürlüğüne kavuştuktan sonra Petersburg'a döndü. Kardeşi Mihail ve arkadaşı N.N. Strahov ile birlikte Vremya (Zaman) ve sonra da Epoha (Dönem) adlı dergileri hazırladı. Bu dergilerde Slavcı düşünceyi savunduğunu belirten yazılar yazdı. Ezilenler (Unijenniye i Oskorblyonniye) ve Ölü Evinden Anılar (Zapiski iz Mertvogo Doma) ile kendinden söz ettirdi. 1863 yılında arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar borçları yüzünden sıkıntıya düşen ve yayımcılardan yazmadığı romanların avanslarını alarak yaşayan Dostoyevski, Yeraltından Notlar adlı yapıtı 1864 yılında yayımlandı. Romanda bir zihnin derinliklerine indi. Suç ve Ceza (Prestuplenie i Nakazanie) ve Kumarbaz(İgrok) adlı yapıtları 1866 yılında yayımlandı. Dostoyevski, Suç ve Ceza'yı 1858 yılında Semipalatinsk'te bulunduğu zaman Roussky Slovo dergisi için uzun bir hikâye olarak tasarlamıştı. Bunun nedeni, Sibirya'dan ayrılana dek roman yazmama kararı almasıydı. Dostoyevski, kardeşi Mihail'e gönderdiği bir mektupta kitap hakkında:
“ ...Konusu gerçekten çok güzel. Kahramana gelince, bugüne kadar hiç denenmemiş bir kişi. Ama bugünün Rusyasına bakacak olursak, böyle bir kişi karşımıza sık sık çıkmaktadır. Bu sonuca halkın kafasını yeni fikirleri anlayarak vardım. Öyle hissediyorum ki, yeni fikirler ve görüşlerle döndüğüm zaman, romanımı genişletmekte başarılı olacağım. Kişi aceleye gelmemelidir dostum. Ve insan iyi olanın dışında hiçbir şey yapmamalıdır... ”
diye yazdı.
Dostoyevski, bu eserinde bir Rus aydını olan Raskolnikov'un kendi doğrusu adına işlediği cinayetleri ve vicdanıyla hesaplaşmasını konu edindi. Yazar, küçük bir otel odasında ve kötü bir ekonomik durumla yazdığı Suç ve Ceza'yı 1866 yılında tamamlamıştı. Dostoyevski'nin yazdığı Budala (Idiot) eseri 1866, Ebedi Koca (Veçnıy Muj) 1870, Ecinniler (Besı) 1872 yılında yayımlandı. Bütün bu başyapıtlar birbirinin izledi. Karısı öldükten sonra sekreteri Anna Grigoriyevna Snitkina ile evlendi. Yeniden borçlanan ve kumaranelerde dolaşmaya başlayan Dostoyevski, bir kız çocuk sahibi oldu. Ancak kızı fazla yaşayamadı ve doğduktan kısa süre sonra öldü. Dostoyevski de bu yüzden büyük bir sarsıntı geçirdi. 1875'te Delikanlı (Podrostok), 1876'da Bir Yazarın Günlüğü (Dnevnik Pisatelya)[ ve 1879'da Karamazov Kardeşler (Bratya Karamazovi) adlı romanları yayımlandı. Hayatı boyunca eserlerinde işlediği temaları yeniden ele aldığı, insan duygularının derinliğine inen eserler yazan Dostoyevski, Karamazov Kardeşler'de Ivan ve Alyosha Karamazov adlı karakterler için filozof Vladimir Sergeyevich Solovyov'dan ilham aldı. Zosima ve Alyosha'nın öne çıkacağı Bir Büyük Günahkarın Yaşamı adlı eseri tamamlayamadı. 1881 yılının Ocak ayında bir ciğer kanaması geçirerek yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dostoyevski için yapılan cenaze töreninde yaklaşık otuz bin kişi tabutunun arkasında yürüdü.
