Yazar:
Yasunari Kawabata
Çevirmen:
Nihal Yeğinobalı
Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 3 dk.
Sayfa Sayısı:
284
Basım Tarihi:
1971
İlk Yayın Tarihi:
1947
Yayınevi:
Altın Kitaplar
Orijinal Adı:
雪国 [Yukiguni]
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Ciltli
Sıralamalar
Diğer Baskılar
8 diğer baskı · Tümünü Göster
Karlar Ülkesi
476 okunmaCan Yayınları · Nisan 2022 · 144 s.
Karlar Ülkesi
117 okunmaDoğan Kitap · Aralık 2006 · 128 s.
Karlar Ülkesi
98 okunmaCem Yayınevi · 1997 · 144 s.
Karlar Ülkesi
26 okunmaAltın Kitaplar · 1971 · 284 s.
Karlar Ülkesi
4 okunmaAltın Kitaplar · 1971 · 284 s.
Snow Country
3 okunmaKnopf Doubleday Publishing Group · Şubat 2013 · 133 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi
Japonya'ya ilk kez 1968 yılında, Nobel Edebiyat Ödülü'nü getiren , Yasunari Kawabata, Yukio Mişima'nın yakın arkadaşı olması nedeniyle de ilgimi çeken bir yazar.Mişima üç kez nobele aday olmasına ( doğru hatırlıyorsam ) karşın, ödülü Kawabata kazanır.Kawabata da Mişima gibi intihar etmiş.Geriye not bırakmadığı için intihar nedeni tam olarak bilinmese de Mişima'nın ölümünün Kawabata üzerinde derin bir üzüntü yarattığı iddia edilmekte.
Evli Şimamura ile geyşa Komako arasındaki ilişkinin anlatıldığı kitap, orijinal dilinden değil İngilizce'den çevirilmiş.Kitabı okurken yaşadığım kopuklukların ne kadarı çeviriden kaynaklanmış tam olarak algılayamadım.Everest Yayınları Kawabata kitaplarını yayımlayacakmış, bu sevindirici bir haber.
Kawabata bütün eserlerinde "boşa harcanan güzellik" ve "karanlık" temalarını işlermiş.Kawabata'dan okuduğum ilk kitap olduğu için pek bilemiyorum bu konuyu.Şimamura ve Komako' nun yıllara yayılan gerilimli aşk ilişkileri çok duru ve yalın bir dille anlatılmış.Kawabata, Karlar Ülkesi kitabını haiku ustalarından esinlenerek yazmış.Haiku, karşıt anlamları bir araya getirerek okuyucuda duygu ve kavram silkinişi yaratmak amacı güden 17 hecelik kısa şiir türü olarak tanımlanmış.Hareketle durgunluğun bir araya geldiği bu türü romana uygulamış Kawabata.Sezmiş olsam da çeviriden olsa gerek tam hissedemedim bu durumu.Kawabata okumalarına devam diyorum.
Japon edebiyatına uzaklığımdan ya da çok eski bir baskı okumuş olduğumdan... Bilemiyorum kitap beni çok zor sardı evet hızlı okunan çabuk biten bir kitap ama bana ne verdi ben ne anladım hiç bilmiyorum. Ne etkilendim ne şaşırdım ne heyecanlandım. Kitabın üstünde nobel ödülü aldığı yazıyordu beklentim büyüktü fakat oldukça eksik kaldı. Özellikle japon edebiyatına ilginiz yoksa maalesef tavsiye edemeyeceğim.
Siyah beyazdır beyaz siyahtırEdebiyat
Gecenin loş karanlığında, ışığa aşık alevlerin çıtırtısıyla nazlanan sobanın önüne serili bir yer yatağının ucuna oturmuş bir kadın silüeti. Dizlerini karnına doğru çekmiş, kollarıyla bacaklarını kucaklarken başını dizlerinin üstüne yaslamış ağlayan o kadına benziyor bu kitap.
Sevilmediğini bilen bir kadın gizlenmiş sayfaların arasına. Sevmediği halde işkenceyi uzatan bir de adam. Fazla mı aktüel. Konu evet, ama anlatım büyülü. Uzakdoğu edebiyatının natürel, imgesel, silik ama güçlü, hafif ama ağır ağır içinize işleyen cümleleri eşliğinde bir ziyaret. Yoğun estetik betimlerde sizi boş duvara baktıran bir şeyler var, şeylerin hüznü.
Zıtlıklardan beslenen, karakterlerin içini gösteren şeffaflıkta bir psikolojik derinlik ve Budizm soslu geçicilik notalarıyla gözünüzün önünde salınıp duran bir içsel dünya.
Ben karmaşık anlatmış olabilirim ama kitap net cümlelerden örülü.
Ana fikir : Atı zorla suya götürebilirsin ama zorla su içiremezsin.
