Orkun
@Orkun_
Şu anda okuduğu kitaplar
10/10
Beğendi
·2021 12. kitabı
İnsanın Ruhuyla Hesaplaşmasının PortresiEdebiyat
“Her insanın yaşamı, onu kendisine götüren bir yoldur, bir yol denemesi, bir yol taslağıdır.” İkinci Dünya Savaşı öncesi yıllarda yazılan, insanın kendisini kendisine götüren yolda yaşadıklarının bir portresi niteliğinde olan Demian kitabını okurken, Hermann Hesse’nin insanın derinliklerine işleyen sesinin bu yoldaki rehberliğinin ve usta anlatımının büyüsüne kapılmamak insan ruhunun üstesinden gelebileceği bir zorluk değildir. Hermann Hesse’nin diğer kitaplarına da damgasına vuran mistisizm akımının etkisi bu kitapta da hissedilmekte, kitaptaki her cümlede insan kendi yaşamından ve ruhundan bir kesit bulabilmekte ve anlatılanları aydınlanarak fark edebilmektedir. Bunları bir kitapta toplayabilmeyi başarabilen az sayıda usta yazar vardır ve Hesse, bu usta anlatımın adeta mimarıdır.
“İçimde dışarı çıkmak isteyen bir şey vardı, ben onu yaşamaya çalışıyordum yalnızca. Neden böylesine güçtü bu?” Gerçekten de içimizde dışarı çıkmak isteyen, bu dışavurum için kendisini yazgının belirsizlikle dolu sıcak kucağına bırakan bir şeyler vardır; bir yoldur bizim ruhumuzun izlediği, sarp kayalardan oluşan ve sonucunda benliğimizin gizli anlamına ulaşarak kendimizi çözümleyebildiğimiz zorlu bir yoldur, çeşitli acılar ve hazlar, hüzün ve mutluluk bizi ağırlar bu kendimize giden yolda. Bu yolculuk iki dünya arasında uzanan bir yoldan devam eder, ikiye bölünmüş bir bütündür bu dünya, ilk yarısında Hesse’nin “baba evi” olarak adlandırdığı ahlaka uygun düşen gerçekler vardır, insanın “huzur” diyebildiği, kutsal dinler tarafından efsunlanan bir gerçekliktir bu; diğer yarısında ise, bizi dünyaya bağlayıp acısından bir çeşit “haz” duyulan gerçeklerin pişmanlık duyulacak kadar itici, ama bir o kadar da güzellikle donatılmış cana yakınlık bizi çağırmaktadır, “baba evi”nin arka sokaklarıdır bu
Kendini yenilemek istiyor dünya, ölüm kokuyor. Ölüm olmadan yeni bir şey gerçekleşemez. Düşündüğümden daha korkunç bir şey!
Bizler, kişiliğimizin sınırlarını her zaman fazlasıyla dar çizeriz. Yalnızca bireysel bakımdan değişik gördüğümüz şeyi, kişiliğimizin kapsamı içine alırız. Oysa dünyadaki her şey bizde, bizim her birimizde vardır; nasıl ki bedenimiz başlangıcı balığa ve hatta ondan da gerilere uzanan bir gelişim sürecinin izlerini taşıyorsa, ruhumuz da şimdiye kadar insanların ruhlarında yaşamış olan her şeyi kendisinde saklı tutar. Yunanlılarda olsun, Çinlilerde olsun ya da Zulularda, bugüne kadar gelmiş geçmiş bütün tanrı ve şeytanlar tümüyle bizim içimizde yaşar; imkân, istek ve çıkış yolu olarak içimize hazır beklerler.