Anlatmasam da Olurdu 
Özlem Totan 
Ezgi Özcan
#anlatmasamdaolurdu eseri kısacık ama derinliği olan duygusal bir eserdi.Once beni kitabın kapak tasarımı çekip aldı.Kitabı okumadan daha kapaktaki bu dört kadın ve arkada görünen o yalnız adam sarıp sarmaladı beni.Oldum olası farklı dönemlerde yaşayan kuşak hikayelerini okumayı severim.Bu eserde de üç kuşakla,dört kadının hayatına konuk olduk.Üç farklı kuşağa mensup dört kadının kesiştiği hikaye de önce Zehra ya sonra kızı Emine ye,sonra da Emine nin kızı Sevinç in hayatına konuk oluyoruz.Kitapta en çok Emine nin kız kardeşi Fahriye yi okuyoruz.Yalan dünyaya erken veda eden Fahriye nin hikayesi yüreğime dokundu.Kocası Murat ın hikayesini okumadan önce Murat ı verselerdi elime söyle iyi bi silkelerdim…Nolmuş Murat a derseniz?Hepsini burda anlatacak değilim eseri #okuyun derim.
Üç kuşak kadının kendi iç dünyalarını okurken geçmişlerine,birbirleriyle ve toplumla olan derin hesaplaşmalarını okurken Sevinç in ,annesi Emine ye sitemine şahit oluyoruz.Sevinç,içten içe anneciğine sitem etse de bilmiyor ki annesinin yüreği bir yangın yeri.Kardeş kaybı kor gibi yakıyor yüreğiniKorkuyor yavrusunun sonu da kardeşi gibi olacak diye…(Allah korusun)
Konuşamayan, derdini dillendiremeyen kadınların hikayeleri okuyan her okuru derinden sarsacak.Konuşmak ne büyük bir nimet.İcine ata ata konuşamayan Murat ın annesinin gırtlak kanserinden vefat etmesi ne kadar acıBabası olacak cibilliyetsiz şimdi mutludur acaba diye düşünmeden edemedim.Ağlayanın malı gülene fayda etmez derler yaa inanıyorum ki o da mutlu olamayacak…
Kadın olmak her dönemde zor arkadaşlar.Eserde,her dönemin ve yaşın getirdiği farklı zorluklar karşısında ayakta kalma mücadelesi veren kadınların hayatlarına konuk olurken yalan dünyada yapayalnız kalan bir adamın da hikayesini
Kahve Soğumadan Önce
Kahve Soğumadan, zamanı geri alma fikrini alışılmışın dışında ve son derece dokunaklı bir şekilde ele alıyor. Kitap, geçmişe dönme fırsatının her şeyi değiştiremeyeceğini, ancak insanın kendi duygularıyla yüzleşmesine ve bazı yaraları iyileştirmesine yardımcı olabileceğini gösteriyor.
Toshikazu Kawaguchi, küçük bir kafenin sınırları içinde geçen hikâyeler aracılığıyla özlem, pişmanlık, sevgi ve vedalaşma temalarını sade ama etkili bir dille işliyor. Her karakterin geçmişe dönme sebebi farklı olsa da hepsinin ortak noktası, söylenememiş sözlerin ve yarım kalmış duyguların ağırlığını taşıması.
Kitabın en güçlü yanı, zaman yolculuğunu bir macera unsuru olarak değil, insan ilişkilerini ve duygusal hesaplaşmaları derinleştiren bir araç olarak kullanması. Hüzünlü olduğu kadar umut da taşıyan bu eser, bazen değiştirilemeyen şeyleri kabullenmenin, onları değiştirmeye çalışmaktan daha değerli olabileceğini hatırlatıyor.
Kahve Soğumadan, sakin temposu ve sıcak atmosferiyle okuru kendi geçmişine dönüp düşünmeye davet eden, unutulması zor bir roman.
Reklam
Puan vermedi
İnsan bazen geçmişiyle bazen de olmak istediği kişiyle savaş verir. “Bizim Zamanımız” tam da bu sessiz savaşı anlatıyor. Çünkü bazı savaşlar tam da insanın yüreğinde gürültü koparmadan yaşanır, önce insanın içini yavaş yavaş kemirir sonra onu yaralarıyla baş başa bırakır.
Mihrap karakterini okurken onun hepimizden bir parça taşıdığını düşündüm.Mihrap geleneksel bir çevrede yetişen ,genç yaşına rağmen yaşadığı talihsizliklerden sonra olgun bir karaktere dönüşmüş.
Mihrap’ın toplumun beklentilerinin aksine içinden geldiği gibi davranması onu gözümde daha etkileyici kıldı.
Aşk hayatında yaşadığı büyük bir hayal kırıklığı onu sarsmış olsa da yeniden kendini bulmanın ve güçlü bir kadına dönüşmenin yolunu arar.
90’ lı yılların aile,komşuluk,dostluk ve aşklarının oldukça gerçekçi anlatıldığı bu hikaye bize özlem duyduğumuz tüm güzellikleri hatırlatır.
Yazarın abartıdan uzak mizah ile hiciv arasındaki anlatım dili kitapta beni en çok etkileyen detaylardandı.
Okurken birden fazla duyguyu bir arada hissedebileceğiniz bu kitap ,size yeniden ayağa kalkabileceğinizi ,gerçek gücün kendi içinizde olduğunu fark ettirecektir.