Bir adamı sabırla seven bir geyşanın nasıl sevilmediğini usul usul okuyorsunuz.
Yolcuyu seven hancı misali.
Çünkü erkek dediğimiz canlı türünün tensel alışkanlıkları uzun ömürlü değildir.
Aydınlık ve karanlık döngüsünün doğası gibi sevdiğinin üstüne çok düşen kişi, verdiği sıcaklığı dengeleyen bir serinlikle karşılaşır.
Sevmeyen soğuk, seven sıcaktır.
Üstüne düştükçe her şeyi tam olarak yaşamıyor gibi bir ağırlık çöker karşı tarafa da. Ona hak verse de peşinden gidemez. Onunla dalga geçtiğini, alay ettiğini düşünür seven.
Zaman akıp giderken...
Zaman akıp giderken:
Geçiştirildiğini herkes hisseder de, dile getirmek ve bunu edebiyatla yapmak, kahramanları, ayrıntıları görünür kılarak psikolojik alt yapıya çok dokunmadan inşa etmek başka bir şey.
Hayat kadar düz ve gerçek bir anlatım.
Yasunari Kawabata babasını iki, annesini üç
Büyük beklentilerle başlayıp hayal kırıklığına uğradığım bir kitap oldu. Kitap asla akmıyor, romanın içine girdiğimi düşündüğüm anda yine bir şekilde kopuyordum. Kitabı orijinal diliyle okuyabilseydim belki etkilenirdim ama benim için sıradan bir roman olmanın dışına gidemedi maalesef.
Karakterler çok yüzeysel kaldı, komako ve shimamura arasındaki ilişkinin boyutunu anlayamadım, yoko romana ne için dahil edilmişti çözemedim HELE SONUNU hiçbir şeyle bağdaştıramadım kafamda sadece soru işaretleri bırakan bir kitap oldu. Yoko ve komako arasında neler yaşandı bunu çok merak ediyorum mesela çünkü yazar bu ilişkiyi hiç işlemeyip gelgitli cümleleri kitabın bazı bölümlerine serpiştirmek dışında bir şey yapmamıştı. Shimamura koyako ilişkisi daha da karmaşıktı.Aralarında fiziksel bir şey yaşandı mı bir türlü anlayamadım ve bunu anlamadıkça aralarındaki ilişki boyutunu da bir türlü kestiremedim. Shimamura en başta arkadaş kalmak istediği için ilişkiyi o boyuta taşımak istemiyordu ama zaman geçtikçe az da olsa komako'nun çekimine kapıldı. Sevmeyi bilmeyen bir adam olduğu için de ne zaman yakınlık hissetse artık buralardan gitme vaktim geldi, artık gideyim diye diye deli etti beni. Komako keşke karşına daha iyi bir adam çıksaydı dedim defalarca. Kısacası keyif alarak okuduğum bir kitap olmadı. Okuduğum ikinci japon edebiyatı kitabıydı ve uzun süre de böyle kalacağını düşünüyorum
1968 Nobel edebiyat ödülüne sahip Yasunari Kawabata’nın Karlar Ülkesinde eseri bana göre tam anlamıyla karakteristik Japon edebiyatı eseri. Özellikle doğa betimlemeleri ve anlık değişen kurgusu ile zaman zaman afallatıyor insanı. İlk bakışta bir aşk hikayesi gibi görünsede kendinden kaçan Shimamura’nın Komaka’ya sığınma hikayesi. Komaka dramatik yalnızlığının dermanı olarak gördüğü Shimamura’ya istikrarsız yaklaşımı ve buna karşılık kadının bu ilgisinden tatmin duyan ve aslında bencil bir kişilik olan Shimamura. Psikolojik derinliği olan kurgulara ilgi duyanlar için öneririm. Ben beğendim.
Bembeyaz Bir Sessizlik
Romanın ilk paragrafı, düzyazı biçiminde yazılmış bir haiku’dur. Bu açılış, okuru farklı bir okuma biçimine davet eder ve yazara özgü bir dile hazırlar.
Pek çok Batılı yorumda kurgudaki zayıflıktan yakınmalar görüyorum. Oysa kültürel bir eseri okumanın en temel kuralı, okumadan önce hangi dünyanın içine gireceğini bilmektir. Roman dediğimizde anladığımız şey evrensel değildir. Batı edebiyatında yetişmiş okurlar olarak bizler, neden-sonuç ilişkisi, belirli bir zaman-mekân örgüsü, karakter değişimleri ararız. Kurmaca bizim kutsalımızdır. Ama başka bir coğrafyada, kutsallar da değişir.
Japon edebiyatında haiku adı verilen bir şiir türü vardır; Japon zarafetini, inceliğini yansıtır. Haiku, somut bir duyguyu anlatmak yerine bir atmosfer yaratır. Güzel bir örneği Orhan Veli’den gelsin (kendisi haiku çevirmeni ve şairidir):
“Gemliğe doğru / Denizi göreceksin / Sakın şaşırma.”