Dostoyevski, beğeniyle karşılanan ilk romanı İnsancıklar'dan sonra yazdığı Öteki ve Ev Sahibesi ile olumsuz yorumlar aldı ve depresyona girdi. Ancak yazar, kendisini ruhsal çöküntüye götüren düşüncelerden uzaklaşmayı bildi. Dış dünyadan kopan zihninin parçalanışını kendi çözen yazarın eserlerindeki ruhbilimsel açıdan en zengin tema da çift kişilik temasıdır. Kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma hali içerisinde bulunan bir memuru anlattığı Öteki adlı yapıtında daha sonra da işleyeceği bir tema olan çift kişilik temasını işlemişti.
Ellili yaşlarında içine bazen bir karamsarlık ve ağırlık çöken Dostoyevski, bu durumu ikinci eşi Anna Grigoriyevna Snitkina’ya "Sanki bir suç işlemişim gibi bir çeşit sebepsiz hüzün ve keder içindeyim" diye açıklamıştı. Ecinniler'de Stavrogin'i bir çocuğa tecavüz ettirmiş olması yüzünden de kendini hep suçlamıştı.
Dostoyevski kendi çocukluğunda, annesine acı çektirmesinden, sürekli sarhoş olmasından ve hizmetkârlara kötü davranmasından dolayı babasından nefret ediyordu. Eserlerinde kullandığı, kaderine boyun eğen ve uysal kadın örneğini kendi evinde; annesinde gördü. Kadının alttan alması, erkeği daha da kızdırmaktan başka bir işe yaramayacağını görmüştü. Çok duyarlı biri olan Dostoyevski, bu yüzden babasına kin besliyordu. Babasının ölümünü haber aldığında, "Babamın ölümünde benim hiçbir suçum yok, ama bu öldürmenin kefaretini ödemeye hazırım, çünkü içimden onu öldürmek geçiyordu" diyerek Karamazov Kardeşler adlı romanında yer alan Dimitri Karamazov'un tepkisinin benzerini gösterdi. Dostoyevski, babasının ölümünü istediğini düşünerek depresyona girdi. Bazı yazarlara göre de ilk sara nöbetlerine de bu düşünce sebep oldu. Sigmund Freud ve birçok psikanalizci, babaya duyulan bu nefrete ve bunu izleyen suçluluk düşüncesine dayanarak Dostoyevski'nin hastalığının sinirsel kökenli olduğunun ortaya çıkardı.
Andre Gide, Ezilenler adlı romanın, aşağılanışın insanı cehennemlik ettiği, alçakgönüllüğünse kutsallaştırdığı fikriyle dolu olduğunu söylemişti. George Steiner ise Charles Dickensvari bir havanın olduğunu söylediği Ezilenler'de bulunan temanın Ebedî Koca'da, Ecinniler'de ve Karamozov Kardeşler'da da yer aldığını söyledi. Nicholas Berdyaev, Dostoyevski'nin bütün yaratıcı gücünü insana ve insanın kaderi temasına adadığını, bunun da onu ölümsüz kılmaya yettiğini belirtti.
Devlet aleyhinde bir komploya katıldığı iddiası ile tutuklandıktan sonra sekiz ay hapisanede kalan Dostoyevski, suç ve ceza kavramlarıyla en yoğun şekilde burada karşılaştı. İdam edilmek üzereyken affedildi. Cezası dört yıl kürek ve altı yıl adî hapse dönüştürüldü. Dört yılın sonunda er rütbesi ile kışlaya verildi ve 1859 yılında terhis edildi. Suç ve Ceza adlı eserini 1858 yılında oluşturmaya başladı. Bu eserinde ahlak kavramını ve siyaseti harmanladı. Dostoyevski, bu romanda sadece Rus halkını değil, tüm insanlığı tehdit eden bir kısır döngüden kurtulmanın gerçekleşebileceğini vurguladı. Yazar, John Stuart Mill'in ekonomik refah için bireysel bencilleşmeyi öneren kuramını Semyon Zaharoviç Marmeladov'un ağzından eleştirdi.
Dostoyevski, düşünce ve sanat deneyimini sürekli olarak arttırdı. Tanrı'dan, ateizmden, kötülükten, özgürlükten söz eden roman karakterleri, gerçekte aynı bilincin farklı anları gibidir. Bu karakterler aracılığıyla Dostoyevski, cinleri ruhundan uzaklaştırır. Bakış açısı değişmekle beraber eserleri, gerçeğin hep aynı çoşkulu ve acı veren arayışı içerisindedir.