Özdemir Asaf Okumaya Nereden Başlamalı?·1336 syf.·
7/10
2026 53. kitabı
Özdemir Asaf, Türk edebiyatının en yalın ama en derin şairlerinden biri. Ancak onun tüm külliyatını tek bir ciltte, "Tüm Eserleri" adıyla okumak her yiğidin harcı değil. Açıkçası, sayfa sayısının fazlalığı ve yoğunluğu bir noktadan sonra insanı yorabiliyor. Kitabın bazı bölümlerinde aşırı sıkıldığımı ve sayfaları hızlıca atlamak zorunda kaldığımı itiraf etmeliyim.
Bu yüzden, Özdemir Asaf dünyasına ilk kez adım atacaklara tavsiyem; doğrudan bu devasa külliyata dalmamalarıdır. Onun yerine, şairin en özel şiirlerinin derlendiği seçki kitapları ya da bölüm bölüm ayrılmış kısa eserleri tercih etmek çok daha doğru bir başlangıç olacaktır.
Örneğin; onun naif dünyasını tam anlamıyla hissettiren ve okurken asla sıkılmayacağınız Çiçek Senfonisi veya Lavinia gibi kitaplar harika birer alternatiftir. Beni Asaf’ın kalemiyle barıştıran ve onu sevdiren de zaten bu rafine kitaplar oldu. Şairi yorulmadan, tadını çıkararak okumak isteyenler rotayı kesinlikle bu seçkilere çevirmeli.
Yitik Ülke Yayınları yayınlarından yazarın okuduğum üçüncü kitabı oldu #şeytandisko Müthiş etkilenmeme rağmen, diğer ikisiyle arasında bir seçim ya da kıyas yapamıyorum. İkisinin de beni benden alan 'en' leri vardı.
Çocuk yaşta yaşadığı sezgileri, öngörüleri olan ve bunlara gereken anlamı veremeyen, hayatını bu şekilde sürdüren Deniz'in gözünden görüyoruz herşeyi. Ana karakterimiz Deniz olmasına rağmen, öngörüleri sayesinde her haliyle rüyalarıma giren Raşel karakteri oldu. (O nasıl bir kabustur, sadece okuduğum 'şeytan disko' satırları çığlık olarak nasıl gelir kulağıma, bu okuyucuya nasıl bu kadar net geçirilir, bize yazık değil midir sevgili @yaprinka ) (bu arada en çok şaşırmama neden olan karakterim Deniz'in babası, en "bi elime geçirsem" karakterim ise Levent oldu)
Kızdığım, sorguladığım, kortkuğum yerler çok oldu ama, karakterlerin sağlamlığı sayesinde koptuğum yer olmadı kurguda. Deniz'in araştırmasına bayağı inandım mesela. Medyumla kurulan irtibat sahneleri çok gerçekti. Bir yerden sonra verilen şarkı listesini dinleyerek okumak daha çok heyecanlandırdı beni. O kadar çok kilit noktam var ki, ipucu vermeden anlatmakta zorlanıyorum. Kesin olan şey Yaprak Hanım çok güzel oynuyor aklımla sağolsun.
Okuma fırsatı bulamadıysanız, hem çok içimizden satırları olsun, hem sevelim hem gerilelim diyorsanız buyurun diyorum.
Keyifli okumalarınız daim olsun...
ℬ𝒾𝓏𝒾𝓂 𝓏𝒶𝓂𝒶𝓃𝒾𝓂𝒾𝓏
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktığı hisle hatırlanıyor. Bizim Zamanımız benim için tam da böyle bir kitap oldu. Sayfalar ilerledikçe kendimi geçmişe özlem duymaktan çok, kaybettiğimiz bazı duyguları düşünürken buldum. İnsanların birbirini gerçekten dinlediği, hayatların birbirine değdiği zamanları hatırlattı bana.
Mihrap’ın hikayesi ilk bakışta tek bir kadının yaşamı gibi görünse de aslında birçok insanın içinde sakladığı kırgınlıklara dokunuyor. Onun sessizliği, bekleyişleri ve hayata karşı verdiği mücadele oldukça gerçek hissettirdi. Bu yüzden karakterle arama bir mesafe koyamadım; sanki tanıdığım birinin hayatını dinliyormuş gibiydim.
Kitabın en sevdiğim yanı abartıya kaçmadan duyguyu okuyucuya geçirebilmesi oldu. Neşeyle hüznün yan yana yürüdüğü, bazen gülümseten bazen de düşündüren bir atmosferi var. Özellikle mahalle yaşamının anlatıldığı bölümlerde sıcaklık hissi çok güçlüydü.
Kitabı bitirdiğimde aklımda olaylardan çok insanlar kaldı. Sesleri, hikayeleri ve yarım kalan hayalleri...
Bu yönüyle Bizim Zamanımız, yalnızca okunup geçilecek bir roman değil; okurunda iz bırakan, zaman zaman dönüp hatırlanacak kitaplardan biri olarak yerini aldı
Sizlerde doksanlara konuk olmak bu sıcaklığı hissetmek isterseniz kesin okuyun derim ben çok ama çok beğendim. Okuyunca sizler de o samimiyete hayran kalacaksınız
Reklam
Reklam