Bu şiirde ne olduğunu anlatmak güçtür, ama o denizi görmenin anlık mutluluğu dizelerin arkasında duyulur.
Kavabata’nın dili, Karlar Ülkesi’nde haiku şiirinin düzyazıya dönüşmüş hâlidir. Kelimeler çok az, anlamlar çok derindir. Hiçbir şey tam söylenmez ama her şey hissedilir.
İlk paragrafı haiku bir şiire dönüştürsek belki şöyle olurdu:
Tren tünelden / beyaz ülkeye çıkar. / Gökyüzü susar.
Romanın kapağını kapattığında hissettiğinle, ilk paragrafta duyulan his aynıdır: bembeyaz karlarla kaplı, soğuk ama tertemiz bir atmosfer. Kavabata, bir atmosferi hedefler, bir kurguyu değil. Batılı okurların zayıf bulduğu bu kurgu, aslında romanın iskeleti değildir. Romanın asıl iskeleti, o bembeyaz, soğuk atmosferin kendisidir. Karakterler ve olaylar yalnızca bu hissi yoğunlaştırmak için vardır.
Romanın karakterlerinden Komako, yerel bir geyşadır. Onun hissettiği duyguyu ben aşk olarak tanımlayamadım. Günümüz
Ben ne okudum ???
Konu karla kaplı bir şehirdeki kaplıcaya gidip iki farklı geyşa ile yasak aşk yaşayan bir adamın hikâyesi. Buraya kadar genel anlamda iyi görünüyor her şey. Ancak nasıl durgun , durağan ilerleyen bir kitaptı böyle.
İlk bölümlerde geyşa ile yaşadığı belli olmayan ilişki diğer bölümde bir anlam kazanmıyor. Sonu zaten tuhaf mi tuhaf bitti...
Kitabın Can yayınlarındaki basıminda kapak rengine bayıldım. Bir de yazarın geyşa köyünü gezerken doğasını, çiçeklerini ve karı tasviri güzeldi. Başka söyleyecek bir şeyim yok...
Selamlar nisan okumalarım çok güzel gidiyordu ta ki 2 gün öncesine kadar.İki gün öncesi yapmam gereken yorumu maalesef şuan yapıyorum.Kitabı aslında bitirmek üzereydim ama içimden gelmediği için bitirememiştim.Bugün dedim ki kendime boşver kitabı oku bitir ve yeni kitaplarla yoluna devam et.İyi ki okudum dediğim karlar ülkesi yazardan okuduğum ikinci kitaptı.Daha öncede yazardan kiraz çiçeklerini okumuştum.
**
Kitap japonya'nın batısında karlarla kaplı bir kaplıca kasabasına yolculuk eden Shimamura'nın burada bir geyşayla tanışmasını ve ilişkilerini anlatıyor.Shimamura bu kasaba da bir otel de kalıyor ve komako adında bir geyşayla tanışıyor.Fakat Shimamura evli olduğu için ilişkileri uzun sürmüyor.Bu sırada kitapta geçen farklı detaylarda var.
İlk başlarda karşılıksız olan sevgi sonradan karşılık bulunca iki kadın arasında gitgelli olaylar yaşanıyor..
Kawabata'yı okuyanların kitaplarından çok ayrı bir keyif alacaklarını düşünüyorum.Tam da bu aylarda okunacak harika kitaplar yazmış.Mutlaka okumanızı ve yazarla tanışmanızı öneririm.
Japon edebiyatını sevsem de arka arkaya okumaya gelmiyor :) aynı fikrim İskandinav edebiyatı için de geçerli , o kadar durağan mı desem durgun mu desem yoksa baygın mı desem bilemedim :) kesinlikle çok güzel eserler ayıla bayıla okuyorum fakat art arda okumayın… araya hareketli bir şeyler alın hele birinci bölümde ben beni kaybettim . Kısa sürede okunabilecek bir kitap olduğunu düşünenleriniz olacaktır , sığ diyenler de fakat hiç öyle değil. Siz de okuyun ben fikrinizi çok merak ediyorum ey dostlar
Kawabata 1968’de Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan ilk Japon yazar. Ödülün Mişima’ya verileceği komitenin son anda karar değiştirdiği yazılıp çizilir. Mişima ile de yakın arkadaşlar. Ölümü de belirsiz, ınth*r olduğu söyleniyor ama bir not bırakmadığı için kaza olma ihtimali de varmış.
