Özlem özlem özlem...Alıntı
Seni ne kadar özlüyorum. Niçin seni bu kadar özlemeliyim bilmiyorum, uyandığım andan gözümü kapatıp uyuyana dek, sürekli, sana olan özlemim hep orada, kendine çekiyor, gökyüzü gibi, ışık gibi. Sen benim içimdeki gökyüzüsün, ışıksın. Seni ne kadar özlüyorum...
Görmek yedi bitirdi beni.Şiir
Eğer ben öldükten sonra yazmak isterlerse yaşamöykümü,
Bundan daha kolayı yoktur.
Yalnızca iki tarih konmalı: doğum günümle ölüm günüm.
Bu ikisi arasındaki bütün günler benimdir.
Kolayca tanımlanabilirim.
Görmek yedi bitirdi beni.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sevdiği adam giderken, arkasından bakan üzgün kadınların yüzü; kırık ayna, soluk fotoğraf, saksıdaki solgun frezya, Yağmur yüklü bulut ve gücenmiş ve incinmiş ve dargın başka başka şeyler...
Sevdiği adam giderken, kapıda kalan kadınların yüzü. Eşikte kalmış. İçerde ve dışarıda. Eşikte. Evin, hayatın,aşkın , öfkenin, özlemenin, hep beklemenin eşiğinde.
Uzaktan, saçların, ellerin, gülümsemen taparcasına sevdiğim birini hatırlatıyor. Kimi? Bizzat seni.
Bira içerek dağları seyrederken onu dinlemek, güneşin şarkıdaki gibi gerçekten doğacağı hissini uyandırıyordu. Yumuşacık ve sıcak bir histi bu.
Gül, ey melek! Şiirimin gecesinde ışığının şiiriyle
Bulutlar gülerek böyle yansıdıkça,
Pembe bir gonca açar hayatımın baharında.
