Mehmet KOÇ
@mkoc_06
"Bazen kendimi iki ayrı insan sanıyorum.
Hatta birbirine karşı vaziyet almış iki ayrı insan. Birinin yaptığını öbürü bozuyor gibi geliyor bana.."
"Fakat artık imkânsız. Bir şeye bağlanamıyorum. Yoruluyorum. "
Kafeste doğan kuşlar uçmayı hastalık gibi görürler yada öyle görmeleri istenir garip bir tepkidir bu , tıpkı körler ülkesinde görmenin de anormal karşılandığı gibi .
Körler Ülkesinde görmek bir ayrıcalık mıdır yoksa farklılık mı, avantaj mıdır yoksa tam tersi mi?
Öncelikle hikayenin konusu üzerine şu soruları da içimden dökerek başlamak istiyorum;
Sahi, herkes gibi mi olmak normallik? Kendini ifade etmek farklılıklarımızı ortaya çıkarmak niye bu kadar güç? Normallik nedir kime yada kimlere göre belirlenir? Bizim kabul ettiğimiz mi yoksa çoğunluğun kabul etmesi mi? Normal yaşamak için kalabalığa göre mi şekil almalı onları mı kabul etmeli yoksa kendi görüşlerimize mi bağlı kalarak başka yol bulabilir miyiz ?
Evet bir düşünün:
Körlere ve görmeyi bilmeyenlere bu duyuyu nasıl anlatıp inandırabilirdiniz?
Sonuna kadar haklı ve emin olduğunuz bir gerçeği, bunu bilmeyen , inanmayan insanlara nasıl ispatlardınız hem de bildiklerinden başka bir bilgiye ihtimal bile vermeden kestirip atanlara ?
Gelin bu sorular doğrultusunda bu kitap üzerine incelememi ve yorumumu sizlere anlatmaya çalışayim ;
Sevdiğim kadın sanatçılardan olan ve muhteşem bir şarkının buluşmasıyla ortaya çıkan bu şarkıyı da dinlemek isteyenlere armağan ederim.
Ayrıca bu şarkının hikayesini de öğrenmenizi öneririm, üzüntülü ve acı dolu bir hikayesi bulunmakta.
youtube.com/watch?v=Bd4QO2N...
UYARI:
(İpuçları olduğunu düşünmüyorum ama hikaye özetine değindiğim kısımlar vardır *BURADAN başlığı ile başlayıp *BURAYA KADAR başlığı arasında geçen kısımları isteyenler okumayabilir kendi kararlarına bırakırım.)
Wells’in bu kitabını elinize aldığınızda içindeki müthiş hikayeyi okumadan önce Elena fernandez’in resimli sayfalarını karıştırarak bir göz atıyorsunuz okuyacağınız bu distopik kurgu romanını.
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın, gezip gördüğü Ankara, Erzurum, Konya, Bursa ve İstanbul şehirlerini hem tarihi bir bakış açısıyla hem de edebi bir üslupla anlattığı eseridir.
Kitapta incelenen beş şehri de daha önce gezip görme şansını yakaladığım için yazarın nerede ne demek istediğini anlayabildim diye düşünüyorum. Gerçekten de tespitleri yerinde ve incelenen şehirlerin ana özelliklerini yansıtıyordu. Fakat yazarın bu kitabı 70 sene önce yazdığı düşünüldüğünde kitapta anlatılan beş şehrin de şimdilerde bir hayli değiştiğinin kabulü gerekmektedir. Buna rağmen ana hatlarıyla şehrin ve insanlarının özellikleri güzel bir şekilde işlenmiş içerisinde.
Tanpınar’ın dili, bilindiği üzere, son derece ağır ve kurduğu cümleler bir hayli kasvetli. Benim gibi eski kelimeleri seven birini bile bunalttığı anlar oldu. Açıkçası tarihe ilgimin olmaması da kitabı benim için zorlaştıran sebeplerden biriydi diyebilirim. Hatta zaman zaman yarım bırakma düşüncesi aklımdan geçmedi değil; fakat azmedip bitirdim.
İncelenen beş şehri de tarihi, kültürel, ekonomik ve mimari açılardan derinlemesine incelemiş Tanpınar. Bu bölümler ilginizi çekmese de kurulan cümlelerin güzelliği ve yazarın üslubunun tertemiz oluşu, sanki bir edebi eser okuyormuş havasına sokuyor okuru. Yani son derece doyurucu bir eser.
Tanpınar okumayı sevenlere tavsiye edilir. İlk defa Tanpınar okumak isteyenlere ise elbette öncelikle Huzur kitabı tavsiyemdir.