Kiraz Çiçekleri ve Karlar Ülkesi’ni okudum yazardan. Çünkü @hcanerkin çevirleri :)
İki kitabında da Japon kültürü öne çıkıyor. Karlar Ülkesi’ni oniki yılda yazmış ve Japonların geleneksel şiiri “haiku” biçimdeymiş. Ölçülü bir şiir türü, bir romanı bu ölçülere göre yazmak oldukça zordur eminim.
Kitapta evli bir erkekle, bir geyşanın ilişkisi anlatılıyor. Geyşa kültürü hakkında, sanatsal yetenekleri hakkında epey bilgi var. Görünen kurguya fazla değinmeyeceğim çünkü zihnimi kurculayan sembolizm. Ne kadar doğru bir okuma yaptım emin değilim, fazla anlam yüklemiş olabilirim. Severim anlam yüklemeyi :)
Hikaye bir tren yolculuğu ile başlıyor, sık karışımıza çıkacak bu tren. Modernleşmenin, Batı’nın simgesi olarak alabiliriz. Zaten yolculuğu yapan erkek de batı dansları üzerine yazılar yazan biri. Evli, zengin ve karlarla kaplı bir kaplıca kasabasında çalışan bir geyşa ile aralıklı ilişkisi var. İkilinin ilişkileri üzerine de çok fazla çıkarım yapılabilir. Erkek soğuk, mesafeli. Kadının birlikte yaşadığı daha küçük bir kıza da ilgisi var. Kadın tam bir geleneksel figür. Çaldığı müzik aletleri, kıyafetleri vs. bu bölümlerde Japonların geleneksel kültürü anlatılıyor. Erkeği batı, kadını geleneksek Japon kültürü diye yorumladım. Diğer kızı ise arada kalmış Japon toplumu. Erkeği kurtuluş olarak görmesi de bunu düşünmeme bir etken. Nitekim hikayenin sonunda alevler bekliyor bizi. Hiroşima faciasından önce yazılmış bir kitap diye ekleyeyim. Aklıma direkt Hiroşima gelmişti.
Kawabata hakkında henüz
Yazar Hakkında
Yasunari KawabataYazar · 11 kitap
Yasunari Kavabata (Japonca: 川端 康成; d. 14 Haziran 1899 - ö. 16 Nisan 1972) önemli Japon romancılarından. Onun duygu yüklü düz yazı tarzı Japonya'ya ilk Nobel Edebiyat ödülünü getirmişti. Önemli eserlerinden bazıları İzu Dansözü (1926) ve Kardan Ülke (1934)'dir.
Kavabata Osaka'da doğdu ve iki yaşında yetim kaldığından büyükbaba ve büyükannesi yanında yaşadı. Teyzesi tarafından büyütülen bir kızkardeşi vardı. Kavabata'nın büyükannesi, o yedi yaşındayken öldü ve büyükbabası da, o on beş yaşındayken hayata gözlerini yumdu. Ebeveynlerinin ölümünden beri sadece bir kez kızkardeşini gördü. Tüm akrabalarını yitirdikten sonra annesinin ailesi yanına taşındı. On sekiz yaşından önce Tokyo'ya gitti ve Tokyo İmparatorluk Üniversitesi yönetimi altındaki liseye kaydını yaptırdı. 1920'de liseyi bitirip Tokyo İmparatorluk Üniversitesinde okumaya başladı.
Gazeteci olarak çalışmaya başladığında yazmaya da devam ediyordu. II. Dünya Savaşı'nın ateşli askeri ortamına katılmayı reddetti. Savaş ortamının etkileri yazılarında görülmektedir.
Kavabata 1972'de gazla intihar etti. İntiharıyla ilgili pek çok gerekçe öne sürülmüştür. Bunlar arasında zayıf sağlığı, gayri meşru bir aşk hikayesi veya arkadaşı Yukio Mişima'nın intiharının üzerindeki etkisi gibi pek çok teori bulunmaktadır. Mişima'dan farklı olarak Kavabata ardında not bırakmadığı için intiharının tam nedeni gizli kalmaya devam etti.
Karlar Ülkesi adlı kitabını 12 senede tamamladı.
Eserleri
The Dancing Girl of Izu (Izu no Odoriko 1926, İngilizce tercümeler 1997)
Snow Country (Yukiguni, 1935-1937, 1947)
The Master of Go (Meijin, 1951-4; İngilizce tercümesi 1972)
Thousand Cranes (Senbazuru, 1949-52)
The Sound of the Mountain ( Yama no Oto, 1949-54)
The Lake Mizuumi, 1954)
The House of Sleeping Beauties (1961)
The Old Capital (Koto, 1962; English translation 1987, 2006)
Palm-of-the-Hand Stories
Beauty and Sadness (Utsukushisa to Kanashimi to, 1964)
Türkçede Yasunari Kavabata
Bin Beyaz Turna
Go Ustası
Kiyoto (Kiraz Çiçekleri)
Karlar Ülkesi
Uykuda Sevilen Kızlar
