• Keşke yalnızlığım kadar yanımda olsaydın
    Keşke yalnızlığımla paylaştığımı seninle paylaşsaydım
    Keşke senin adın yalnızlık olsaydı
    Ve ben hep yalnız kalsaydım.
  • Keşke yalnızlığım kadar yanımda olsaydın,
    Keşke yalnızlığımla paylaştığımı seninle paylaşsaydım.
    Keşke senin adın yalnızlık olsaydı
    ve ben hep yalnız kalsaydım.

    Özdemir Asaf
  • Keşke senin adın yalnızlık olsaydı da ben hep yalnız kalsaydım…Emir Asaf
  • Affet..
    Bende sevgiler mevsimlik değil öyle,hiçbir saat dilimiyle kıyaslayamam düşlerimi.Sığdıramam ki seni bir ömre..

    Eğer seversem seni;
    Öyle çok bağlanırım ki sana,hayatta her şey olursun benim için.Ne vazgeçebilirim,ne şüphe edebilirim senden.Her an yanımda ol isterim,ezberlerim kokunu.Yerli yersiz gülümserim,düşünsene mutlu olduğumu;ne büyük aptallık!

    Eğer seversem seni;
    Uğrunda öl’mem,senin uğrunda yaşarım yaşanacak ne varsa.Senin için varolurum.Ellerini tutarım,bir sürü hatıramız olur; şarkılar,şiirler,hediyeler,gidilen yerler,hayaller,yeminler…

    Umutlarımız olur senle,kusursuz düşlenmiş gelecek düşlerimiz..Sinemaya gideriz birlikte,yağmura yakalanırız.Hastalanırsın,endişelenirim inan,yer bitiririm kendimi sana bir şey diye.
    Eğer seversem seni;
    Onca fedâkârlık yaparım senin için,vazgeçerim her şeyden.Başka şehirden,başka hayattan,başka insanlardan..Senden başka vazgeçilecek ne varsa vazgeçerim.Sen bilmezsin,acıtırsın içimi.An gelir,dost olursun şerefsizliğe,‘sensizlik’ olur adın.

    Eğer seversem seni;
    Olur da öpersem ıslak dudaklarını,nefesini hissedersem nefesimde;nefesim olursun boylu boyunca.Ben bilmem aşk’ı yatırmayı yataklara,uyurken üstünü örterim en fazla.Olur da sarılırsam sımsıkı; dursun isterim tüm zaman kipleri..Hayatım olursun hepten,geleceğim..Seversem seni,eş dost örnek alır bizi,zaman geçtikçe daha da ‘sen’ olurum..

    Eğer seversem seni;
    ‘GÜN’ olur ‘‘seni sevmiyorum’’ dersin bana.Yalan dolan sahtelikler girer araya.Git gide koparsın benden,başkalarının ismi olur ağzında,yeminleri hayalleri unutursun da yarı yolda bırakırsın beni.
    Gitmemen için herşeyi yapsam da nafile;oturur ağlarım çocuklar gibi,çaresizlik,kepazelik sarar başımı..Zaman geçer, anlarım ki yalanmış her şey,anlarım ki aldanmışım sana,aldatmışsın beni..Acı çeker her yanım.

    Eğer seversem seni;
    Sen,tüm şarkıları başkalarına ‘adarsın’,ben gözlerine roman yazarım.Sen gidersin,ben kanarım.Sonra başkalarına söylersin ”seni seviyorum..,kopamam senden..” Yeminler eder,tutarsın ellerini.Kilitlersin gözlerini gözlerine.Bilmezsin,düşünmezsin bile kimse ‘ben’ değil diye..

    Eğer seversem seni;
    Alırsın hayatımdan tüm nefeslerimi.Elim yüzüm aşka bulanır,sensizlik içinde bir yalnızlık kalır bana.Kocaman bir ihaneti,acıdan nefesi kokan ufacık bir ömrü; oturur,kıçı kırık bir kalemle yazmaya çalışırım.Yaşanamışlıkları,ölümle mücadelelerimi yazarım gecelerce.Ben’den eser kalmaz seni seversem…

    Eğer seversem seni;
    Birisi siler beni,hiç özlememiş gibi özlersin..Birisi küllerimden doğar yeniden,sadece onu seversin..Vazgeçemem senden,seni unutamam.Tutamam ellerini..Kokun yok,sesin yok,sen yoksun;deliririm..
    ‘Gün’ gelir,kazara çıkarır atarsam seni aklımdan,kalbimden ruhumdan;bu sefer ne akıl kalır ne kalp ne de ruh!Sen unutursun beni,ölürüm.Susarsın,ölürüm.Gidersin,ölürüm.Kurşun gibi bir an gelir şakağıma; seversin başkasını,ölürüm.

    Anladın mı şimdi?
    Seversem seni, mahvolurum…

    https://www.youtube.com/watch?v=Klm2PLWhyHM
  • O pis şapkalı serseri kumsalda martılarla sevişiyor. Her yerde kuşların öldüğünü, kışın şehre yavaşça sokulduğunu söylüyorlar. Sen hiçbir şeyi özlemiyorsun artık. Bütün umutlarını yitirmişsin. Gözlerin, kırlangıçların kanat çırparak geçtiği mavi gözlerin uzak bir şehrin kar yağışını izliyor. Bilirim insanları seversin sen, şehirleri seversin. Ama bak güz geldi. Cepleri tütün kokan eski yağmurluğuna yapraklar düşüyor. Yüreğinde çekip gitmenin o durulmaz özlemi, yine şehirler boyunca yalnızlığını sürüklemek istiyorsun. Oysa ölüm o kadar uzak değil. Saçların yağmurda ıslanırken bir akşam yavaşça yüreğine dokunacak. Sokakları, şehirleri bırak artık. Odana dön. Bilirim şimdi bulutlar geçer aklından. Gemiler, insanlar, şehirler geçer. Ama yorgunsun. Yüzünün yıkıntısından anlıyorum yorgunluğunu. Yalnızsın, senin adın yalnızlık. Hadi odana dön ve hiç korkma ölümden. Sarışın gülüşün hep o küçük kasaba evinin eski duvarında kalacak.Nedim Gürsel