NY
@YalcinNihal
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Keşke imkan olsaydı da herkes, hepimiz, benliğimizin en gizli köşelerini olduğu gibi açığa vurabilseydik; başkalarına, hatta en yakın dostlarımıza, sırası gelince kendimizi bile itiraf etmekten çekindiğimiz ne varsa, hepsini korkmadan ortaya dökebilseydik, dünyayı saracak pis kokudan hepimiz boğulurduk.
Son derece iyi, ama zayıf, sinirli kişilerde ara sıra böyle olur; iyiliklerine rağmen üzülmek, öfkelenmek, onları sanki sarhoş eder, bundan zevk alırlar ve mutlaka başkalarına, suçsuz, çoğunlukla da en yakınlarından birine catarlar.
Halbuki tartışmanın da bir adabı var. Tam bir sükunetle yapılmalı. Tartışmacılar yetkin olmalı. İnsaflı davranmalı, Hakkı sahibine teslim etmeliler.
Kendisinin haklı çıktığını sevinmemeli tartışmacı. Tersine, karşısındakinin haklı çıkmasından dolayı memnun olmalı. Çünkü yeni bir şey öğrendi, yanlışını düzeltti. Kendisi haklı çıkarsa yeni bir bilgi edinmiş olmaz. Niyetleri, kendilerini öne çıkarmak, insanlar nazarında yer edinmek, üne kavuşmak olmamalı.
Bu yüzden benlikler çarpışıyor. Gerçek ortaya çıksın diye değil de ben haklı çıkayım diye konuşuyorlar. Daha da kötüsü, birbirlerinin kişiliklerine saldırıyorlar! Ne ayıp! Konu bir tarafa bırakılıyor, tartışma sen ben kavgasına dönüyor.
